Archive for the 'Τηλεόραση / Σινεμά' Category

Chuck

Έχω διάφορα που θέλω να γράψω καιρό τώρα και με τις απανωτές δουλειές δεν προλαβαίνω.

Ένα μικρό διάλειμμα για να πω δυο λόγια για το φινάλε του Chuck.

Η σειρά κράτησε πέντε σεζόν – δε λέω ότι ήταν πολύ, απλώς έχασε λίγο το μπούσουλά της στην τελευταία και έκανε κοιλιά. Θα μπορούσαν να είχαν ένα καλύτερο και πιο επεισοδιακό story arc στα τελευταία δέκα – δώδεκα επεισόδια και να το λήξουν πιο ικανοποιητικά. Still. Δε θα επεκταθώ στο τι έγινε κατά τη διάρκεια της σεζόν, θα πιάσω απλώς τα τελευταία τρία επεισόδια, και πάλι από αυτά ό,τι μου κάνει κλικ – εντάξει; 🙂

Έχουμε και λέμε, και ακολουθούν spoilers και αρκετή κουβέντα.

Όταν δώσανε στη Sarah το Intersect είχα αγανακτήσει εσωτερικά γιατί θεώρησα ότι οι σεναριογράφοι είχαν ξεμείνει εντελώς από δημιουργικές ιδέες. Τελικά ήταν προθέρμανση για το πανηγύρι που θα ακολουθούσε στα επόμενα επεισόδια. Όταν ο Morgan είχε αρχίσει να χάνει κομμάτια αναμνήσεων, η σειρά είχε ψιλοκωμικό τόνο – σε αυτήν την περίπτωση η ζημιά στο μυαλό της Sarah είναι πολύ πιο γρήγορη, πολύ πιο εκσεσημασμένη και πολύ πιο δραματική. Ήδη οι τελευταίες σκηνές του 5×11 είναι από τις πιο βαριές ίσως ολόκληρης της σειράς. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν περίμενα η σκηνή με Chuck και Sarah στην κουκέτα του Maglev να είναι η τελευταία ευτυχισμένη τους στιγμή εντός πλαισίων status quo. Αντίστοιχα, το σεναριακό στήσιμο στο πρώτο μισό του φινάλε προσφέρεται για βαριές σκηνές: ο Chuck τρώει ξύλο χωρίς αύριο από τη γυναίκα του που δεν τον αναγνωρίζει καν, δε σηκώνει χέρι να αντεπιτεθεί, και η ίδια η Sarah λειτουργεί όπως λειτουργούσε πριν πέντε χρόνια, χωρίς καμία προσωπική επένδυση ή αναστολή. Χωρίς αμφιβολία το σκοτεινότερο επεισόδιο όλης της σειράς, και ακόμη περισσότερο όσο όδευε προς το τέλος του, με το DVDάκι που παρουσιάζει ο από μηχανής θεός Casey.

Έχει ήδη συζητηθεί στο Internet αλλά θα το γράψω κι εγώ, η δεύτερη ώρα του φινάλε είναι ουσιαστικά ένα μεγάλο tribute σε ολόκληρη τη σειρά. Συνεχείς αναφορές δεξιά και αριστερά σε περασμένα επεισόδια και αποστολές, easter eggs παντού, άλλα εντελώς κρυφά κι άλλα κραυγαλέα. Δεν είναι άσχημο, ίσα ίσα που είναι καλά ανεκτό ως και ευχάριστο. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στο δεύτερο μισό του φινάλε είναι πως έχουν βάλει μέσα ουσιαστικά όλες τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν ένα επεισόδιο Chuck να είναι… ένα επεισόδιο Chuck:P Σκηνές στο Buymore με Big Mike και τους γνωστούς άγνωστους κομπάρσους σε ρόλο stalkers, σκηνή με Casey και το απαραίτητο weapons gag (μία από τις ελάχιστες φορές που ο Chuck πυροβολάει με πραγματικό όπλο στη σειρά και φέρνει την καταστροφή), Intersect flash, και φυσικά Jeffster. Εντυπωσιακός ο τρόπος που έφεραν και έδεσαν το φινάλε με το πρώτο επεισόδιο (βόμβα σε λάπτοπ και Irene Demova virus), πρέπει να είναι από τα ελάχιστα παραδείγματα σειρών που κάνουν τόσο εκτεταμένο και προφανές tribute στον εαυτό τους χωρίς να μπλοκάρουν κάπου και χωρίς να φαίνεται άνοστο ή ζορισμένο.

Και μένει το θέμα resolution. Όλοι τελικά πήραν το δρόμο τους και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ο Big Mike στο κατάστημα που έχει αγοραστεί από τα Subway (κραυγαλέα διαφήμιση, δε φτάνει τα επίπεδα Hawaii 5-0 όμως σε καμία περίπτωση), ο Jeff και ο Lester μεγάλες φίρμες στη Γερμανία, ο Awesome και η Ellie μετακόμιση σε νοσοκομείο στο Σικάγο με τη μαμά Bartowski από κοντά για την εγγονή, ο Morgan και η Alex μετακομίζουν, ο Casey πάει να βρει τη Gertrude…

… όλοι τελικά;

Το Chuck είχε σταματήσει από καιρό να είναι η ιστορία ενός ετεροχρονισμένου αξιαγάπητου geek που αρχικά έγινε πράκτορας με το στανιό και μετά το έκανε όνειρό του. Η προσθήκη του Intersect 2.0 στις αρχές της τρίτης σεζόν ήταν εξαιρετική ιδέα γιατί έδωσε τη δυνατότητα στους σεναριογράφους να γυρίσουν τον τόνο της σειράς προς πιο ενεργές κατευθύνσεις, να την κάνουν πιο κατασκοπική, να γυρίσουν σκηνές δράσεως πιο «εφετζίδικες». Από τα μισά της τρίτης σεζόν ήδη και πολύ περισσότερο κατά την τέταρτη ο πυρήνας της ιστορίας ήταν πλέον αν «θα το πάρει το κορίτσι», κι αυτό μας χάρισε εξαιρετικά επεισόδια και σκηνές, όπως η πρόταση γάμου στο διάδρομο του νοσοκομείου (που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το φινάλε της σειράς). Προσέξτε, μιλάμε για το Chuck, όχι για κάποια άλλη σειρά – που έχει παράδοση ως προς το ότι τα σημαντικά storylines σώζονται πάντα στο τέλος ως εκ δια μαγείας. Και περιμένεις ότι μετά την επιλογή του Chuck να θυσιάσει το Intersect για να σώσει τον κόσμο στην όπερα, θα έχει κάποια ηθική ανταμοιβή: τη γυναίκα του πίσω.

Και το φέρνεις από δω κι από κει, πετάς άπειρες σπόντες κατά τη διάρκεια του διώρου ότι οι αναμνήσεις της Sarah δεν έχουν διαγραφεί αλλά βρίσκονται κάπου εκεί μέσα σε καταστολή και το φτάνεις στην τελική σκηνή στην παραλία και αφήνεις το μεγαλύτερο cliffhanger της νεώτερης τηλεοπτικής ιστορίας. Από τη μία ήταν μαγκιά των δημιουργών ότι δεν κώλωσαν να το λήξουν όπως ήθελαν, από την άλλη είναι ένα είδος προδοσίας προς το κοινό της σειράς, που ήθελε ένα happy end και δεν το είχε. Δεν ήταν κακό φινάλε, κάθε άλλο. Προσωπικά όμως, ως πιστός θεατής της σειράς από το πρώτο επεισόδιο, μου έκατσε κάπως στραβά. Δεν είναι το τέλος που έπρεπε να έχει ο τηλεοπτικός Chuck. Ας είναι, highly rated.

Ένα μικρό aside: αυτό το επεισόδιο ανέδειξε υποκριτικά τον Zac Levi. Εξαιρετικός ηθοποιός, χαρισματικός, ταλαντούχος και ιδιαίτερος, βγάζει μια μοναδική ειλικρίνεια στην οθόνη. Πέραν του ότι γράφει, πέραν του ότι παίζει πάρα πολύ καλά, ίσως είναι ο μοναδικός υποψήφιος για το ρόλο του Chuck που είχε το απαραίτητο geekness για να τον υποδυθεί σωστά. Major props.

Και έτσι τελείωσε κι αυτή η σειρά. Mac-friendly, geek friendly, καθιέρωσε τη δική της κουλτούρα, από τα δικά της inside jokes (pineapple για λέξη-κλειδί εκκένωσης του Buymore, δεν ξεχνιέται) μέχρι τους μοναδικούς κομπάρσους που έδιναν την ψυχή τους για κάθε επεισόδιο και δείχνει στο γυαλί. Και μία από τις ελάχιστες σειρές που είχε τέτοιο δέσιμο με τους θεατές της και τόσο ενθουσιώδες ακολούθημα. Δεν έληξε ακριβώς όπως θα ήθελα, αλλά ήταν πέντε ωραία χρόνια.

Zac, Josh, Yvonne, Adam, Sarah, Ryan, Vic, Scott, Mark and Bonita, thank you for everything. It’s been a great five years and a great show; well done.

Advertisements

Σφηνάκια

Λοιπόν, μερικά μονόπετρα γιατί δεν προλαβαίνω ούτε να ανασάνω:

  • Εξεταστική στην Πληροφορική τέλος, πήγε αρκετά καλά, ακόμα βγαίνουν τα αποτελέσματα. Σημειωτέον, αν περάσω όλα όσα έδωσα θα έχω τελειώσει σχεδόν τη μισή Σχολή! WTF, πότε πέρασε κιόλας διετία;
  • iOS 4.0 στο 3G[S], tethered jailbreak από τον iH8sn0w, παίζει καλά, κάτι γίνεται με το push του Google Sync και μου τρώει τη μπαταρία, θα το ψάξω και θα επανέλθω.
  • The iPad has landed, 3G μοντελάκι, όταν έχω και την καρτούλα για το 3G access θα τα πούμε αναλυτικά. Μέχρι τότε όμως, dig this: η συσκευή τα σπάει. Απλά τα σπάει._ Αυτός που με βοήθησε ξέρει ποιος είναι και θα πιει μπύρες, τέλος! Thx bro:c00l:
  • Στην υπόλοιπη επικαιρότητα η Switcheasy Nude εξαιρετική και προστατεύει τη συσκευή πολύ καλά. Ηθικόν δίδαγμα: όταν περνάτε προστατευτική μεμβράνη σε συσκευές σας βάλτε τες σωστά από την αρχή. Αν ακουμπήσει η εσωτερική πλευρά της μεμβράνης οπουδήποτε, game over: θα κρατήσει σκουπιδάκια, θα κάνει φυσαλίδες αέρα από κάτω και όταν η οθόνη είναι αναμμένη θα φαίνεται κάθε σκουπίδι σα βρωμιά. Μην την πατήσετε σαν το θείο Σμπαρού #fail
  • Περιμένω να δω Sorcerer’s Apprentice, Tron: Legacy και κάνα δυο άλλα. Πρέπει να δω και The Crazies, φάση Resident Evil, να γελάσουμε λίγο.
  • Πρέπει να ασχοληθώ λίγο σοβαρά με HTML5/CSS/Javascript/AJAX, έχω μείνει πίσω. Ιδέες;
  • Έχω και ένα δυο ωραία ιατρικά θεματάκια που θέλω να κουβεντιάσουμε, αλλά όχι τώρα.
  • Η κατάσταση είναι δραματική κατά τα άλλα, και αυτό που με εκπλήσσει περισσότερο είναι η απροθυμία των επαγγελματιών/παρόχων υπηρεσιών/καταστηματαρχών να μειώσουν τις τιμές τους εν μέσω κρίσεως. Φίλε όταν μου κόβουν 30% του μισθού μου δε μπορεί να περιμένεις να σου πληρώσω 5 ευρώ τον καφέ ούτε 10 ευρώ την πίτσα. Μειώστε γιατί σας βλέπω στο δρόμο.
  • Αν δεν ακούτε ssmap να ακούσετε, είναι άξια τα παιδιά.

Σχόλια από κάτω, κατά τα γνωστά:)

Iron Man 2

Το είδα. Και είναι εκπληκτικό. Κλείστε εισιτήρια τώρα, και μετά το σινεμά ελάτε και συνεχίστε το διάβασμα παρακάτω.

Το sequel της μεταφοράς του ήρωα της Marvel στη μεγάλη οθόνη έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: το προβάδισμα του πρώτου φιλμ. Ξεκινάει με δεδομένα κάποια πράγματα που δε χρειάζεται να ξαναπαρουσιάσει ή να καλύψει εκ νέου, και επομένως έχει την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει με την πλοκή και τον κινηματογραφικό χρόνο.

Το ωραίο είναι ότι κάνει θαύματα με αυτό τον χρόνο.

Κατ’ αρχάς, πλοκή: το έργο περιστρέφεται γύρω από τον Whiplash, τον αλκοολισμό του Tony, τη σχέση του με τους… δικούς του Happy Hogan, Jim Rhodes και Pepper Potts, την «κληρονομιά» που του αφήνει ο πατέρας του, τη συνεργασία του με την S.H.I.E.L.D., και τέλος το πρόβλημα που έχει με τη χρησιμοποίηση του παλλαδίου ως πρώτη ύλη για τον αναπαλμικό αντιδραστήρα στο θώρακά του. Δεν μπάζει, μην περιμένετε τρελές εκπλήξεις και ανατροπές όμως. Μεταφορά από κόμικ είναι, για το Θεό, η ιστορία είναι γνωστή!

Ηχητικά αρκετά καλή κάλυψη, με τα εφέ να παίρνουν και να δίνουν, τη μουσική επένδυση ταιριαστή… και με ένα παράπονο: δε γίνεται σε ΑΥΤΗΝ την ταινία να έχεις σύνολο λιγότερο από δύο λεπτά AC/DC! Απλά δεν γίνεται, απαράδεκτοι. Παρ’ όλ’ αυτά, καλή δουλειά στον ήχο και δε θα απογοητεύσει.

Για τα ειδικά εφέ δε θα μιλήσω καν, δεν έχει νόημα. Τα πάντα over the top με ζάχαρη και κανέλλα – αν δε μείνετε με ανοικτό το στόμα να φύγετε, να πάτε αλλού, δε σας θέλουμε εδώ πέρα. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει τόσο στα συστήματα υπολογιστών του Tony (JARVIS φορέβαρρ), όσο και σε κάθε σκηνή που παίζουν οι πανοπλίες… και κυρίως στη σκηνή με την πανοπλία / βαλίτσα (παίζει και στο τρέιλερ). Παίζει να είναι και η πιο (ας μου επιτραπεί η έκφραση σεπτοί αναγνώστες) γαμιστερή μεταμόρφωση στη μεγάλη οθόνη.

Στο θέμα χαρακτήρες / ηθοποιία έχω ανάμεικτες εντυπώσεις. Ο Robert Downey Jr. είναι απλά εξαιρετικός, φοβερός ηθοποιός και του ταιριάζει γάντι ο ρόλος του Tony Start: ένας ωραιοπαθής, υπερόπτης, αλαζόνας και υπερβολικός ευφυέστατος μεγιστάνας που γκομενίζει ασύστολα. Gwyneth Paltrow καλούτσικη, δεν είναι και σεξοβόμβα αλλά ο ρόλος της Pepper είναι πετυχημένος… και από την άλλη η μία. Η μοναδική. Η ανεπανάληπτη Σκάρλετ Γιόχανσον. Από υποκριτική δε λέει και πάάρα πολλά, αλλά για το ρόλο της Black Widow και για τις σκηνές με τα ακροβατικά (*γκουχ*και την κολλητή στολή*αα*χακ*γχμ*) γράφει. Επίσης αξίζει αναφορά στον Samuel Jackson που δείχνει άλλη μία φορά πόσο πολυτάλαντος είναι – έχουμε συνηθίσει να τον βλέπουμε σε τόσο πολλούς διαφορετικούς ρόλους αλλά και πάλι είναι έκπληξη να υποδύεται με ακριβώς το τέλειο για την περίσταση κωλοπαιδίστικο ύφος τον Nick Fury. Το υπόλοιπο cast δε με ενθουσίασε, μέτριο θα έλεγα, κομπάρσοι.

Και μας μένει το μεγάλο κλου… δράση. Και φιλαράκι σε *λ*έω για πο*λλ*ή δράση. Σχεδόν ασταμάτητη – η ταινία είναι δύο ώρες αδρεναλίνη σερί. Σε αυτό το φιλμ δε θα πας γιατί ψάχνεις το τρελό βάθος στους χαρακτήρες, ούτε για τους μαγευτικούς διαλόγους με υπόβαθρο και νόημα, ούτε για να δεις τα καλύτερα ρακόρ που έχει να προσφέρει ο κινηματογράφος δυτικά του Σηκουάνα. Πας για να χορτάσεις ειδικά εφέ, ξυλίκι, έξυπνες ατάκες και σκηνές μάχης και καταδίωξης που δεν τελειώνουν. Και σε αυτούς τους τομείς το Iron Man 2 παίρνει άριστα.

Easter egg: προσέξτε ότι οι στολές των πρακτόρων της S.H.I.E.L.D. ταιριάζουν στην εμφάνιση που είχαν και στα κόμικ (με εξαίρεση του Nick Fury), όπως και το… μεραρχιόσημο στους βραχίονες. Νέους, προσχή! Επίσης, αναφέρεται κάποια στιγμή το όνομα της μητέρας του Tony (Maria Stark), προσέξτε τις επανειλημμένες βιντεοσκοπήσεις της ομιλίας του Howard Stark για την Stark Expo του 1967.

Το Αθηνόραμα βάζει στο Iron Man 2 1,5/5, το κοινό κάπου 4 στα 5, το IMBD γύρω στα 8/10. Εγώ θα βάλω ένα 8,5 στα δέκα γιατί θα ήθελα λίγο μεγαλύτερη συνάφεια στις σκηνές και καλύτερο υποστηρικτικό cast. Εξαιρετική ταινία, προτείνεται ανεπιφύλακτα.

ΥΓ: Μείνετε μετά τα credits, έχει σκηνή.

Ταινίες

Έξι με επτά ταινίες περιμένω φέτος, τουλάχιστον από αυτά που έχω ακούσει:

  • Iron Man 2, και τα κόκκαλα μέσα εννοείται. Tony Stark, Whiplash, Warmachine… θέλει κι άλλο;
  • Tron Legacy. Παίζει να είναι τεράστια πατάτα αλλά νομίζω θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.
  • Prince of Persia. Μούφα του κερατά, πάνε να το κάνουν κάτι μεταξύ Πειρατών, Ιντιάνα Τζόουνς και Σαχάρα, αλλά αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο: είναι μεταφορά του θρυλικότερου platform όλων των εποχών στη μεγάλη οθόνη και το εφέ πάει σύννεφο. Must see.
  • The Last Airbender, Ninja Assassin και Clash of the Titans. Δεν έχω ενημερωθεί επαρκώς, δεν είμαι τρελά ενθουσιασμένος, αλλά ίσως ξεχωρίσει κάποιο διαμάντι μέσα σε αυτά.

Από την άλλη ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να πλησιάσω το Toy Story 3 (μας τα είχανε κάνει τσουρέκια όταν ήμασταν πιτσιρικάδες, όχι άλλο κάρβουνο). Το νέο Karate Kid ίσως το δω, κι αυτό για χάρη του μεγάλου Jackie Chan και μόνο.

Και μιας που κάνουμε σινεμαδοκουβέντα, μεγάλη απάτη η Αλίκη. Λαμπρή εξαίρεση ο εξαιρετικός Τζόνι Ντεπ που αναδεικνύεται, όπως και ο Ντι Κάπριο, σε όλο και πιο μεγάλο ηθοποιό όσο περνάνε τα χρόνια. Nevertheless, 6/10 η ταινία και πολλά της είναι.

Σχολιάστε!

Avatar

Τελικά πήγα και το είδα, μετά από σχόλια καλού φίλου. Στο Αθήναιον (αίθουσα 1), με 3D, για να μην αδικήσουμε κανέναν.

Σε τυχαία σειρά, οι σκέψεις μου:

  • Τα γραφικά. Καλά, μιλάμε για τρελά εφέ, τρελές εικόνες. Δηλαδή σε επίπεδο που δε μπορείς να καταλάβεις τι είναι αληθινό και τι CG! Φοβεροί χρωματισμοί (ναι, κι εγώ γελούσα όταν το πρωτοδιάβασα, αλλά ο κόσμος της Πανδώρας είναι μες στο χρώμα – η διαφορά από τα settings των γηίνων είναι αισθητή), φοβερές σκηνές, απίστευτη αληθοφάνεια. Πολύ καλό, ίσως ό,τι καλύτερο έχει βγει ever στο σινεμά μέχρι τώρα.
  • Θέμα 3D. Χρρρρρρμμναι… είναι εντυπωσιακό σίγουρα, καμία σχέση με τα pseudo3D εφέ τύπου πράσινα/κόκκινα γυαλιά. Τα γυαλιά που σου δίνουν για το σύστημα προβολής Dolby 3D/Kinoton είναι κάποιο είδος πολωμένου φακού που εκμεταλλεύεται κάποια διαφορά στη φάση του φωτός που προβάλλεται για να δώσει στο κάθε μάτι διαφορετική εικόνα, με αποτέλεσμα την ψευδαίσθηση της τρίτης διαστάσεως. Εδώ είχα μεγάλο πρόβλημα: κατ’ αρχάς, αρκετές φορές η εικόνα μου φάνταζε κάπως «φλου», θολή και ανεστίαστη – σίγουρα δεν είχα την καθαρότητα που θα είχα αν έβλεπα την ταινία στο παραδοσιακό 2D. Το σημαντικότερο πρόβλημα για μένα ήταν ότι μου γ@μησε την όραση, καθ’ ότι έχω ανισομετρωπία με 10/10 στο αριστερό και 2,75 (τουλάχιστον, αν δεν έχει ανέβει) μυωπία στο δεξί, και έχω συνηθίσει να μη φοράω γυαλιά. Κάποιος που φοράει γυαλιά θα βάλει τα 3D πάνω από τα οράσεως και θα είναι εντάξει: εγώ βγήκα από την αίθουσα με πονοκέφαλο και ανοιγοκλείνοντας τα μάτια σαν την κουκουβάγια. Ας είναι.
  • Ήχος / μουσική. Μην περιμένετε κάτι φοβερό, James Cameron είναι η ταινία, μοντέρνο ρομάντζο δράσεως/επιστημονικής φαντασίας, ορχηστρικά και τέτοια είναι τα μουσικά χαλιά. Τα ηχητικά εφέ πάντως πολύ προσεγμένα και το σύστημα Dolby τα απέδιδε σωστά.
  • Ζήτημα σενάριο… εδώ ψιλογλυκερά προς κρύα τα πράγματα. Εντάξει, δε μπάζει ιδιαίτερα: σε έναν πλανήτη, την Πανδώρα, ζούνε ψηλοί ανθρωπόμορφοι ιθαγενείς με ουρά και μπλε δέρμα, οι Navi, που έχουν αρκετά καθυστερημένη κοινωνία, ζούνε σε αρμονία με τη φύση και τέτοια. Στον πλανήτη αυτόν βρίσκεται ένα πανάκριβο ορυκτό που θέλουμε (εμείς οι γαμάω) για ίδιον όφελος. Αν και υπάρχουν διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο λαών, αυτές χειροτερεύουν, οπότε τι κάνουμε: φτιάχνουμε υβριδικά πλάσματα με μεικτό DNA ανθρώπου και Navi, τα οποία δεν έχουν προσωπικότητα και συνείδηση (φανταστείτε οργανικά ρομπότ μια φάση), τα λεγόμενα Avatar. Ο άνθρωπος που έδωσε το DNA του για να φτιαχτεί ένα Avatar το «τηλεχειρίζεται», και με αυτόν τον τρόπο έχουμε επικοινωνία με τους γηγενείς. Ένας επιστήμονας του πρότζεκτ πεθαίνει, και βγάζουν τον γενετικά πανομοιότυπο αδερφό του, ημιπληγικό πρώην καταδρόμι, από την ψύξη για να του αναθέσουν τον χειρισμό ενός τέτοιου πλάσματος. Ο τύπος αναλαμβάνει το ρόλο του κατασκόπου, δαγκώνει λαμαρίνα για μια ντόπια, τελικά οι άνθρωποι αποφασίζουν να κάνουν ντου και γίνονται τα πάντα όλα στον πλανήτη. Κλασική χαζοαμερικανιά που και καλά περνάει μηνύματα και έχει και την απαραίτητη ανατροπή στο τέλος για να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Μεγάλο perk: παίζει η γκόμενα που έκανε την Ana Lucia στο Lost (λεσβία πιλότος; χμ)
  • Για ηθοποιία δε μιλάμε, έτσι; Ο Σύντα(γματάρχης) που ηγείται της Γηίνης επιθέσεως κλασικό στρατόκαβλο καραβάνι, οι… ινδιάνοι σε ρόλους κλαμμένων κομπάρσων, η γκόμενα (αυτή δεν έκανε την Ουχούρα στο νέο Star Trek; πώς τήνε λένε να δεις…) παλινδρομούσε μεταξύ είμαι αυστηρή, αχ τον θέλω, όχι θα τον σκοτώσω, πωωωω οδηγάει Φεράρι για να ανέβω κι εγώ πάνω, και πάει λέγοντας. Μην περιμένετε πολλά: αυτό που θα ψάχνετε να δείτε θα είναι περισσότερο πώς έχουν μεταφέρει τις κινήσεις των ηθοποιών στα 3D μοντέλα των Navi παρά τις υποκριτικές τους ικανότητες.
  • Το κλου της ταινίας (all 160 minutes of it): το γαμάτο interface α λα Minority Report που έχουν τα συστήματα των Γηίνων. Πολύ δε περισσότερο, τα bioorganic link interfaces που έχουν οι Navi με τα ζώα και τα φυτά τους. Πολύ συνοπτικά, τα ζώα έχουν στο αυτί τους κάτι… κλωστές, ενώ και οι Navi έχουν αντίστοιχες στην κοτσίδα τους (δε θέλω συνειρμούς και σεξουαλικά σχόλια):lol: Όταν ένας ιππέας καβαλάει το άλογο, κάνει μέσω αυτού του συνδέσμου link με το ζώο και του δίνει εντολές νοερά, ενώ παράλληλα έχει αντίληψη της καταστάσεώς του.
  • Τιμή. Εχμ, ναι. Και πόσα θες είπες φίλε; 12 €; Και αυτά χωρίς φοιτητική τιμή; Λοιπόν, εγώ θα στα δώσω και να σου κάτσουν στο λαιμό ρε πούστη. Ακούς εκεί 12 ευρώ για μια ταινία, όσο γαμώ τα εφέ και αν έχει… και δεν πάω να τα φάω σουβλάκια; Αλλά τελικά έκανα τον μαλάκα και τα έδωσα – πιστεύω ότι 9 ευρώ έπρεπε να το έχουν και πάλι πολλά τους είναι:/

Εντάξει, καλά ήταν, ενθουσίασε σε κάποια σημεία, θα μείνει στην ιστορία για τα γραφικά του. Εμένα μου ψιλοάρεσε αλλά άλλες ταινίες δεν τις φτάνει ούτε για πλάκα (Dark Knight, Matrix I, LotR). Του βάζω ένα 7αράκι κι αυτό επειδή έχω κέφια:)

Τον οβολό σας στις εξόδους μαζί με τα γυαλιά 3D:P

Scrubs, 9th season

Χθες είδα το πρώτο επεισόδιο της 9ης σεζόν Scrubs.

Ένα πράγμα θα πω: έχω καιρό να γελασω έτσι:) Η σειρά συνεχίζει σχεδόν από εκεί που έμεινε: το Sacred Heart Hospital έχει ανακαινιστεί και μεταφερθεί σε άλλη τοποθεσίας, όπου λειτουργεί πλέον ως πανεπιστημιακό νοσοκομείο, εκπαιδεύοντας νέους φοιτητές Ιατρικής.

Οι Dr. Cox, Kelso, ο JD και ο Turk παραδίδουν μαθήματα, ενώ η Denise από τις δυο τελευταίες σεζόν της σειράς συνεχίζει ως resident που συμμετέχει στην κλινική εκπαίδευση των «πιτσιρικάδων».

Οι οποίοι… ασ’ τα:X Αρκεί να πούμε ότι σχεδόν για κάθε έναν από τους παλιούς μας γνώριμους υπάρχει και το φοιτητικό αντίστοιχο – γενικά άφθονες ποσότητες γέλιου, το γνωστό στυλάκι Scrubs (που ίσως το κουράζουν λίγο αλλά ακόμα τραβιέται αρκετά), και αρκετά running jokes από τις παλιότερες σεζόν:)

Και φυσικά… The Todd! Resurrection five!:whoosh: Εγκρίνεται, να τη δείτε 😉

Stargate: Universe

Υπέπεσε στην αντίληψή μου αυτές τις μέρες μόλις, και την έχω βάλει στα υπ’ όψιν. Ο λόγος για τη συνέχεια του Stargate: Atlantis, τη νέα σειρά της MGM και συνέχιση του Stargate Franchise, επ’ ονόματι Stargate: Universe (SG•U).

Απ’ ότι ψιλοείδα στα γρήγορα το σενάριο, μια ομάδα επιστημόνων μεταβαίνουν σε έναν πλανήτη με σκοπό να διεξάγουν κάποια πειράματα, και από εκεί λόγω μιας εχθρικής επίθεσης αναγκάζονται να καταφύγουν μέσα από την Πύλη σε μία άγνωστη τοποθεσία… η οποία αποκαλύπτεται να είναι ένα διαστημόπλοιο σε οικτρή κατάσταση, από το οποίο δε μπορούν να φύγουν και δεν ξέρουν πού πηγαίνει.

Πρέπει να φέρνει λίγο σε ST:V, μπορεί να πέφτω και έξω. Ίδωμεν: θα παρακολουθήσω λίγο τα πρώτα επεισόδια και θα δω τι παίζει πριν επανέλθω. Γενικά δε νομίζω να είναι τόσο καλό όσο τα δύο πρώτα Stargate Series αλλά κάτι θα έχει να πει.


Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Δεκέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free