Archive for the 'Ελλάδα' Category

PC Master no more

Έχω να γράψω εδώ μέσα καμιά τριάρα χρόνια. Όχι ότι δεν έχω τι να πω, το αντίθετο μάλλον, αφού τα πάντα έχουν αλλάξει πεντακόσιες φορές από την τελευταία φορά που χαιρετηθήκαμε.

Απεναντίας, δεν έχω πλέον χρόνο ούτε για να κοιμηθώ, πόσο δε μάλλον να καθίσω και να αραδιάσω πέντε δέκα γραμμές από σκέψεις, τις οποίες μετά πρέπει να χτενίσω, να ξαναδώ για να σιγουρευτώ ότι με εκφράζουν, ότι δεν έχω γράψει καμιά παπάτζα (γιατί ό,τι γράφουμε online το λέμε δημόσια κύριοι, και είναι δυνητικά επιλήψιμο βεβαίως βεβαίως), και κυρίως ότι δεν έχουν καμία αναφορά στο χώρο δουλειάς μου και τους ασθενείς με τους οποίους έρχομαι σε επαφή καθημερινά – αφού μας δεσμεύει το ιατρικό και προσωπικό απόρρητο. Πλέον, αν έχω να μοιραστώ κάτι, το Twitter και το status του FB με εξυπηρετούν με την αμεσότητα και τη βραχύτητά τους. Blog posts δεν είναι, αλλά στα πλαίσια του quickfire τρόπου ζωής μας εν έτει 2015, με καλύπτουν.

Έχουμε πολλά να πούμε, αλλά δεν είναι της παρούσης και δεν είναι ο στόχος αυτού του post.

Γράφω με μία και μόνο αφορμή: πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε το τέλος της κυκλοφορίας ενός από τα θρυλικότερα περιοδικά υπολογιστών στον Ελληνικό χώρο, του PC Master. Έχουμε μιλήσει άλλη μια φορά εδώ μέσα για το περιοδικό, το αρχαίο 2006. Το PC Master άρχισε ως έκδοση της Compupress κάπου το 1989, ως το «μεγαλύτερο» αδερφάκι του κραταιού Pixel και μια πιο ανάλαφρη μορφή του επίσης παλιότερου Computer Για Όλους (CΓΟ) – αυτά τα δύο βγήκαν στην αγορά το ’83. Το Pixel είχε να κάνει κυρίως με παιχνίδια για κονσόλες και Amiga/Amstrad, ενώ το CΓΟ με πιο σοβαρά θέματα υπολογιστών, επιχειρηματικού κόσμου των PCs και τα λοιπά. Το PCM [φωτό, αρχαία ιστορία] ήταν η γέφυρα που ένωσε τα δύο, και μετά την λήξη της κυκλοφορίας του Pixel το καλοκαίρι του 1996 πήρε τα σκήπτρα και καθιερώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έπειτα ως το κυρίαρχο περιοδικό για τον Έλληνα χομπίστα και PC gamer.

Ήταν εποχές που στηνόμασταν στις ουρές στα περίπτερα κάθε που κυκλοφορούσε το PC Master για να το πάρουμε, να τσεκάρουμε τη ζελατίνα μη μας έχουν βουτήξει τη δισκέτα – και μετέπειτα το δισκάκι, που γυρίζαμε τετράγωνα ολόκληρα για να βρούμε περιπτερά που να έχει το τελευταίο τεύχος, και που διαβάζαμε το περιοδικό από μπροστά μέχρι πίσω δέκα και δεκαπέντε φορές, άρθρο άρθρο, σελίδα σελίδα, μέχρι να περάσει ο μήνας και να βγει το επόμενο.

Και δεν ήταν απλή υπόθεση το PCM: είχε καταφέρει να σχηματίσει ολόκληρο ακολούθημα. Μέχρι και τουρνουά παιχνιδιών είχε διοργανώσει (τα περιώνυμα Grand Prix [φωτό]), στα οποία όποτε μπορούσαμε πηγαίναμε, πιτσιρικάδες ακόμη, με σκοπό όχι τόσο να κερδίσουμε βραβεία αλλά να μιλήσουμε από κοντά με τους συντάκτες που διαβάζαμε κάθε φορά που έσκαγε το νέο τεύχος στην αγορά. Φανατικοί αναγνώστες, ιδιαίτερος τρόπος γραφής, μοναδικός αέρας στα κείμενα. Εν ολίγοις, το περιοδικό είχε κατορθώσει να μεσουρανήσει στην Ελληνική αγορά τεχνικού τύπου με θέμα τα PCs, σε βαθμό που χτυπιόταν στα ίσα με το «ξενόφερτο» και πολύ πιο καλά δικτυωμένο και με περισσότερους πόρους PC Magazine. Η Compupress [Wikipedia] έπαιζε μπάλα με δυο τρεις πολύ καλές εκδόσεις και με ανοίγματα σε αρκετούς χώρους: εκδόσεις βιβλίων υπόλογιστών (Anubis, ακόμη μοστράρουν στη βιβλιοθήκη μου), ISP (η παλία CompuLink), τηλεοπτικές εκπομπές (The Computer Show – εδώ ένα βιντεάκι για να θυμούνται οι παλιοί), ακόμη και MMOs (δε θα ξεχάσω ποτέ το The 4th Coming, για το οποίο η CLink λειτουργούσε Ελληνικό server).

Και κάποια στιγμή… όλη αυτή η ιστορία ξεφούσκωσε.

Με έναν τρόπο που ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω, μέσα σε λίγα χρόνια, το PC Master παρεκτοπίστηκε, έπαψε να είναι ανταγωνιστικό, και παρέπεσε μαζί με όλον τον υπόλοιπο συρμό.

Νομίζω την καλύτερη ανάλυση την κάνει ο Πέτρος ο Κηπουρόπουλος (Sir Pretender), πρώην συντάκτης του περιοδικού, στο blog του. Το PC Master έχασε γιατί ήταν κύημα ενός οργανισμού που έμεινε μπλοκαρισμένος στο παρελθόν. Η Compupress ποτέ δεν έκανε σοβαρά την προσπάθεια να μπει στην εποχή της online πληροφορίας, ποτέ δεν έκανε το βήμα να γίνει ανταγωνιστική σε έναν εξελισσόμενο κόσμο που εν τέλει την ξεπέρασε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι σιγά σιγά ο κόσμος άρχισε να ενημερώνεται από αλλού, να μην έχει λεφτά να ξοδέψει σε ένα μηνιαίο (ενίοτε και διμηνιαίο) έντυπο, χωρίς ηλεκτρονική μορφή, χωρίς άμεση αλληλεπίδραση με τους αναγνώστες του, χωρίς μηχανισμό να ανταγωνιστεί τα νέα μέσα.

Υπήρξαν βέβαια και άλλες παράμετροι: ο κόσμος που αρχικά ήταν η ψυχή του περιοδικού και που το πότισαν με το αεράτο ύφος και τον μοναδικό αέρα που το δίεπε σιγά σιγά, ένας ένας, έφυγαν από τη συντακτική ομάδα. Οι παλιοί που έμειναν, είτε μεγάλωσαν και πέρασαν σε παρασκηνιακούς και υποστηρικτικούς ρόλους, είτε προσπάθησαν να κρατήσουν τα ηνία με λάθος τρόπους, ώστε τελικά να ζημιώσουν το σύνολο της σύνταξης. Και με αυτά και μ’ αυτά ο κόσμος στο PC Master άλλαξε, αντικαταστάθηκε ξανά και ξανά και ξανά, και τελικά το αποτέλεσμα λίγο θύμιζε το αρχικό.

Αυτό βεβαίως αφορά εμάς τους παλιούς αναγνώστες. Εγώ το PCM το πρωτοαγόρασα από σπόντα πιτσιρικάς μαθητής Δημοτικού το Νοέμβριο του 1994, και από τότε συνέχισα κάθε μήνα, πιστά, μέχρι και το Δεκέμβριο του 2005 περίπου. Πρόλαβα πάνω από μια δεκαετία τευχών και συντακτών, είδα μέλη του προσωπικού του να παντρεύονται (γεγονός αυτό), τη μορφή των τευχών να αλλάζει (μονότευχο σε δίτευχο – PC Master και PC Games – και τούμπαλιν), πρόλαβα να αγοράσω ειδικές και συλλεκτικές πλέον εκδόσεις, και πολλά άλλα. Υπήρξαν καλύτερες και χειρότερες περίοδοι, και απ’ ότι καταλαβαίνω και διαβάζω, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά της σύνταξης είχαν ανακτήσει κάτι από την παλιά αίγλη των μεγαθήριων [φωτό] που άλλοτε αρθρογραφούσαν.

Και πάλι όμως, αυτό ποτέ δε στάθηκε αρκετό. Το PC Master παρέμεινε εν τέλει στάσιμο. Και η υφή με την οποία ξεκίνησε άλλαξε και νερώθηκε τόσες πολλές φορές που πλέον το τελικό αποτέλεσμα, δυστυχώς, δε δικαιολογούσε το χρηματικό αντίτιμο και το ξεβόλεμα του περιπτέρου. Για τέτοιους περίπου λόγους εξ’ άλλου σταμάτησα κι εγώ να το αγοράζω: ήταν ένα περιοδικό που πλέον ούτε με εξέφραζε όπως άλλοτε, ούτε έβλεπα το λόγο να δίνω τα Χ € το μήνα στον περιπτερά για να καλύψω μια ανάγκη που πλέον με την τότε άρτι αφιχθείσα DSL σύνδεση μπορούσα να εξυπηρετήσω με τρόπο πολύ πιο άμεσο και ευρύ.

Και με αυτόν τον τρόπο, τελικά οριστικοποιήθηκε η διακοπή της κυκλοφορίας, πριν λίγες μέρες. Ήταν γνωστό από κάποιες βδομάδες πίσω ότι το PCM σταματάει να κυκλοφορεί, έγινε μια προσπάθεια για συνδρομητικό μοντέλο που πάτωσε, και περιμέναμε να βγει το τεύχος #304, που θα ήταν και το τελευταίο. Εν τέλει ανακοινώθηκε ότι ούτε καν αυτό δε θα κυκλοφορήσει. Και έτσι άδοξα, σιωπηλά και απότομα, μπήκαν τίτλοι τέλους στην ιστορία ίσως του πιο επί της ουσίας επιτυχημένου Ελληνικού περιοδικού Πληροφορικής και υπολογιστών. Δεν του άξιζε. Τα άλογα όμως τα σκοτώνουν πριν γεράσουν. Αφού το PC Master γέρασε και έμεινε μετά την ώρα του, τουλάχιστον ας τελειώσει εδώ και ας μας μείνουν μόνο οι ευχάριστες αναμνήσεις που μας προσέφερε.

Σε ένδειξη φόρου τιμής νομίζω ότι το ελάχιστο που μπορεί και πρέπει να κάνει η Compupress είναι να διαθέσει το αρχείο του περιοδικού στο κοινό προς δωρεάν ανάγνωση, όπως έχει κάνει άλλωστε και με το Pixel. Τα πρώτα 150 τεύχη του περιοδικού είναι ήδη σκαναρισμένα και ανεβασμένα σε site του χώρου από ιδιώτες μέχρι το #150, τα πιο πρόσφατα σίγουρα υπάρχουν κάπου στους servers του εκδότη, ενώ τα ενδιάμεσα σίγουρα θα βρεθεί κάποιος να τα σκανάρει και να τα διαθέσει.

Είναι το λιγότερο που μπορεί να γίνει για έναν παλιό φίλο τον οποίον αποχαιρετούμε. Εγώ τουλάχιστον ξέρω πώς θέλω να έχω το PC Master στο μυαλό μου: όπως το διάβαζα, πιτσιρικάς, την εποχή μεταξύ ’95 και 2005, τότε που το χαιρόμουν με την ψυχή μου. Καλό ταξίδι σε έναν θρύλο του Ελληνικού computing, και καλή σταδιοδρομία στους εργαζομένους του, παλαιούς και νυν, γνωστοί και φίλοι όπου κι αν αυτοί βρίσκονται.
Σ

Αλλαγή φρουράς

Είχα γράψει ένα μεγάλο κατεβατό ίσα με τρεις σελίδες, το οποίο διάβασα από πάνω ως κάτω τουλάχιστον τέσσερις φορές – και το ξήλωσα. Επαληθεύεται για μια ακόμη φορά ότι η αποκρυστάλλωση μιας ή δυο σκέψεων είναι επαναληπτική διαδικασία τελικά.

Σύντομα λοιπόν, η περιγραφή του υποβάθρου: τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους στην παρούσα χρονική συγκυρία – εντός κι εκτός Ελλάδος. Διαβάζω τον τελευταίο καιρό ένα κάρο posts σχετικά με τα προβλήματα που έχουμε εντός των συνόρων, για κόσμο που σκέφτεται αν θα μείνει ή αν θα φύγει, όπως παραδειγματικά αυτό κι αυτό. Ακούω ένα κάρο κόσμο, ειδικά στο δικό μου κλάδο, να μιλάει απογοητευμένα για το χάλι και για το ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας, και όλα τα σχετικά επιχειρήματα.

Και μου γεννάται μια εύλογη απορία: αφού είμαστε για χαρακίρι και τα πράγματα είναι για αντικαταθλιπτικά, γιατί δεν έχει αδειάσει ακόμη η χώρα και να μείνουν μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί; Σαφώς υπάρχει μια τάση για φυγή, αλλά είναι κρατημένη και με τα χίλια ζόρια, όχι η μαζική έξοδος στις πύλες που θα ανεμένετο αν η κατάσταση είναι τόσο ζοφερή όσο έχει βαφτεί στα μυαλά μας.

Διαπιστώνω όμως τελικά ότι όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται και οδύρονται… επιμένουν. Και υπομένουν, και παλεύουν. Παράλογα, ανεξήγητα, με μια ψυχολογία που αγνοεί τα λογικά επιχειρήματα. Και εντελώς παράδοξα και με μαγικό σχεδόν τρόπο… δουλεύει! Προ ημερών είχα μια συζήτηση με έναν από τους δασκάλους μου στο νοσοκομείο, που έλεγε ότι είναι στο τσακ να φύγει πίσω για Αμερική, όπου έκανε ειδικότητα, όπου τα πράγματα είναι αλλιώς, καλύτερα, πιο αξιοπρεπή και με καλύτερες απολαβές. Ο ίδιος άνθρωπος (και μιλάμε για νέους ανθρώπους, όχι κόσμο ένα κλικ πριν τη σύνταξη) μετά από ούτε μια βδομάδα μου έλεγε ότι έχει παλέψει για το εδώ σύστημα, για την υγεία στην Ελλάδα, για να επιστρέψει στην πατρίδα του, για το Πανεπιστήμιο αυτό και ότι δεν είναι διατεθειμένος να το βάλει κάτω. Δεν το είπε ο ίδιος, αλλά αυτό που εννοούσε ήταν αυτό που κάπου πήρε το μάτι μου σε κάποια ανάρτηση σε blog: μέχρι να ματώσουν οι πέτρες θα το παλεύει.

Και καταλήγω έκπληκτος ότι τα πράγματα πραγματικά δεν είναι τόσο τραγικά. Και ότι στην τελική όλα ανάγονται σε τρεις παράγοντες. Πρώτον, ότι πρέπει να το πάρεις απόφαση. Όσο δεν αφοσιώνεσαι, όλα σου φαίνονται χάλι και μένεις άτολμος. Αν επιλέξεις κάτι με χαρά και όρεξη, τα πάντα  κουμπώνουν μεταξύ τους, ακόμη και οι δυσκολίες – μέχρι τότε όλα σου ξυνίζουν. Δεύτερον, η κατάσταση είναι πλέον τόσο ρευστή και αβέβαιη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, που πλέον δεν αξίζει καμία στεναχώρια και καμία ανησυχία. Οι ημέρες του μεγάλου φαγοποτιού έχουν αρχίσει και πνέουν τα λοίσθια, δε χωράει καμιά αμφιβολία. Με τον ίδιο τρόπο όμως, και ο κόσμος έχει βαρεθεί να φοβάται – είναι στην ανθρώπινη φύση να κοιτάζουμε ψηλά. Και τρίτον, στην τελική όλα ανάγονται στο τι θέλεις από τη ζωή σου. Τι είναι αυτό που δεν αντέχεις με τίποτα, τι είναι αυτό χωρίς το οποίο δε μπορείς να ζήσεις, τι είναι αυτό που θα σου άρεσε αλλά δεν καίγεσαι και ιδιαίτερα, τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις και τι όχι. Με λίγα λόγια, τι είναι αυτό που θα σε κάνει να μπορείς να τελειώνεις τη μέρα σου και μ’ όλες τις δυσκολίες να μπορείς να χαμογελάσεις. Ίσως είναι ένα πάκο κατοστάευρα στο πορτοφόλι σου, ίσως είναι το να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να σου φέρονται σαν βασιλιά, ίσως είναι ένα ζεστό πιάτο φαΐ όταν γυρίζεις σπίτι σου.

Για μένα; Λίγα πράγματα. Το να αγαπάω τη δουλειά μου, ακόμη κι αν αυτή είναι δύσκολη ή αντίξοη – και με το χέρι στο Ευαγγέλιο, την αγαπάω όσο λίγα πράγματα. Η δυνατότητα να μπορώ να προστατέψω, να θεραπεύσω, να βοηθήσω, να κάνω τον κόσμο γύρω μου να χαμογελάσει: ασθενείς, οικογένεια, φίλους, δικούς μου ανθρώπους. Να ξέρω ότι αυτό που κάνω έχει νόημα για κάποιους, κι ας μην αλλάξω τον κόσμο μόνος μου.

Νομίζω ότι στην Ελλάδα έχουμε αρχίσει και το καταλαβαίνουμε αυτό σιγά σιγά αυτό, ότι αλλού είναι η ουσία στη ζωή. Μας έκατσε στραβά γιατί συνηθίσαμε στις εύκολες λύσεις, στις ανέσεις, στις βολές μας. Λογικό επομένως να επιλέγουν πολλοί την οδό της ελαχίστου αντιστάσεως. Αλλά είναι ώρα να επιστρέψουμε στις βάσεις μας. 21ος αιώνας, ναι, οκέι, μαζί σας. Αλλά να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Και υπάρχουν πράγματα που δεν αποτιμώνται με ποσοτικούς όρους. Το έγραψε και ο Βάρναλης: «κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς, χρέος σου με τα χέρια σου να σηκωθείς».

Τελικά συνειδητοποιώ πως αν και πραγματικά είμαι απροετοίμαστος για την αλλαγή φρουράς… τελικά είμαι έτοιμος. Μακάρι μόνο να το έβλεπαν όλοι αυτό.

Ετήσια Συνδρομή για νέους γιατρούς στον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών

Μια πληροφορία που υπέπεσε στην αντίληψή μου μόλις και θα ενδιαφέρει πολλούς.

Ο ΙΣΑ από φέτος έχει ρίξει στο μισό την ετήσια συνδρομή για τους γιατρούς που είναι μέσα στα πρώτα πέντε έτη από τη λήψη αδείας ασκήσεως επαγγέλματος. Για τους συναδέλφους που κατέχουν άδεια ασκήσεως για από έξι ως και δέκα χρόνια η μείωση είναι στο 25%, ενώ για τους υπολοίπους η συνδρομή παραμένει ίδια.

Εντελώς ενημερωτικά, οι Πανεπιστημιακοί γιατροί Α’ βαθμίδος είχαν προσαύξηση κατά 20%.

Πάλι καλά που μας έριξαν λίγο το χαράτσι γιατί τρώμε γερό δάγκωμα και για εμάς που είμαστε εν αναμονή ειδικότητας (ήτοι, άνεργοι) λεφτά δεν περισσεύουν.

Βαρέα και ανθυγιεινά

Ανακοινώθηκε λέει η νέα λίστα με τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Κόβουν κάποιες ειδικότητες, ώστε γύρω στα 160 χιλιάρικα κόσμος – που ήταν μέσα στην παλιά λίστα, υπ’ όψιν – μένει εκτός τώρα. Το PDF του νόμου το βρήκα από το Βήμα εδώ.

Να δούμε μερικούς από αυτούς που βγαίνουν;

  • Διοικητικό προσωπικό (επιστάτες, φύλακες, θυρωροί, υπάλληλοι γραφείου)
  • Πωλητές σε λιανικό εμπόριο και χονδρεμπόριο
  • Ζαχαροπλάστες
  • Εισπράκτορες λεωφορείων, σταθμάρχες, επιστάτες
  • Οδηγοί μικρών φορτηγών που εργάζονται ως βοηθοί
  • Καμαριέρες
  • Κομμωτές – κομμώτριες, κουρείς
  • Ταμίες πολυδυναμικού super market
  • Οδηγοί ταξί εκτός Νομών Αττικής και Θεσσαλονίκης
  • Προσωπικό καθαριότητας σε γραφεία διοίκησης δημοσίων υπηρεσιών και επιχειρήσεων που έχουν μόνιμη εργασία στο δημόσιο και τους οργανισμούς
  • Συντηρητές κτιρίων

Αυτοί βγαίνουν από τη λίστα, ξαναλέω. Ήταν μέχρι τώρα και βγαίνουν. Να το κάνω πιο λιανά, ο επιστάτης έπαιρνε μέχρι τώρα επίδομα βαρέων και ανθυγιεινών. Ο θυρωρός το ίδιο, ο εισπράκτορας στον ΟΑΣΑ το ίδιο, η κομμώτριά σου μαντάμ το ίδιο, η κοπελίτσα που πουλάει ρούχα στα Zara το ίδιο.

Και ‘νταξ’, οκέι, ας πάρουν οι άνθρωποι, δε λέω. Κάποια από αυτά που είναι στη λίστα όντως ζορίζονται και μπορείς να πεις δικαιολογείται το επίδομα.

Να δούμε λίγο και μερικά από αυτά που παραμένουν μέσα στη νέα λίστα;

  • Νεκροπομποί
  • Νυχτοφύλακες
  • Οδηγοί και βοηθοί ασθενοφόρων
  • Οδηγοί οχημάτων σταθερής τροχιάς
  • Οδηγοί ταξί Αθηνών και Θεσσαλονίκης (και μόνο αυτοί είπαμε)
  • Καθαριστές λεωφορείων
  • Οδηγοί λεωφορείων και πούλμαν
  • Εξωτερικοί εικονολήπτες με φορητές κάμερες σε τηλεοπτικούς σταθμούς
  • Σιδερωτές και διαλογείς ιματισμού σε πλυντήρια και κλωστοϋφαντουργεία (με την προϋπόθεση να απασχολούνται τουλάχιστον για το 33% της μισθολογικής περιόδους και στις πλύσεις)
  • Αρτοποιοί (αλλά όχι ζαχαροπλάστες είπαμε)
  • Ψήστες
  • Λατζέρηδες
  • Χημικοί και βιοχημικοί (αλλά όχι αυτοί που εργάζονται σε οινολογικά εργαστήρια)
  • Στρατιωτικοί (μόνο οι ναρκαλιευτές και οι πυροτεχνουργοί)
  • Νοσοκόμοι κτηνών, παρασκευαστές, σπερματολήπτες και σπερματεγχύτες

Δεν ξέρω αν το πιάσατε το υποννοούμενο, αλλά όλοι αυτοί συνεχίζουν να παίρνουν το επίδομα. Παραβλέπω το γεγονός ότι για τους πιλότους της πολιτικής και – ιδίως – τους Ικάρους της ΠΑ δεν αναφέρεται τίποτα, παραβλέπω το ότι για τις δυνάμεις της Αστυνομίας δεν προβλέπεται τίποτα, παραβλέπω το ότι οι νυχτοφύλακες επίσης πληρώνονται το επίδομα κανονικά (ξέρω ένα κάρο τέτοιους που μόνο που δε ροχαλίζουν πάνω στη βάρδια). Βλέπω εδώ οδηγούς, μέσα στους οποίους και των μέσων σταθερής τροχιάς. Να βάλω εδώ σφήνα το ότι οι οδηγοί στο Μετρό δουλεύουν κανονικά τετράωρο, το υπόλοιπο μισό οκτάωρο τους πληρώνεται ως υπερωρία – χώρια το βαρέων και ανθυγιεινών. Λέω εγώ τώρα.

Και πάει στο διάολο, να το πάρουν όλοι αυτοί, ακόμη και ο πουλοπαίχτης του ταύρου και το παληκαράκι που θα κρατάει από κάτω το λεκανάκι. Θεωρητικά έρχεται σε επαφή με βιολογικό υλικό, ζώα είναι αυτά, μπορεί να φας καμιά κλωτσιά και να μείνεις σέκος, επικίνδυνο το επάγγελμα, να το πάρουν κι αυτοί το επίδομα. Μακριά από μένα ότι είπα να μείνει κάποιος ριγμένος.

Να δούμε όμως λίγο και στον κλάδο της υγείας ποιοι λαμβάνουν το «καυτό» επίδομα;

Νοσοκόμοι, παρασκευαστές και βοηθοί αυτών (των παρασκευαστών), θαλαμηπόλοι ψυχιατρικών νοσοκομείων και κλινικών, συντηρητές πειραματόζωων, παρασκευαστές τραπέζης αίματος και συσκευαστές ορών και εμβολίων, καθαριστές

Για τους θαλαμηπόλους δε θα σχολιάσω, έχει μια βάση, όσο τρεμάμενη κι αν είναι αυτό. Δε θα σχολιάσω επίσης για τους συντηρητές πειραματόζωων, για τον ίδιο λόγο (αν και το να ταΐζεις τα ποντίκια για τα πειράματα και να πληρώνεσαι βαρύ κι ανθυγιεινό είναι το λιγότερο αστείο). Και πολύ σωστά πληρώνονται οι νοσηλευτές καθαριστές και λοιπά παραϊατρικά επαγγέλματα που έρχονται σε επαφή με βιολογικά υλικά.

Προσέχετε όμως να λείπει κάτι;

Σε αυτή τη λίστα την τελευταία λέω, μήπως λείπει κάτι;

Οι ρουφιάνοι οι γιατροί πού σιχτήρι είναι;

Σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε, πάμε άλλη μία, ρητά και ξεκάθαρα:

ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΕΠΙΔΟΜΑ ΒΑΡΕΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ

Και να μιλήσω βασικά για τη δική μου ειδικότητα, τη Γενική Χειρουργική, γιατί όσο να ‘ναι ειδικότητα από ειδικότητα διαφέρει.

Ρε παληκαράκο Υπουργέ, στον οδηγό ταξί που είναι καθιστική στάση επί μακρόν δίνεις επίδομα, σ’ εμένα που κάθε μου χειρουργείο μπορεί να φτάσει και τις 8 ώρες όρθιος δεν;

Στην καθαρίστρια που θα έρθει να καθαρίσει το χειρουργείο μετά την επέμβαση δίνεις επίδομα, και καλά κάνεις, σ’ εμένα που έχω τα χέρια μου μέσα στην κοιλιά του αρρώστου που έχει AIDS/ηπατίτιδα B/ηπατίτιδα C/ο,τιδήποτε συνέχεια για ένα κάρο ώρες δεν;

Στον θαλαμηπόλο της ψυχιατρικής κλινικής που είναι υποτίθεται σε κίνδυνο ζωής επειδή μπορεί να βρεθεί στο διάβα ενός τρελού δίνεις επίδομα, στο συνάδερφο που εφημερεύει και του μπαίνει ένα πρεζόνι μέσα στο κέντρο υγείας και του βγάζει μαχαίρι για να πάρει σύριγγες/χάπια/whatever (και ο νυχτοφύλακας επειδή κοιμάται ή κάνει την κότα δεν τον σταματάει) δεν;

Στον οδηγό του ασθενοφόρου και τον βοηθό του ασθενοφόρου που πάνε να παραλάβουν ασθενή και μπορεί ή να μολυνθούν ή να τρακάρουν ή ένα κάρο διαόλους δίνεις επίδομα – και πάλι καλά κάνεις, στο συνάδελφο γιατρό που θα μπει μέσα να συνοδεύσει γιατί αλλιώς θα πεθάνει ο άρρωστος δεν;

Στο νοσηλευτή που θα πάει να αλλάξει τους ουροσυλλέκτες στην κλινική δίνεις το επίδομα – και πάλι, καλά κάνεις, στο συνάδερφο ειδικευόμενο που θα πάει να κάνει τις αιμοληψίες και ίσως κατά λάθος να τρυπηθεί με βελόνα που έχει πάνω αίμα ασθενούς δεν;

Στο συνάδερφο που θα ράψει στα επείγοντα και επειδή θα χτυπιέται ο μαχαιρωμένος από κάτω θα του μπει η βελόνα του ράμματος στο χέρι με το αίμα του αρρώστου δεν;

Στο συνάδερφο που θα δουλέψει τη μια μέρα το πρωί και μετά θα μπει σε εφημερία και θα βγει από αυτήν άυπνος όλη νύχτα και θα συνεχίσει δουλειά την επομένη μέρα το πρωί, και θα πάει σπίτι του για ύπνο για να ξυπνήσει κατ’ ευθείαν την επόμενη μέρα το πρωί και να το ξαναπάρει όλο απ’ την αρχή δεν;

Και κατά τα άλλα πληρώνεις τους νυχτοφύλακες και τους οδηγούς ε; Και τους εισπράκτορες εισιτηρίων ε; Και τους νεκροπομπούς ε;

Ξαναλέω, δεν έχω κανένα πρόβλημα (σχεδόν) με όλους τους ανωτέρω που παίρνουν ή έπαιρναν το επίδομα βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων. Αν υπάρχει μία έστω στοιχειώδης και λογική βάση, με γεια τους με χαρά τους και αμαρτία ουκ ευρίσκω.

Αλλά δεν είναι το λιγότερο υποκριτικό με μια τέτοια λίστα να απουσιάζει με τόσο κραυγαλέο και προκλητικό τρόπο από μέσα το ιατρικό επάγγελμα;

Και προσέξτε, δε μίλησα για ευθύνη ή για μέγεθος προσφοράς ή κάτι ανάλογο. Ξεχάστε τα αυτά, μιλάω αυστηρά και μόνο για παράγοντες κινδύνου και βαρύτητας επαγγέλματος.

Ε Υπουργούλη; Δε νομίζεις ότι κάτι πρέπει να παίξει και για μας – επιτέλους;

We Go Web

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά σε όλους σας – ελπίζω να είστε καλά:)

Μία σύντομη ανάρτηση για να ευχαριστήσω την καλή φίλη και διακεκριμένη e-περσόνα και αρθρογράφο (σλουρπ) Ειρήνη Βουτσκόγλου – ή e_diva κατά το τεχνικώτερον – για την τιμή που μου έκανε να ανεβάσει στο We Go Web μία συζήτηση που είχαμε σχετικά με τα νέα μέσα, το Internet και τις λοιπές τεχνολογίες στην Ελλάδα. Θα τη βρείτε εδώ, μαζί με κάμποσους τόνος φιλοφρονήσεις που πραγματικά δε νομίζω ότι μου αξίζουν:) Ευχαριστώ Ρηνάκι, να ‘σαι καλά:D

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το We Go Web είναι ένα portal/blog που ασχολείται ακριβώς με αυτά τα νέα μέσα και την κοινωνική διάσταση του Web 2.0, φιλοξενεί τη γνώμη διαφόρων ατόμων, και συγκεντρώνει κείμενα και απόψεις τόσο των συντακτών του όσο και τρίτων στο Internet, πάντα πάνω στο θεματικό του αντικείμενο. Must read αν σας ενδιαφέρει:)

Και για να μην ξεχνιόμαστε, από βδομάδας πάλι στας Αθήνας και στας επάλξεις… ελάχιστες μέρες μείνανε ακόμα για ανάπαυση! Σας φιλώ σταυρωτά:)

Απαράδεκτο παραμύθιασμα από πλευράς WiND στα F2G

Update: Για του λόγου το αληθές, εδώ η τρέχουσα σελίδα της προσφοράς, και εδώ η πρωτότυπη σελίδα που έχει κρατηθεί από το Google Cache – με την ευγενική χορηγία του dtsomp. Για να ξέρουμε τι λέμε.

Πριν λίγο είδα στο Twitter κάποια ανησυχητικά tweets που αφορούσαν στην πρόσφατη προσφορά της WiND για τα F2G. Για όσους δεν το πρόσεξαν ή δε θυμούνται, η προσφορά έλεγε πως όλα τα F2G νούμερα, παλιά και νέα, είχαν τη δυνατότητα μέχρι τέλους Απριλίου 2010 να καλέσουν δωρεάν έναν αριθμό – το 1245 νομίζω – και να γραφτούν δωρεάν σε ένα πρόγραμμα βάσει των όρων του οποίου θα είχαν αυτομάτως κάθε μήνα μέχρι το τέλος του 2010 1500 λεπτά και SMS ομιλίας προς όλα τα καρτοκινητά νούμερα WiND, Q και MO’MAD και επιπλέον 1500 MB για πλοήγηση στο Internet μέσω GPRS/EDGE/3G, χωρίς να χρειαστεί να πληρώσουν τίποτα, χωρίς ούτε καν ενεργοποίηση νέων καρτών ανανέωσης. Με απλά λόγια, εντελώς δωρεάν σχέδον απεριόριστη ομιλία με καρτοκινητά της εταιρείας και 1,5 GB mobile Internet το μήνα για όλο το έτος.

Οι παιχταράδες στη WiND μάλλον το μετανιώσανε, και ξαφνικά, χωρίς καμία σχετική ανακοίνωση, οι σχετικές σελίδες του site τους πλέον μιλάνε για 100 MB το μήνα δωρεάν, αντί της αρχικής προσφοράς των 1500!

Δυο ζητήματα ανακύπτουν:

  1. Επειδή έχουμε το μαχαίρι και το πεπόνι λέμε ψέμματα για δέκα μέρες και μετά τα γυρίζουμε και μην είδατε τον Παναή; Αυτή είναι η πρακτική της εταιρείας;
  2. Και το (σημαντικότερο κατ’ εμε) δεύτερο: όσοι ήδη ενεργοποίησαν την προσφορά από τις πρώτες μέρες που μιλούσε για 1,5 GB τελικά πόσο θα έχουν για το υπόλοιπο του 2010; 100 ή 1500 το μήνα; Προφανώς, αν ισχύει το πρώτο είναι κραυγαλέα εξαπάτηση και δε σηκώνει ούτε κουβέντα ούτε δικαιολογία.

Να κόψουν το λαιμό τους: ήμουν έτοιμος να κόψω τη σύνδεση Cosmote μου με data plan και να βάλω αποκλειστικά SIMάκι F2G. Their loss, αν υπάρχει κάτι χειρότερο για μια εταιρεία κινητής από τις κακές προσφορές είναι η απάτη.

PC Magazine

Απλώς μία γρήγορη υποσημείωση: ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη φίλη Ζαχαρένια Ατζιτζικάκη για τη συνέντευξη που μου πήρε και που δημοσιεύεται στο Ελληνικό PC Magazine αυτού του μηνός.

Μη φανταστείτε κάτι το εξωφρενικό, ένα sidebar υπόθεση είναι (ας όψεται ο δαίμων του DTP που βάζει χέρι όταν ο συντάκτης και ο συνεντευξιαζόμενος πάνε να τα κάνουνε πλακάκια και να σπρώξουν λίγο το όριο των λέξεων φροντίζει για την τήρηση του μέτρου), αλλά προσπαθώ μέσα τις τέσσερις αυτές ερωτήσεις να βγάλω ένα δυο συμπεράσματα:)

Να’ σαι καλά ρε ψυχή:D


Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αύγουστος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free