Αρχείο για Αύγουστος 2015

Νυσταγμένοι βουλευτές

Δε σκόπευα να γράψω αλλά αυτό πάει πολύ.

Δε θα σχολιάσω το πολιτικό σκηνικό, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, το καλό μνημόνιο, το κακό μνημόνιο, τον καλό Τσίπρα, τον κακό Τσίπρα, αν καλά ή κακά κάνουμε ή ο,τιδήποτε άλλο. Δεν είναι ο χώρος γι’ αυτό εδώ και δεν είναι και το αντικείμενο που θέλω να θίξω.

Ένας ειδικευόμενος γιατρός αμοίβεται με καθαρό μηνιαίο μισθό (με τα επιδόματα μέσα, μετά τις κρατήσεις) περί τα 1000 €. Ούτε τσικ παραπάνω. Οι ώρες που δουλεύουμε είναι επίσημα 8ωρο ανά εργάσιμη ημέρα, ανεπίσημα πολύ πολύ πολύ περισσότερες – σχεδόν σίγουρα δεκάωρο ανά εργάσιμη ημέρα και πολλές φορές περνάμε και τις δώδεκα. Αυτά χωρίς τις εφημερίες. Οι εφημερίες είναι 7 με 10 το μήνα, είναι εικοσιτετράωρες, χωρίς να παίρνουμε ρεπό την επομένη, χωρίς να στοκάρονται αυτά τα χαμένα ρεπό κάπου ή να αποζημιώνονται χρηματικά ή αλλιώς. Η καθημερινή εφημερία αμοίβεται περί τα 50 € καθαρά – δηλαδή περίπου τρία ευρώ την ώρα give or take. Σημειωτέον ότι και δεκαπέντε εφημερίες να κάνεις το μήνα, θα πληρωθείς μέχρι επτά, κι αυτό με νόμο του κράτους. Οι υπόλοιπες ούτε καν χρωστούμενες, τις κάνεις δώρο στην υπηρεσία.

Γιατί τα λέω αυτά; Κάντε λίγο υπομονή, ο στόχος του post δεν είναι (μόνο) να σας πω πόσο ριγμένοι είμαστε, αυτό είναι ήδη γνωστό και δεδομένο. Θα καταλάβετε σε λιγάκι πού το πάω.

Όταν είμαστε μέσα, τουλάχιστον σε κλινικές και μάχιμες ειδικότητες όπως λ.χ. η χειρουργική, δεν έχουμε ησυχία. Δεν υπάρχει το ξάπλωσα δυο τρεις ωρίτσες γιατί δεν ένιωθα καλά και νταξ μωρέ δεν άκουσα το τηλέφωνο και πώς κάνεις έτσι. Ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να στραβώσει το κάθε τι, από μια αδιαθεσία μέχρι κάποιον ασθενή που ξαφνικά άρχισε στα καλά του καθουμένου να γκρεμίζεται. Τη στιγμή που θα ακούσεις κιχ έχεις σηκωθεί και τρέχεις. Αν είναι false alarm, ακόμη και δεκαπέντε φορές στη σειρά δε μπορείς να το κάνεις σαν τον μύθο με το βοσκό και το λύκο, γιατί αν πρόκειται για κάτι σοβαρό και το αγνοήσεις θα φας άνθρωπο από την αμέλειά σου. Οπότε τρέχεις για όλα.

Σας έχω ζαλίσει καλοί μου, το ξέρω. Φτάνω στο δια ταύτα, λίγη υπομονή ακόμη.

Χθες που λέτε εφημερεύω. Σχετικά δύσκολη εφημερία, έχουμε κάνει και χειρότερες, επομένη γενικής εφημερίας, καμιά δωδεκαριά νέες εισαγωγές που έπρεπε να τις μάθουμε από την αρχή. Από τις 7 το πρωί ως τις 2 τα ξημερώματα δεν κάτσαμε κώλο κάτω. Ευτυχώς χωρίς επείγοντα συμβάματα και τρεχάματα ως εκείνη την ώρα. Η νύστα σύννεφο, πιάνουμε 2:30 – 3:00 τα ξημερώματα της Παναγίας με τη συνεφημερεύουσα και λέμε να πάμε για ύπνο. Κατά τις 5 τα ξημερώματα μας κατεβάζει ο νοσηλευτής της βάρδιας κάτω τροχάδην. Μια κοπελίτσα 28 χρονών, από μέρες νοσηλευόμενη στην Κλινική, στράβωσε απότομα και άσχημα. Η νύστα βαριά, δε μπορούσαμε να πάρουμε τα πόδια μας από την αϋπνία, κρατούσαμε τα μάτια μας ανοιχτά με οδοντογλυφίδες. Και αναγκαστήκαμε να κάτσουμε εκεί ξύπνιοι, σε εγρήγορση, γιατί αν δεν το είχαμε κάνει η κοπέλα θα είχε πεθάνει εκεί και επί τόπου – και πήγε τραινάκι όλη η νύχτα στο ίδιο τέμπο. Και παρά το ότι θέλαμε να βάλουμε τα κλάματα από τη νύστα, δεν είχαμε το δικαίωμα να κοιμηθούμε γιατί η ζωή της μικρής προείχε. Και δεν είναι μεμονωμένο συμβάν, συχνά πυκνά αναγκαζόμαστε να κάνουμε νυχτέρια.

Πάμε τώρα στο κλου: ασχέτως του τι γίνεται στο πολιτικό σκηνικό της χώρας και ποιον στηρίζει ο καθένας, χθες είχε μια πολύ πολύ σοβαρή ψηφοφορία στη Βουλή, για το Γ’ Μνημόνιο. Για τους ΧΨΖ λόγους η ψηφοφορία πήγε ξημερώματα, πήγε πρωί και συνέχιζε ακόμη. Συμφωνούμε όλοι νομίζω ότι σε ένα ζήτημα τέτοιας σημασίας επιβάλλεται ο βουλευτής, ο οποιοσδήποτε βουλευτής, από οπουδήποτε και αν προέρχεται, οφείλει να είναι απίκο, να έχει την προσοχή του τεταμένη και να εκτελέσει το αξίωμά του με υπευθυνότητα. Πληρώνονται εξ’ άλλου οι κύριοι, και μάλιστα αδρά: αν πιστέψουμε τους υπολογισμούς μιας κας. Σαϊτάκη που γράφει στο News 247 (δεν την ξέρω τη γυναίκα), ο κάθε βουλευτής αντιστοιχεί σε 15.051 € το μήνα, με 5.705 από αυτά να είναι η βασική αποζημίωση.

Και έχοντας βγει από την εφημερία που σας περιγράφω, βλέπω αυτή τη φωτογραφία. Κι αυτή, κι αυτή, κι αυτή (οι φωτό από το iefimerida.gr).

Και νιώθω το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι.

Μας αμοίβετε με ξεροκόμματα κύριοι για να περιπολούμε πάνω από τους αρρώστους μέσα στα μαύρα χαράματα, ενώ παίρνετε ένα τσουβάλι λεφτά για λογαριασμό σας – αδικαιολόγητα κατά την ταπεινή μου άποψη, αλλά έστω.

Με ποιο δικαίωμα αποκοιμάστε κατά τη διάρκεια μιας τόσο σημαντικής ψηφοφορίας, και όντες τόσο καλά πληρωμένοι;

Και έστω κοιμηθήκαμε, με ποιο θράσος και με ποιο δικαίωμα ψηφίζετε μετά σε μια ψηφοφορία που ακολουθεί ομιλίες που ποτέ δεν ακούσατε γιατί μετρούσατε προβατάκια;

Με ποιο δικαίωμα θα πάτε ένα γιατρό αύριο μεθαύριο στο δικαστήριο όταν ξεραθεί στον ύπνο μετά από 120 ώρες δουλειάς την εβδομάδα χωρίς ούτε ένα ευχαριστώ γιατί μέσα στη δικαιολογημένη νύστα του θα γράψει μια εντολή που θα είναι λάθος και άθελά του θα κάνει ζημιά σε έναν άνθρωπο;

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, νομίζω το κάλυψα απόλυτα το θέμα.

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες, καλές διακοπές σε όλους όσους φεύγουν τώρα 🙂
Σ

PC Master no more

Έχω να γράψω εδώ μέσα καμιά τριάρα χρόνια. Όχι ότι δεν έχω τι να πω, το αντίθετο μάλλον, αφού τα πάντα έχουν αλλάξει πεντακόσιες φορές από την τελευταία φορά που χαιρετηθήκαμε.

Απεναντίας, δεν έχω πλέον χρόνο ούτε για να κοιμηθώ, πόσο δε μάλλον να καθίσω και να αραδιάσω πέντε δέκα γραμμές από σκέψεις, τις οποίες μετά πρέπει να χτενίσω, να ξαναδώ για να σιγουρευτώ ότι με εκφράζουν, ότι δεν έχω γράψει καμιά παπάτζα (γιατί ό,τι γράφουμε online το λέμε δημόσια κύριοι, και είναι δυνητικά επιλήψιμο βεβαίως βεβαίως), και κυρίως ότι δεν έχουν καμία αναφορά στο χώρο δουλειάς μου και τους ασθενείς με τους οποίους έρχομαι σε επαφή καθημερινά – αφού μας δεσμεύει το ιατρικό και προσωπικό απόρρητο. Πλέον, αν έχω να μοιραστώ κάτι, το Twitter και το status του FB με εξυπηρετούν με την αμεσότητα και τη βραχύτητά τους. Blog posts δεν είναι, αλλά στα πλαίσια του quickfire τρόπου ζωής μας εν έτει 2015, με καλύπτουν.

Έχουμε πολλά να πούμε, αλλά δεν είναι της παρούσης και δεν είναι ο στόχος αυτού του post.

Γράφω με μία και μόνο αφορμή: πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε το τέλος της κυκλοφορίας ενός από τα θρυλικότερα περιοδικά υπολογιστών στον Ελληνικό χώρο, του PC Master. Έχουμε μιλήσει άλλη μια φορά εδώ μέσα για το περιοδικό, το αρχαίο 2006. Το PC Master άρχισε ως έκδοση της Compupress κάπου το 1989, ως το «μεγαλύτερο» αδερφάκι του κραταιού Pixel και μια πιο ανάλαφρη μορφή του επίσης παλιότερου Computer Για Όλους (CΓΟ) – αυτά τα δύο βγήκαν στην αγορά το ’83. Το Pixel είχε να κάνει κυρίως με παιχνίδια για κονσόλες και Amiga/Amstrad, ενώ το CΓΟ με πιο σοβαρά θέματα υπολογιστών, επιχειρηματικού κόσμου των PCs και τα λοιπά. Το PCM [φωτό, αρχαία ιστορία] ήταν η γέφυρα που ένωσε τα δύο, και μετά την λήξη της κυκλοφορίας του Pixel το καλοκαίρι του 1996 πήρε τα σκήπτρα και καθιερώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έπειτα ως το κυρίαρχο περιοδικό για τον Έλληνα χομπίστα και PC gamer.

Ήταν εποχές που στηνόμασταν στις ουρές στα περίπτερα κάθε που κυκλοφορούσε το PC Master για να το πάρουμε, να τσεκάρουμε τη ζελατίνα μη μας έχουν βουτήξει τη δισκέτα – και μετέπειτα το δισκάκι, που γυρίζαμε τετράγωνα ολόκληρα για να βρούμε περιπτερά που να έχει το τελευταίο τεύχος, και που διαβάζαμε το περιοδικό από μπροστά μέχρι πίσω δέκα και δεκαπέντε φορές, άρθρο άρθρο, σελίδα σελίδα, μέχρι να περάσει ο μήνας και να βγει το επόμενο.

Και δεν ήταν απλή υπόθεση το PCM: είχε καταφέρει να σχηματίσει ολόκληρο ακολούθημα. Μέχρι και τουρνουά παιχνιδιών είχε διοργανώσει (τα περιώνυμα Grand Prix [φωτό]), στα οποία όποτε μπορούσαμε πηγαίναμε, πιτσιρικάδες ακόμη, με σκοπό όχι τόσο να κερδίσουμε βραβεία αλλά να μιλήσουμε από κοντά με τους συντάκτες που διαβάζαμε κάθε φορά που έσκαγε το νέο τεύχος στην αγορά. Φανατικοί αναγνώστες, ιδιαίτερος τρόπος γραφής, μοναδικός αέρας στα κείμενα. Εν ολίγοις, το περιοδικό είχε κατορθώσει να μεσουρανήσει στην Ελληνική αγορά τεχνικού τύπου με θέμα τα PCs, σε βαθμό που χτυπιόταν στα ίσα με το «ξενόφερτο» και πολύ πιο καλά δικτυωμένο και με περισσότερους πόρους PC Magazine. Η Compupress [Wikipedia] έπαιζε μπάλα με δυο τρεις πολύ καλές εκδόσεις και με ανοίγματα σε αρκετούς χώρους: εκδόσεις βιβλίων υπόλογιστών (Anubis, ακόμη μοστράρουν στη βιβλιοθήκη μου), ISP (η παλία CompuLink), τηλεοπτικές εκπομπές (The Computer Show – εδώ ένα βιντεάκι για να θυμούνται οι παλιοί), ακόμη και MMOs (δε θα ξεχάσω ποτέ το The 4th Coming, για το οποίο η CLink λειτουργούσε Ελληνικό server).

Και κάποια στιγμή… όλη αυτή η ιστορία ξεφούσκωσε.

Με έναν τρόπο που ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω, μέσα σε λίγα χρόνια, το PC Master παρεκτοπίστηκε, έπαψε να είναι ανταγωνιστικό, και παρέπεσε μαζί με όλον τον υπόλοιπο συρμό.

Νομίζω την καλύτερη ανάλυση την κάνει ο Πέτρος ο Κηπουρόπουλος (Sir Pretender), πρώην συντάκτης του περιοδικού, στο blog του. Το PC Master έχασε γιατί ήταν κύημα ενός οργανισμού που έμεινε μπλοκαρισμένος στο παρελθόν. Η Compupress ποτέ δεν έκανε σοβαρά την προσπάθεια να μπει στην εποχή της online πληροφορίας, ποτέ δεν έκανε το βήμα να γίνει ανταγωνιστική σε έναν εξελισσόμενο κόσμο που εν τέλει την ξεπέρασε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι σιγά σιγά ο κόσμος άρχισε να ενημερώνεται από αλλού, να μην έχει λεφτά να ξοδέψει σε ένα μηνιαίο (ενίοτε και διμηνιαίο) έντυπο, χωρίς ηλεκτρονική μορφή, χωρίς άμεση αλληλεπίδραση με τους αναγνώστες του, χωρίς μηχανισμό να ανταγωνιστεί τα νέα μέσα.

Υπήρξαν βέβαια και άλλες παράμετροι: ο κόσμος που αρχικά ήταν η ψυχή του περιοδικού και που το πότισαν με το αεράτο ύφος και τον μοναδικό αέρα που το δίεπε σιγά σιγά, ένας ένας, έφυγαν από τη συντακτική ομάδα. Οι παλιοί που έμειναν, είτε μεγάλωσαν και πέρασαν σε παρασκηνιακούς και υποστηρικτικούς ρόλους, είτε προσπάθησαν να κρατήσουν τα ηνία με λάθος τρόπους, ώστε τελικά να ζημιώσουν το σύνολο της σύνταξης. Και με αυτά και μ’ αυτά ο κόσμος στο PC Master άλλαξε, αντικαταστάθηκε ξανά και ξανά και ξανά, και τελικά το αποτέλεσμα λίγο θύμιζε το αρχικό.

Αυτό βεβαίως αφορά εμάς τους παλιούς αναγνώστες. Εγώ το PCM το πρωτοαγόρασα από σπόντα πιτσιρικάς μαθητής Δημοτικού το Νοέμβριο του 1994, και από τότε συνέχισα κάθε μήνα, πιστά, μέχρι και το Δεκέμβριο του 2005 περίπου. Πρόλαβα πάνω από μια δεκαετία τευχών και συντακτών, είδα μέλη του προσωπικού του να παντρεύονται (γεγονός αυτό), τη μορφή των τευχών να αλλάζει (μονότευχο σε δίτευχο – PC Master και PC Games – και τούμπαλιν), πρόλαβα να αγοράσω ειδικές και συλλεκτικές πλέον εκδόσεις, και πολλά άλλα. Υπήρξαν καλύτερες και χειρότερες περίοδοι, και απ’ ότι καταλαβαίνω και διαβάζω, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά της σύνταξης είχαν ανακτήσει κάτι από την παλιά αίγλη των μεγαθήριων [φωτό] που άλλοτε αρθρογραφούσαν.

Και πάλι όμως, αυτό ποτέ δε στάθηκε αρκετό. Το PC Master παρέμεινε εν τέλει στάσιμο. Και η υφή με την οποία ξεκίνησε άλλαξε και νερώθηκε τόσες πολλές φορές που πλέον το τελικό αποτέλεσμα, δυστυχώς, δε δικαιολογούσε το χρηματικό αντίτιμο και το ξεβόλεμα του περιπτέρου. Για τέτοιους περίπου λόγους εξ’ άλλου σταμάτησα κι εγώ να το αγοράζω: ήταν ένα περιοδικό που πλέον ούτε με εξέφραζε όπως άλλοτε, ούτε έβλεπα το λόγο να δίνω τα Χ € το μήνα στον περιπτερά για να καλύψω μια ανάγκη που πλέον με την τότε άρτι αφιχθείσα DSL σύνδεση μπορούσα να εξυπηρετήσω με τρόπο πολύ πιο άμεσο και ευρύ.

Και με αυτόν τον τρόπο, τελικά οριστικοποιήθηκε η διακοπή της κυκλοφορίας, πριν λίγες μέρες. Ήταν γνωστό από κάποιες βδομάδες πίσω ότι το PCM σταματάει να κυκλοφορεί, έγινε μια προσπάθεια για συνδρομητικό μοντέλο που πάτωσε, και περιμέναμε να βγει το τεύχος #304, που θα ήταν και το τελευταίο. Εν τέλει ανακοινώθηκε ότι ούτε καν αυτό δε θα κυκλοφορήσει. Και έτσι άδοξα, σιωπηλά και απότομα, μπήκαν τίτλοι τέλους στην ιστορία ίσως του πιο επί της ουσίας επιτυχημένου Ελληνικού περιοδικού Πληροφορικής και υπολογιστών. Δεν του άξιζε. Τα άλογα όμως τα σκοτώνουν πριν γεράσουν. Αφού το PC Master γέρασε και έμεινε μετά την ώρα του, τουλάχιστον ας τελειώσει εδώ και ας μας μείνουν μόνο οι ευχάριστες αναμνήσεις που μας προσέφερε.

Σε ένδειξη φόρου τιμής νομίζω ότι το ελάχιστο που μπορεί και πρέπει να κάνει η Compupress είναι να διαθέσει το αρχείο του περιοδικού στο κοινό προς δωρεάν ανάγνωση, όπως έχει κάνει άλλωστε και με το Pixel. Τα πρώτα 150 τεύχη του περιοδικού είναι ήδη σκαναρισμένα και ανεβασμένα σε site του χώρου από ιδιώτες μέχρι το #150, τα πιο πρόσφατα σίγουρα υπάρχουν κάπου στους servers του εκδότη, ενώ τα ενδιάμεσα σίγουρα θα βρεθεί κάποιος να τα σκανάρει και να τα διαθέσει.

Είναι το λιγότερο που μπορεί να γίνει για έναν παλιό φίλο τον οποίον αποχαιρετούμε. Εγώ τουλάχιστον ξέρω πώς θέλω να έχω το PC Master στο μυαλό μου: όπως το διάβαζα, πιτσιρικάς, την εποχή μεταξύ ’95 και 2005, τότε που το χαιρόμουν με την ψυχή μου. Καλό ταξίδι σε έναν θρύλο του Ελληνικού computing, και καλή σταδιοδρομία στους εργαζομένους του, παλαιούς και νυν, γνωστοί και φίλοι όπου κι αν αυτοί βρίσκονται.
Σ


Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αύγουστος 2015
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free