Αλλαγή φρουράς

Είχα γράψει ένα μεγάλο κατεβατό ίσα με τρεις σελίδες, το οποίο διάβασα από πάνω ως κάτω τουλάχιστον τέσσερις φορές – και το ξήλωσα. Επαληθεύεται για μια ακόμη φορά ότι η αποκρυστάλλωση μιας ή δυο σκέψεων είναι επαναληπτική διαδικασία τελικά.

Σύντομα λοιπόν, η περιγραφή του υποβάθρου: τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους στην παρούσα χρονική συγκυρία – εντός κι εκτός Ελλάδος. Διαβάζω τον τελευταίο καιρό ένα κάρο posts σχετικά με τα προβλήματα που έχουμε εντός των συνόρων, για κόσμο που σκέφτεται αν θα μείνει ή αν θα φύγει, όπως παραδειγματικά αυτό κι αυτό. Ακούω ένα κάρο κόσμο, ειδικά στο δικό μου κλάδο, να μιλάει απογοητευμένα για το χάλι και για το ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας, και όλα τα σχετικά επιχειρήματα.

Και μου γεννάται μια εύλογη απορία: αφού είμαστε για χαρακίρι και τα πράγματα είναι για αντικαταθλιπτικά, γιατί δεν έχει αδειάσει ακόμη η χώρα και να μείνουν μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί; Σαφώς υπάρχει μια τάση για φυγή, αλλά είναι κρατημένη και με τα χίλια ζόρια, όχι η μαζική έξοδος στις πύλες που θα ανεμένετο αν η κατάσταση είναι τόσο ζοφερή όσο έχει βαφτεί στα μυαλά μας.

Διαπιστώνω όμως τελικά ότι όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται και οδύρονται… επιμένουν. Και υπομένουν, και παλεύουν. Παράλογα, ανεξήγητα, με μια ψυχολογία που αγνοεί τα λογικά επιχειρήματα. Και εντελώς παράδοξα και με μαγικό σχεδόν τρόπο… δουλεύει! Προ ημερών είχα μια συζήτηση με έναν από τους δασκάλους μου στο νοσοκομείο, που έλεγε ότι είναι στο τσακ να φύγει πίσω για Αμερική, όπου έκανε ειδικότητα, όπου τα πράγματα είναι αλλιώς, καλύτερα, πιο αξιοπρεπή και με καλύτερες απολαβές. Ο ίδιος άνθρωπος (και μιλάμε για νέους ανθρώπους, όχι κόσμο ένα κλικ πριν τη σύνταξη) μετά από ούτε μια βδομάδα μου έλεγε ότι έχει παλέψει για το εδώ σύστημα, για την υγεία στην Ελλάδα, για να επιστρέψει στην πατρίδα του, για το Πανεπιστήμιο αυτό και ότι δεν είναι διατεθειμένος να το βάλει κάτω. Δεν το είπε ο ίδιος, αλλά αυτό που εννοούσε ήταν αυτό που κάπου πήρε το μάτι μου σε κάποια ανάρτηση σε blog: μέχρι να ματώσουν οι πέτρες θα το παλεύει.

Και καταλήγω έκπληκτος ότι τα πράγματα πραγματικά δεν είναι τόσο τραγικά. Και ότι στην τελική όλα ανάγονται σε τρεις παράγοντες. Πρώτον, ότι πρέπει να το πάρεις απόφαση. Όσο δεν αφοσιώνεσαι, όλα σου φαίνονται χάλι και μένεις άτολμος. Αν επιλέξεις κάτι με χαρά και όρεξη, τα πάντα  κουμπώνουν μεταξύ τους, ακόμη και οι δυσκολίες – μέχρι τότε όλα σου ξυνίζουν. Δεύτερον, η κατάσταση είναι πλέον τόσο ρευστή και αβέβαιη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, που πλέον δεν αξίζει καμία στεναχώρια και καμία ανησυχία. Οι ημέρες του μεγάλου φαγοποτιού έχουν αρχίσει και πνέουν τα λοίσθια, δε χωράει καμιά αμφιβολία. Με τον ίδιο τρόπο όμως, και ο κόσμος έχει βαρεθεί να φοβάται – είναι στην ανθρώπινη φύση να κοιτάζουμε ψηλά. Και τρίτον, στην τελική όλα ανάγονται στο τι θέλεις από τη ζωή σου. Τι είναι αυτό που δεν αντέχεις με τίποτα, τι είναι αυτό χωρίς το οποίο δε μπορείς να ζήσεις, τι είναι αυτό που θα σου άρεσε αλλά δεν καίγεσαι και ιδιαίτερα, τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις και τι όχι. Με λίγα λόγια, τι είναι αυτό που θα σε κάνει να μπορείς να τελειώνεις τη μέρα σου και μ’ όλες τις δυσκολίες να μπορείς να χαμογελάσεις. Ίσως είναι ένα πάκο κατοστάευρα στο πορτοφόλι σου, ίσως είναι το να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να σου φέρονται σαν βασιλιά, ίσως είναι ένα ζεστό πιάτο φαΐ όταν γυρίζεις σπίτι σου.

Για μένα; Λίγα πράγματα. Το να αγαπάω τη δουλειά μου, ακόμη κι αν αυτή είναι δύσκολη ή αντίξοη – και με το χέρι στο Ευαγγέλιο, την αγαπάω όσο λίγα πράγματα. Η δυνατότητα να μπορώ να προστατέψω, να θεραπεύσω, να βοηθήσω, να κάνω τον κόσμο γύρω μου να χαμογελάσει: ασθενείς, οικογένεια, φίλους, δικούς μου ανθρώπους. Να ξέρω ότι αυτό που κάνω έχει νόημα για κάποιους, κι ας μην αλλάξω τον κόσμο μόνος μου.

Νομίζω ότι στην Ελλάδα έχουμε αρχίσει και το καταλαβαίνουμε αυτό σιγά σιγά αυτό, ότι αλλού είναι η ουσία στη ζωή. Μας έκατσε στραβά γιατί συνηθίσαμε στις εύκολες λύσεις, στις ανέσεις, στις βολές μας. Λογικό επομένως να επιλέγουν πολλοί την οδό της ελαχίστου αντιστάσεως. Αλλά είναι ώρα να επιστρέψουμε στις βάσεις μας. 21ος αιώνας, ναι, οκέι, μαζί σας. Αλλά να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Και υπάρχουν πράγματα που δεν αποτιμώνται με ποσοτικούς όρους. Το έγραψε και ο Βάρναλης: «κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς, χρέος σου με τα χέρια σου να σηκωθείς».

Τελικά συνειδητοποιώ πως αν και πραγματικά είμαι απροετοίμαστος για την αλλαγή φρουράς… τελικά είμαι έτοιμος. Μακάρι μόνο να το έβλεπαν όλοι αυτό.

0 Responses to “Αλλαγή φρουράς”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Οκτωβρίου 2012
Δ T Τ T Π S S
« Φεβ.   Αυγ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: