Η ώρα της κρίσεως

Έχω πει πρόσφατα πολλές φορές ότι έχουμε διάφορα να συζητήσουμε και ήρθε η ώρα – την τελευταία στιγμή, όπως πάντα:)

Όταν ξεκίνησα το Νυστέρι το Σεπτέμβριο του 2006 ήμουν ακόμα στη Σχολή. Προπτυχιακός, με τις ανησυχίες και την καθημερινότητα ενός φοιτητή (στο πρώτο του πτυχίο), ίσως λίγο πιο αφελής σε κάποια πράγματα, αρκετά πιο ονειροπόλος και ιδεαλιστής… ήταν καλά:) Και αυτό το blog, στα ψηλά και στα χαμηλά του, με βοήθησε πολύ σε αρκετές περιόδους. Κάπου εκεί, περί τα Χριστούγεννα του 2006, ξεκίνησε και το Νυστέρι Podcast, το «αδερφό» project. Έπαιξε η πρώτη σεζόν, το λήξαμε για το καλοκαίρι του 2007, έπαιξε και η δεύτερη – με μεγάλα μεσοδιαστήματα λόγω σπουδών – και το καλοκαίρι που μας πέρασε έκλεισα και τη δεύτερη σεζόν με μία υπόσχεση: ότι το podcast δε θα σταματούσε εκεί και ότι θα τα ξαναλέγαμε από φθινόπωρο.

Τι έχει αλλάξει από τότε μέχρι τώρα; Τελείωσα την Ιατρική, πήρα το πτυχίο μου, γράφτηκα πρωτοετής στην Πληροφορική Αθηνών (Καποδιστριακό, δεν εγκαταλείπουμε τα πάτρια), δήλωσα την αναμονή για την ειδικότητά μου – Γενική Χειρουργική, 6 χρόνια πλασματική, 4,5 με 5 πραγματική, ξεκίνησα να ασχολούμαι περισσότερο με διάφορα πρότζεκτ που έχουν να κάνουν με τη (μελλοντική) δουλειά και επιστημονική μου πορεία, συνέχισα να φτιάχνω την προσωπική και επαγγελματική μου ζωή, έκανα καινούργιους φίλους, έσβησα κάποιους από τους παλιούς, ξεχώρισα κάπως καλύτερα ποιοι είναι οι δικοί μου άνθρωποι… ήταν δύο γεμάτα χρόνια με καλά αποτελέσματα, δόξα τω Θεώ. Και άλλαξα κι εγώ ο ίδιος, όπως είναι αναμενόμενο: πιο ρεαλιστής, πιο πρακτικός και αποτελεσματικός, ίσως λίγο πιο κυνικός, πιο απευαισθητοποιημένος πάνω σε ορισμένα θέματα – αλλά πάντα με τον ίδιο πυρήνα, με τις ίδιες αρχές και την ίδια νοοτροπία.

Το blog και το podcast είδαν και αυτά μεγάλη κίνηση σε αυτά τα χρόνια φυσικά – κουβεντιάσαμε πολλά πράγματα, αρπαχτήκαμε άσχημα μερικές φορές αλλά το τελικό ισοζύγιο ήταν θετικό. Πολύ περισσότερο ειδικά για το podcast: μέχρι τώρα ακούω κόσμο να μιλάει με καλά λόγια για τις εκπομπές, να λένε ότι αξίζουν τα ιατρικά θέματα ακόμη και αν έχει περάσει καιρός από την ημερομηνία αρχικής εκπομπής των επεισοδίων, ότι το ύφος του podcast και η παραγωγή των επεισοδίων θύμιζαν το παλιό καλό ραδιόφωνο (προ διαφημίσεων) που ακούγαμε μικροί. Είναι αναγνώριση του κόπου σου να τα ακούς όλα αυτά: όταν αρχίζεις με είκοσι τριάντα άτομα να σε ακούνε και φτάνεις σε ένα τέτοιο σημείο νιώθεις ότι κατάφερες να φτιάξεις κάτι που έχει αφήσει το εντύπωμά του.

Μέσα σε όλες τις δουλειές και τις υποχρεώσεις που έχω στα χέρια μου πλέον, μεθαύριο θα μπω στο ΚΕΥΓ στην Άρτα, να υπηρετήσω τη μαμά Πατρίδα για 12 μήνες. Αφού ορκίστηκα γιατρός δεν υπάρχει λόγος να το καθυστερώ, είμαι πλήρως συμφιλιωμένος με την ιδέα της θητείας και περιμένω τη Δευτέρα που μας έρχεται για να παρουσιαστώ.

Όλα αυτά σημαίνουν κάποια πράγματα, για μένα, για το blog και για το podcast.

Προσωπικά δε χάνομαι – δε θα μπορούσα άλλωστε – αλλά αναγκαστικά, όπως καταλαβαίνουμε όλοι, το στίγμα μου θα είναι πιο ασαφές. Θα συνεχίζουμε να τα λέμε από εδώ, με διάφορα ποστάκια, στο γνωστό πνεύμα και ύφος που ξέρετε όσοι με διαβάζετε τα τελευταία δυόμιση χρόνια αυτά… πάντα εφ’ όλης της ύλης:)

Το podcast όμως;

Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Από την αρχή σκόπευα να βγάλω εκπομπή με το που θα ανοίγαν οι Σχολές το φθινόπωρο: με τον φόρτο εργασιών και τις αγγαρείες δε μπόρεσα ποτέ να βρω το χρόνο. Όταν δε έχεις ελάχιστα απογεύματα ελεύθερα, από ένα σημείο και μετά προτιμάς να βγεις και να πιεις έναν καφέ, να δεις μια ταινία, να περπατήσεις λίγο, παρά να μπαστακωθείς μπροστά στο μόνιτορ και να αρχίσεις να γράφεις, να βγάζεις θεματολογίες, να μιξάρεις, να ψάχνεις μουσικές. Με τα πολλά έχει φτάσει Φλεβάρης και το podcast… ακόμα χρωστάει:) Εν όψει της θητείας, θα ήμουν υποκριτής αν σας έλεγα να περιμένετε το επόμενο επεισόδιο. Και επειδή δε μου αρέσει να λέω μαλακίες, ήρθε η ώρα να το λήξουμε.

Από τούδε, το Νυστέρι Podcast μπαίνει στον πάγο – δεν ξέρω για πόσο, δεν ξέρω καλά – καλά αν και πότε θα το ξαναπιάσω. Μετά τη θητεία μου θα πρέπει να πάρω πολλές αποφάσεις για διάφορα πράγματα και δε μπορώ να γνωρίζω αν θα περισσεύει χρόνος και ενέργεια για παραπάνω ασχολίες όπως αυτή. Κάποια στιγμή θα τα ξαναπούμε, έστω και για μια φορά μόνο – αυτή την υπόσχεση έδωσα και θα την κρατήσω.

Θέλω λοιπόν σαν ένα πρόσκαιρο αντίο, να ευχαριστήσω όλους όσους με άκουγαν, όλους όσους με ενεθάρρυναν να συνεχίσω και όλους όσους άφησαν έναν καλό λόγο πίσω τους μετά από την ακρόαση κάποιου επεισοδίου. Και μέχρι την επόμενη φορά… να είστε πάντα καλά:)

Σας φιλώ όλους σταυρωτά, θα τα λέμε από εδώ όποτε το επιτρέπει ο χρόνος.
Σπύρος 😉

Advertisements

24 Responses to “Η ώρα της κρίσεως”


  1. 1 aLej 7 Φεβρουαρίου 2009 στο 11:19 μμ

    καλή θητεία Σπύρο! και εγώ την Δευτέρα μπαίνω…

  2. 2 iannai78 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 12:00 πμ

    ΖΖΖνντόόόιιιιγκ….πακέτο…εμ είναι και ο στρατός…το είχα ξεχάσει!!!
    Σπύρο να είσαι σίγουρος ξέρουμε πως νοιώθεις (τουλάχιστον αυτοι που έχουν πάει)
    Εδώ παλιοσειρά…244..! 10 χρόνια πολίτης..τι σου λεω τωρα…??
    Καλή θητεία Σπυρο, να περάσει γρήγορα ο καιρος και να εισαι πάλι κοντα μας…

  3. 3 L10nH34Rt 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 12:45 πμ

    Καλή θητεία γιατρέ μου! Δεν είναι τπτ θα περάσει! Κάτι ακούω ότι από τη σείρα σου θα ισχύει 9μηνο… Για ψάξ’το… Άντε και μη μας ξεχνάς γιατί δε μπορούμε χωρίς τη γκρίνια σου 😀

  4. 4 dtsomp 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 2:15 πμ

    Νέος θα πήξεις ρε εεεγκουχ γκουχ εεε καλή θητεία ήθελα να πω!

    Καλά, υγειονομικό χαλαρά τα πράγματα, αλλά όπως λέει ο σοφός λαός «ο ύπνος μειώνει την θητεία». Να κοιμάσαι όποτε βρίσκεις ευκαιρία – θα με θυμηθείς 😀

  5. 6 Hapagan 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 4:18 πμ

    Kali thiteia Spyro!! Isws stin arxi na sou fanei kapws periergi i oli fasi, alla molis tairiakseis me orismena paidia ola tha einai kala!!

    Gia tin Arta exw akoysei genika kala logia!! Egw pantws postara oso imoun fantaros ( akoma kai apo tin skopia, xexe)!

    Keep in touch!!

  6. 7 cvasilak 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 11:34 πμ

    Καλή Θητεία Σπύρο!

    Όποτε μπορείς γράφε νέα σου…

  7. 8 jkalts 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 1:02 μμ

    Καλη θητεια Σπυρο. Ειναι το μονο που προσφερουμε στον τοπο που γεννηθηκαμε.
    Αναμενω τα νεα σου podcast μολις απολυθεις

  8. 9 El 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 1:35 μμ

    Καλή θητεία! Βασικά χρόνος χαμένος είναι ο στρατός, σίγουρα, αλλά πηγαίνοντας εκεί τουλάχιστον ξέρω πως θα πάει κάποιος που θα κάνει σωστά πράξη όλα όσα σπούδαζε τόσα χρόνια. Και σίγουρα οι υπόλοιποι συμφάνταροι θα βγουν κερδισμενοι.
    Εμείς εδώ θα είμαστε (θεού θέλοντως) και θα περιμένουμε τα νέα σου!
    Και επειδή σε έχω κόψη εγώ τί παιδάκι είσαι, σε παρακαλώ, μη τα πάρεις πολύ στο κρανίο με όλα όσα δεις στα στρατιωτικά ιατρεία.
    Τα πιο γλυκά φιλιά μου συνάδελφε…

  9. 10 Flareman 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 4:07 μμ

    306 νεαροσειρά! Να ‘στε καλά ρε παίχτες, μου φτιάχνετε τη μέρα:)

  10. 11 suspect 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 8:45 μμ

    καλες ….διακοπες σενιορ! 🙂

  11. 12 Βασίλης 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 8:58 μμ

    Καλή θητεία Σπύρο. Ο χρόνος αυτός (λέγεται ότι) είναι συνήθως χαμένος, αλλά προσοχή- οι γιατροί σε θητεία βοηθούντος και ενός καλού περιβάλλοντος μπορούν να μάθουν πολλά- ένα μίνι αγροτικό πεστο, πολύ πιο ασφαλές από πλευράς συνθηκών, καθότι για την παραμικρή σου αμφιβολία παραπέμπεις το φαντάρο/στέλεχος στο πλησιέστερο στρατιωτικό ή πολιτικό νοσοκομείο. Το απόλυτο είναι να καταφέρεις στη θητεία σου να υπηρετήσεις ένα τμήμα σε στρατιωτικό νοσοκομείο- εκεί μπορεί να μάθεις πολλά. Αλλά εξίσου καλά μπορεί να είναι και σε ένα «μάχιμο» ΣΤ.ΕΠ.

    Και κάτι ακόμα- να έχεις υπομονή τον πρώτο καιρό. Το στράτευμα δεν λειτουργεί πάντα όπως θα θέλαμε και θα μαζεύεις καθημερινά άπειρο υλικό για ένα σωρό ποστ- αυτά γράψτα στον εγκέφαλό σου και μετά σβήστα οριστικά. Κράτα μόνο ό,τι καλό σε ανθρώπους και συνθήκες βρεις και αγνόησε το σκουπιδιαριό γύρω σου.

    Οποτε/αν χρειαστείς κάτι, βάλε μια φωνή και κάτι ίσως γίνεται..

  12. 13 diakoptis 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 9:13 μμ

    όχι ρε νουνέ. με στεναχώρησες τώρα 😦

    όπως και να έχει καλή θητεία να έχεις και κοίτα να τους πήξεις πριν προλάβουν να το κάνουν αυτοί :D:D:D

    σε περιμένουμε πάλι πίσω το συντομότερο δυνατό.

  13. 14 PlanB 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 10:02 μμ

    Όχι, ρε φίλε, κάνω κανένα μήνα να μπω (γιατί είμαι πηγμένος όσο δεν παίρνει) και, μόλις έρχομαι, εσύ φεύγεις;

    Και το καλοκαίρι τι θα κάνουμε; Τα ποτά στο Dock; Τις περί mac συσκέψεις στο λιμάνι (που δεν τις τελειώνουμε γιατί αυτό με το μίνι που πέρασε μας έκανε να ξεχάσουμε πως λένε τον Τζομπς);

    Φίλε, δώσε τη μάχη σου, θα περάσει πριν το καταλάβεις (και στο λέω εγώ που έκανα 20 μήνες πριν από… μμμμ… καιρό) και πάμε μετά για άλλα, καλυτερα…

    Καλή θητεία – και μη χάνεσαι!

  14. 15 thalis 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 11:06 μμ

    Καλά να περάσεις στο »πίσω μέρος της δημιουργίας»

  15. 16 dimhap 8 Φεβρουαρίου 2009 στο 11:09 μμ

    ό,τι κι αν κάνεις θα κερδίσεις κόσμο
    όπως κέρδισες και αναγνώστες και ακροατές
    πάγωνε εσύ εμείς θα περιμένουμε να σφίξουν οι ζέστες
    καλή θητεία σπύρο!

  16. 17 papajohn 9 Φεβρουαρίου 2009 στο 12:20 πμ

    Καλά να περάσεις, και μη διανοηθείς ότι αποδεχόμαστε το φανταριλίκι ως διακαιολογία διακοπής των posts! 🙂

  17. 19 dealsend 16 Φεβρουαρίου 2009 στο 9:56 πμ

    Ρε παίχτη με γύρισες κάποια χρόνια πίσω. Κι εγώ ΚΕΥΓ ξεκίνησα -μετά πήγα Εβρο βέβαια-.

    Λοιπόν Β’ Λόχος για πάντα ο καλύτερος!

    Βόλή και ανηφόρα…ανηφόρα….ατέλειωτη.

    Μη μασας σε λίγο θα κάνεις κοπάνες απο τα σύρματα και θα πηγαίνεις στα μπουζούκια!!

    Κυριακές στα Γιάννενα!

    Γαμώ και γαμώ.

    Α! έχει ακόμα Λοχίες (females) στην εκπαίδευση;

    Φιλιά, μόλις ξεκίνανε οι τελευταίες σου διακοπές, κοίτα να τις χαρείς!!

  18. 20 sasantsos 16 Φεβρουαρίου 2009 στο 11:53 μμ

    Για την στρατιωτική μου «φυτεία» τα έχω πει εδώ και καιρό. Μεγάλο χάσιμο χρόνου και πολλά άχρηστα καρακόλια που σου κάνουν τη ζωή κόλαση. Μπήκα προκατειλημμένος σε αυτήν την διαδικασία χωρίς να ξέρω τι πραγματικά με περίμενε και είδα από τελειωμένους ναρκομανείς και χιτλερικούς που μιλάγανε στα άρματα μάχης(!!!) μέχρι τρεις απόπειρες αυτοκτονίας που δεν καταγράφηκαν πουθενά για να μη γίνει σούσουρο στα ΜΜΕ. Τώρα πια μπορώ να πω πως τα έχω δει όλα… Καλό κουράγιο λοιπόν φίλε, γιατί αν αληθεύουν αυτά που σου έγραφε ανώνυμα κάποιος που μάλλον σε ήξερε επί προσωπικού ότι και καλά είσαι ομοφυλόφιλος, τότε λυπάμαι που στο λέω αλλά σε περιμένουν τα πάθη του Χριστού. Η συμβουλή μου για τους νεότερους, βρείτε τρόπους να μην πάτε ποτέ στο στρατό δεν αξίζει τον κόπο και ένας χρόνος δεν παλεύεται με τίποτα. Σταματώ εδώ, εξάλλου δεν σας παίρνει να γράψω και άλλα…

    S FOR SANTSOS

    [edited: αφαίρεση παράθεσης]

  19. 21 Ντροπαλός 17 Φεβρουαρίου 2009 στο 10:17 πμ

    [i]δήλωσα την αναμονή για την ειδικότητά μου – Γενική Χειρουργική, 6 χρόνια πλασματική, 4,5 με 5 πραγματική[/i]
    Αυτό φαίνεται ευνοϊκό. Είναι ωραίο κάτι, που περιμένεις για αργότερα να έρχεται νωρίτερα 🙂
    Καλή θητεία
    Καλημέρα

  20. 22 Flareman 20 Φεβρουαρίου 2009 στο 7:20 μμ

    @ds: 2ος Λόχος φορέβαρρρρρρρ, και ναι, οι Λοχίες είναι μαστ και στους δύο Λόχους:) Συρματοπλέγματα δεν πηδάμε, εκτός Άρτας δεν πάμε στις εξόδους, δεν προβλέπεται και εκτός αυτού της φυλακής τα σίδερα δεν είναι για τους λεβέντες, είναι για τους μαλάκες – ο λεβέντης είναι σε κάθε έξοδο έξω:D

    Τα φιλιά μου!

    @Ντροπαλός: Θεωρητικά μιλώντας πάντα και είναι εκτίμηση απλώς:) Αλλά μακάρι!

    @SFS: Σόρι για το έντιτ, αλλά άθελά σου αναπαράγεις τις αηδίες του κάθε ανώριμου, αναγκάστηκα να κόψω την παράθεση:) Ομοφυλόφιλος πάντως δεν είμαι, για την ιστορία (τα έχουμε ξαναπεί εδώ παλιότερα, ρίξε μια αναζήτηση, μην τα ξαναλέμε). Προσωπικά διαφωνώ πάντως, στο ΚΕΥΓ είναι πάρα πολύ καλά και θα γράψω αναλυτικά με την πρώτη ευκαιρία – εγώ από τη μεριά μου θα έλεγα σε όλους όσους είναι υπόχρεοι θητείας να μην το καθυστερούν άσκοπα και να κάνουν το στρατιωτικό τους με την πρώτη ευκαιρία: αποκομίζεις αρκετά πραγματάκια και είναι μεγάλη εμπειρία. Ευχαριστώ!:)

  21. 23 Ο ΔΡΟΜΟΣ 25 Φεβρουαρίου 2009 στο 12:30 μμ

    Εκεί που σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός λέγαμε στα νιάτα μου και η κατάσταση σήμερα, παρότι πολλάκις καλύτερη για τη δική σας γενιά, εξακολουθεί να είναι επιεικώς απαράδεκτη για μια πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα που θέλει να επαίρεται για τις διακρατικές συμφωνίες ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει υπογράψει από τη μεταπολίτευση και δώθε. Με θλίψη μου όμως βλέπω ότι είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω άγνοιας κάποιοι από εσάς τους καλοζωισμένους και καλοσπουδαγμένους 25άρηδες δεν καταλαβαίνετε ακόμα τι σημαίνει στρατός. Ρίξτε λοιπόν μια ματιά στις αληθινή μαρτυρία που γράφτηκε από τους ίδιους τους φαντάρους στο κέντρο εκπαίδευσης πυροβολικού και αφορά στις πρώτες δυο βδομάδες πριν την ορκωμοσία τους, την οποία ανέβασα στο blog μου, για να πάρετε πρέφα της κατάστασης που επικρατεί από πρώτο χέρι και να αφήσετε τις χοντρές κουβέντες -που λέγανε και στο χωριό μου- κατά μέρους. Αυτά και καλό κουράγιο σε όσους ετοιμάζονται. Άντε γιατί τα προβλήματα δεν λύνονται με τις αυτοκτονίες, αλλά με τους αγώνες στους δρόμους.

    http://o-dromos.blogspot.com/2009/02/blog-post_24.html

  22. 24 Flareman 8 Σεπτεμβρίου 2009 στο 12:41 μμ

    @Δρόμο: Διάβασα το κείμενο… και διαφωνώ επί της αρχής σε αρκετά πράγματα. Δεν κατεβάζω το λινκ, όποιος θέλει πάει και αποκτά ιδία γνώμη – οφείλω όμως να κάνω κάποια σχόλια, έστω και με κενό μεσοδιάστημα οχτώ μηνών (κυρίως λόγω αυτού, επειδή είχα την άνεση στο ενδιάμεσο να δω κάποια πράγματα από τη μέσα μεριά).

    Ο Στρατός είναι Στρατός, κατ’ αρχάς: είναι αυτονόητο ότι και θα ξεβολευτείς, και θα ξεσυνηθίσεις, και σίγουρα το πρόγραμμα και η διαβίωση θα είναι λίγο πιο σφιχτή απ’ ότι έξω. Να τονίσω όμως ότι στην κοινωνία και στον «πραγματικό» κόσμο, στα περισσότερα ιδιωτικά περιβάλλοντα εργασίας, μπορεί ο κάθε εργαζόμενος να μην κάθεται «στο κρύο τσιμέντο», αλλά με το παραμικρό παραστράτημα από τη γραμμή της εργοδότριας εταιρείας (και μιλάμε για τρελές παραλογίες, όχι για στρατοκα**ίκια) θα βρεθεί όχι με καμπάνα, αλλά άνεργος στο δρόμο. Υπό αυτή την έννοια, ο Στρατός είναι μια καλή προετοιμασία για τη σκληρή ζωή που όλοι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν βγαίνοντας στην αγορά εργασίας.

    Πέραν αυτών, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά από τον τρόπο που παρουσιάζονται στη δημοσίευση που αναρτάς. Σαφώς, παντού υπάρχουν οι κάφροι και τα καθίκια, όσοι κάνουν κατάχρηση εξουσίας, και ο Ε.Σ. δεν είναι εξαίρεση. Αυτό είναι η μειοψηφία όμως: έχω δει στελέχη, μέχρι και αρκετά ψηλές βαθμίδες, να φορτώνουν το πολιτικό τους αυτοκίνητο με τρόφιμα και κουβέρτες για να τα πάνε στους οπλίτες που είναι έξω στην ύπαιθρο σε άσκηση επιχειρησιακής ετοιμότητας, κι αυτό επειδή κάποιος υπαξιωματικός του εφοδιασμού από λάθος συνεννόηση δεν προνόησε για να φάνε τα παιδιά στην ώρα τους. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα – άσε που πλέον οι συνθήκες διαβιώσεως στα περισσότερα στρατόπεδα και τα περισσότερα όπλα/σώματα είναι ανθρώπινες και σε αρκετά καλό επίπεδο. Το ότι πρέπει να γίνουν οι πρόβες των παρελάσεων είναι δεδομένο, το ότι κάποια πράγματα πρέπει να τηρηθούν επίσης, το ότι κάποιοι θα αρρωστήσουν και πάντα θα αρρωσταίνουν επίσης: γι’ αυτό είμαστε και εμείς οι γιατροί εκεί, γι’ αυτούς τους φαντάρους που θα μας χρειαστούν. Τη θητεία όμως την επιβάλλει ο νόμος, και για πολύ συγκεκριμένους και βάσιμους λόγους. Όποιος θεωρεί ότι δεν είναι σκόπιμη έχει πλέον ζήτημα πολιτικό, και δεν του φταίει σε κάτι ούτε η Υπηρεσία, ούτε τα στελέχη των Ε.Δ. που σύννομα κι αυτά προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους.

    Αυτά προς διασαφήνιση και για να ξεκαθαρίζουν ορισμένα πράγματα:)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Φεβρουαρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Σεπτ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: