Τάσος Καρατζής στον Rock FM 96.9

Δε συνηθίζω να εκθειάζω πρόσωπα, συνήθως είμαι πολύ down-to-earth όταν κρίνω ή αξιολογώ ανθρώπους. Αλλά αναπόφευκτα υπάρχουν άτομα που έχουν σημασία για μένα είτε γιατί έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου, είτε επειδή αποτελούν ή αποτελούσαν κομμάτι της καθημερινότητάς μου και με στηρίζουν, άμεσα ή έμμεσα, υλικά ή πνευματικά.

Όταν ήμουν μαθητής, πάνε πάνω από δέκα χρόνια τώρα, άκουγα πολύ ραδιόφωνο. Από τότε που μετακόμισα Αθήνα το 1996 είχα ξεκινήσει να ακούω Radio Gold (105 τότε στα FM), και άκουγα πολλές ώρες καθημερινά (διάβασμα για τα φροντιστήρια γαρ 😉 ). Κάποια στιγμή ανακάλυψα τον Capital, που τότε ήταν στα 96.5 – μετά μετακόμισε στα 96.3), και όταν ο Μαστοράκης άρχισε να βάζει όλο και περισσότερες από τις διαφημίσεις των μουσικών του συλλογών κάποια στιγμή άρχισα να μεταφέρω το βάρος μου στον Capital. Τελικά ο Gold έκλεισε για μεγάλο χρονικό διάστημα επί κυβερνήσεων Σημίτη με τις φασαρίες για τις ραδιοφωνιές άδειες, και άρχισα να ακούω σχεδόν αποκλειστικά Capital.

Ήταν η καλύτερη για μένα εποχή του Ελληνικού ραδιοφώνου: γύριζα σπίτι απ’ το σχολείο και άνοιγα το στερεοφωνικό, που από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 2 μετά τα μεσάνυχτα έπαιζε ασταμάτητα. Το καθημερινό σερί του σταθμού το θυμάμαι μέχρι τώρα: Παντολέων (αν θυμάμαι καλά), Πολυχρονίου, Καρατζής, Πλατύς, Ριχάρδος, Γεωργίου. Καταπληκτικές μουσικές, καταπληκτικές εκπομπές, φοβερό κλίμα, αφιερώσεις και κόντρα αφιερώσεις μέχρι τώρα. Έχω ακόμα κάπου σε κασσέτες ηχογραφημένες τέτοιες εκπομπές:) Όσο περνούσε ο καιρός άλλαζε το… καστ των παραγωγών: ο Ριχάρδος πήγε Σαββατοκύριακα, μετά έφυγε εντελώς και συνέχισε στον Rock FM, ο Γεωργίου πήγε στον Εν Λευκώ ίδιες ώρες (και δυστυχώς απεβίωσε το καλοκαίρι του 2007, ενώ το web radio σταθμός του, το Μoody Radio πήγαινε άψογα) – κι εγώ άρχισα να ακούω κι άλλους σταθμούς: Galaxy, Εν Λευκώ, Rock FM, Κόσμο, μέχρι και Love Radio (χου ρε Γκαραβέλα, τουλάχιστον παίζεις καλή μουσική).

Και τελικά ο Capital πωλήθηκε και σταμάτησε να μεταδίδει. Θυμάμαι ακόμα τη στεναχώρια που είχα περάσει – τις τελευταίες εκπομπές των παραγωγών, τα αστεία που έλεγαν όταν τελείωναν (Πλατύς με την κόρη του στο booth να παίζει με την κονσόλα, άπαιχτη κατάσταση)… και την τελευταία μεταμεσονύκτια μετάδοση που ήταν μαζεμένοι πέντε έξι από αυτούς και λέγανε τα αποχαιρετιστήριά τους. Τελευταίο θυμάμαι τον Τάσο τον Καρατζή που, όσο και αν προσπαθούσε να κρατήσει το κλίμα εύθυμο, στο τέλος λύγισε και αναγκάστηκε λέγοντας αντίο να κλείσει τα μικρόφωνα γιατί άρχισε να βουρκώνει και δεν ήθελε να ακουστεί στους ακροατές έτσι. Λίγο αργότερα κάποιοι από τους παραγωγούς πήγαν στον Profit 96.6 (ο Τάσος είχε αναλάβει διευθυντής προγράμματος εκεί), αλλά τελικά δεν πολυέκατσε η δουλειά. Ο Capital έγινε Red, και το ραδιόφωνο συνέχισε να ξεπέφτει όλο και περισσότερο. Ο Gold επανήλθε στα 103.3 ένα φεγγάρι, αλλά ποτέ δεν έπιασε όπως παλία, τελικά πωλήθηκε και έγινε… Σέντρα FM (ο σταθμός συνεχίζει τη μετάδοση online, 24/7). Τελικά σήμερα πλέον δεν ακούω καθόλου ραδιόφωνο, το έχω απομυθοποιήσει τελείως: διαφημίσεις 25 λεπτά της ώρας και μουσική την υπόλοιπη μισή, καθοδηγημένα playlists, συνεχείς διακοπές της ροής της μουσικής, στους ενημερωτικούς σταθμούς οι γνώμες πληρωμένες και στρατευμένες… για μένα το Ελληνικό ραδιόφωνο έχει καταντήσει ανοιχτή πληγή, ειδικά όσο το συγκρίνω με αυτές τις παλιότερες εποχές.

Ώσπου απόψε ήθελα να δοκιμάσω τη νέα έκδοση του Shazam για iPhone και ανοίγω το στερεοφωνικό που έχω ακόμα στο δωμάτιό μου – μία κίνηση που δεν κάνω σχεδόν ποτέ. Και αποφασίζω, δεν ξέρω πώς, να ξαναπεράσω τους σταθμούς που συνήθιζα να ακούω. Φτάνω στο 5 και πάω να ρυθμίσω τον Rock FM, ενώ παράλληλα αναρωτιέμαι αν ακόμα παίζει ο Ριχάρδος τα ΣΚ. Και όπως τελειώνει το κομμάτι που έπαιζε… ακούω μια φωνή.

Μια φωνή που επιφανειακά δε μου είπε τίποτα, αλλά υποσυνείδητα μου θύμιζε τόμους ολόκληρους. Και έμεινα κόκκαλο, κολλημένος στο κοντρόλ, να ακούω και με κάθε λέξη να θυμάμαι και περισσότερα. Η φωνή συστήθηκε, με την αλησμόνητη ατάκα «και επί της μουσικής ο Τάσος Καρατζής, 8 με 10 κάθε βράδυ στον Rock 96.9», και εγώ γύρισα κοντά μια δεκαετία πίσω. Και φυσικά άφησα το ραδιόφωνο με τη βελόνα σταθερή, μέχρι το τέλος της εκπομπής, και με ένα χαζό χαμόγελο στο πρόσωπό μου:)

Στον Καρατζή έτρεφα τεράστια αδυναμία από τότε, τις παλιές εκπομπές. Όλο το τιμ του Κάπιταλ είχε τη χάρη του: ο Δημήτρης ο Παντολέων ήταν ευχάριστος και χαλαρός, ο Πολυχρονίου σκέτο τρελοκομείο, ο Ριχάρδος διαβασμένος όσο δεν πήγαινε και με φοβερό γούστο στη μουσική, ο Πλατύς μονίμως φαινόταν έκπληκτος και «σβούρας», ο Γεωργίου με την τόσο χαρακτηριστική φωνή του «μας ταξίδευε στα μονοπάτια της τζαζ και μπλουζ δισκογραφίας» και μας αποχαιρετούσε με «την καληνύχτα του, σε όλους κι όλες»… αλλά πάντα ξεχώριζα τον τρελό, τον άπαιχτο Καρατζή: τότε έπαιζε στο Ploughman, ένα διάστημα είχε φύγει από εκεί και μετά ξαναγύρισε – και στο ενδιάμεσο είχε πάει στο ACE στο ΜΕΤΡΟ της Πανόρμου, Παρασκευή και Σάββατο. Θυμάμαι μάλιστα πως είχα πάει με έναν φίλο στο μαγαζί πριν γίνει pop art έκτρωμα, όταν ήταν ακόμα rock bar, είχαμε συστηθεί, του είχα μιλήσει: ένας τύπος γεματούλης με τη φαβορίτα του Έλβις, που έπαιζε μουσική στα πλατώ και βάραγε στον αέρα με virtual μπαγκέτες:) Και φυσικά σήμερα όταν πήρα πρέφα ότι παίζει ακόμα προσπάθησα να πάρω στο σταθμό και να πω μια καλησπέρα και ένα ευχαριστώ, χωρίς να τα καταφέρω… ακόμα:) Έχει δύο μήνες μόνο που επέστρεψε στις ραδιοσυχνότητες, σίγουρα χρειάζονται τέτοιοι άνθρωποι στα FM – δεν ξέρω πόσο θα αντέξει το αδυσώπητο φορμουλάρισμα που υφίστανται οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί τη σήμερον ημέρα.

Όταν ξεκινούσα το Νυστέρι Podcast είχα κάτι τέτοιο στο μυαλό μου – ήθελα να κάνω μια εκπομπή περίπου σαν τον Τάσο, όπως το είχα στο μυαλό μου. Δεν είναι τυχαίο που διάφοροι στη μπλογκόσφαιρα το έχουν χαρακτηρίσει ως το ραδιοφωνικότερο Ελληνικό podcast, αυτή ήταν η πρόθεσή μου: ένα podcast στα πρότυπα του παλιού, καλού Ελληνικού ραδιοφώνου, με το ίδιο στυλ, με τον ίδιο αέρα και την ίδια αίσθηση, με την ίδια ροή και προσοχή στη λεπτομέρεια. Και απ’ ότι βλέπω εκ των υστέρων, μάλλον το πέτυχα. Και αυτό το στυλάκι το κρατάει μέχρι τώρα ο ΤΚ: κυρίως μουσική, με διασκεδαστικά σχόλια. Όχι δημοσιογραφία, ούτε κοινωνική ανάλυση. Απλώς ένας άνθρωπος που παίζει τη μουσική που του αρέσει για την παρέα του, τους ακροατές.

Δεν ξέρω αν θα μπορώ να τον ακούω πλέον – έχω μεγαλώσει, δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν τότε, και το καθημερινό πρόγραμμα δεν επιτρέπει τέτοιες πολυτέλειες. Αλλά την παρουσία του αυτή στα ερτζιανά τη θεωρώ δώρο από τα σχολικά μου χρόνια και τη δέχομαι με μεγάλη ευχαρίστηση.

Όσοι δε ζήσατε αυτή την εποχή, πετύχετέ τον on air και ακούστε για να πάρετε μια γεύση του τι έκανε το ραδιόφωνο της δεκαετίας του 90 να μεσουρανεί στην Ελλάδα – όσοι μοιραστήκατε τις εμπειρίες μου, σχόλια από κάτω για να θυμόμαστε και να χαιρόμαστε. Και όπως λέει ο παραγωγός τόσα χρόνια στο τέλος της κάθε εκπομπής του…

«[…] και να μη μου αφήνετε τίποτε, μα τίποτε να σας στεναχωρήσει. Γεια χαρά!»

ΥΓ: Μία άλλη από τις κλασικές μεγάλες ατάκες του παίχτη: «Όλο μου ζητάτε ρε παιδιά, μου ζητάτε παίξε το ένα τραγούδι, βάλε το άλλο. Παράπονο το έχω, να μου χαρίσετε εσείς – να, να ανοίξει η πόρτα του στούντιο και να μπει μέσα ένας ακροατής, και να μου πει: ορίστε Τάσο, αυτή η πορτοκαλάδα είναι για σένα! Ή έστω, ένα ταψί μουσακά, δεν έχω πρόβλημα!» Α ρε Τάσο, μας έλειψες:)

ΥΓ 2: Μιας που μιλήσαμε και για τον Αλέξανδρο Ριχάρδο, τον άλλο μεγάλο παραγωγό του rock εν Ελλάδι, διαβάστε μία συνέντευξή του, και περάστε μια βόλτα απ’ το site του RockMachine.gr, του web radio που έχει ως πνευματικό του παιδί. Ο ίδιος δηλώνει ότι είναι η μετεξέλιξη του πνεύματος του Capital – κάντε τον κόπο και ακουστε:)

Advertisements

13 Responses to “Τάσος Καρατζής στον Rock FM 96.9”


  1. 1 DrGolis 16 Δεκεμβρίου 2008 στο 12:48 πμ

    Τελικά ρε Σπύρο, είσαι πολύ ευαίσθητος. Και πιάνεις και μια δική μου ευαισθησία τώρα, το ραδιόφωνο το οποίο δυστυχώς σήμερα έχει εκφυλιστεί… Όπως και πολλά πράγματα σε αυτή τη χώρα. Υπάρχουν(-ουμε) όμως ακόμα ρομαντικοί.

  2. 2 Flareman 16 Δεκεμβρίου 2008 στο 1:26 πμ

    Παλιομοδίτης και τζέντλεμαν; Ίσως:) Δε θα με χαρακτήριζα ευαίσθητο per se, περισσότερο θα έλεγα ότι έχω μία αυξημένη αντίληψη ή διαίσθηση για τέτοια θέματα, σε επίπεδα επιπλέον του γνωστικού.

    Πάντως, με όλα τα καλά και τις δυνατότητες που έχουμε σήμερα πια, πολλά καλά έχουν χαθεί σε περασμένα χρόνια. Το πληρώνουμε ήδη και θα το πληρώνουμε για δεκαετίες ακόμα…

    … μέχρι τότε όμως μένουμε πιστοί στα δοκιμασμένα!:)

  3. 3 Gilihand 18 Δεκεμβρίου 2008 στο 10:55 μμ

    Δεν έχει σχέση με το post αυτό αλλά θα το γράψω. Θα μιλήσω για την ελληνική εφαρμογή με το ημερολόγιο που έχει ανεβεί στο appstore. Έχω διαβάσει τη θέση σου και συμφωνώ απόλυτα. Σχεδόν ταυτόχρονα χτες ο χρήστης akalyptos μας ενημέρωσε στα adslgr, insomnia,myphone για το πόσο ευχαριστημένος είναι με την εφαρμογή, κάνοντας τον απλό χρήστη. Δεν είχε καν την αξιοπρέπεια να πει πως ειναι συνπρογραμματιστής. Μιλάμε για αθλιότητα χειρίστου τύπου. Ο δε προγραμματιστής κοστολογεί ένα απλό ημερολόγιο 4ευρώ. Ό,τι και να πω είναι λίγο. Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να την αγοράσω και να την ανεβάσω στο appulo.us. Δυστυχώς αυτό τους αξίζει.

  4. 4 Flareman 19 Δεκεμβρίου 2008 στο 12:08 πμ

    @G: Συνήθως τα off-topics δεν τα πολυενθαρρύνω (αλλά για τους τακτικούς επισκέπτες που θέλουν να σχολιάσουν ένα θέμα για το οποίο δεν πιστεύω ότι αξίζει να κάνω ξεχωριστό post οπωσδήποτε κάνω εξαίρεση:).

    Δεν ξέρω τη φάση του φίλου, αλλά μου τη βάρεσε άσχημα. Είδα το post και λέω κάτσε να το δούμε, πρέπει να είναι καλό αυτό. Και βλέπω price tag 4 ευρώ. Και τα κουδούνια στο μυαλό μου αρχίζουν να βαράνε – και τελικά αποδεικνύεται ότι έχω δίκιο και ότι μπαίνουν και οι δύο προγραμματιστές και κάνουν διαφήμιση. Δεν έχω πρόβλημα με την προβολή της δουλειάς μου, αρκεί να μην εξαπατώ και να το κάνω με θεμιτό τρόπο. Γι’ αυτό βγήκα και έκραξα (δε μπορώ να μην κράξω), ο pperiklis μίλησε περί του σχολίου για appulo.us και ο άλλος αναθάρρησε και πήγε να πει ότι δε δέχεται σχόλια περί τιμολογιακής πολιτικής. Το αποτέλεσμα: ο ίδιος ο Περικλής που πήγε να βάλει τάξη του τράβηξε το αυτί και αρχίσανε και οι υπόλοιποι forumίτες να κατακρίνουν.

    Νομίζω ότι αποκαλύφθηκε επαρκώς η κοροϊδία. Παρ’ όλ’ αυτά, το πρόγραμμα είναι ranked πρώτο στην κατάταξη του Ελληνικού Αpp Store. *Σήμερα*, σε δυο τρεις μέρες προβλέπω να φουντάρει. Για το Insomnia δεν το ήξερα – και αφού είναι έτσι πιθανολογώ ότι θα έχει κάνει κρούσεις κι αλλού.

    Για την ιστορία, να πω μόνο ότι έχω σκεφτεί κι εγώ στο παρελθόν να φτιάξω Εορτολόγιο για το iPhone αλλά δεν είχα το χρόνο ούτε τη διάθεση να κάτσω και να οργανώνω τις γιορτες των Ορθοδόξων Αγίων. Σαφώς όμως αν το έκανα ή θα το διέθετα μέσω Cydia ή θα πλήρωνα τα 99 από την τσέπη μου και θα το έβαζα δωρεάν – άντε 80 ευρωλεπτά, όχι παραπάνω. Κρίμα, αλλά άσ’ τους να αποτύχει για να μάθουν ότι το aggressive marketing δεν αποδίδει έτσι.

  5. 5 Gilihand 19 Δεκεμβρίου 2008 στο 8:58 πμ

    Πραγματικά μιλάμε για εξαπάτηση. Αυτό που με ενόχλησε ήταν ο τρόπος που βρήκανε να το διαφημίσουν. Ό ένας το παίζει προγραμματιστής και ο άλλος απλός χρήστης. Όσον αφορά την τιμή,απλώς το είδαν ως τρόπο αρπαχτής. Θα ανεβάσω σύντομα κάποια εφαρμογή στο appstore αλλά σίγουρα όχι 4 ευρώ. Γιατί 4 ευρώ για ένα ημερολόγιο είναι κλεψιά…

  6. 6 Flareman 19 Δεκεμβρίου 2008 στο 3:15 μμ

    @G: Με το καλό, να αξίζει σαν πρόγραμμα και να αξίζει και τα λεφτά της και θα δεις πελατεία:)

  7. 7 suspect 24 Δεκεμβρίου 2008 στο 11:31 πμ

    holding back the years mix!
    απο τους αγαπημενους μου τοτε ο Καρατζης..

  8. 8 Flareman 25 Δεκεμβρίου 2008 στο 12:25 πμ

    @sus: Είναι από τους καλούς:) Και οι καρέκλες να πέφτουνε!:D

  9. 9 nasos 7 Ιανουαρίου 2009 στο 9:52 μμ

    Φιλε σαν να ακουω την δικιά μου ιστορια είναι….
    Ωραιες εποχές….ποτέ δεν ξεχαστήκαν….

  10. 10 Λευτέρης Λάλος 22 Μαρτίου 2009 στο 6:57 μμ

    Συμπαθής ως ραδιοφωνική παρουσία ο Τάσος οπωσδήποτε. Τον πρωτοάκουσα ως ανιματέρ στη Mega Banca του Πολυχρονίου (στον οποίο παρέπεμπε λίγο πολύ και το ραδιοφωνικό του στύλ, με εξαίρεση τα «yeeeah baby!»).

    Mου έκανε επίσης εντύπωση το rockabilly / cowboy look που είχε στη φωτογράφηση για ένα άρθρο του περιοδικού ΚΛΙΚ (ώς leader μιας μπάντας με το όνομα Mavericks / Νοέμβριος 1993).

    Ο Τάσος είχε όλα εκείνα τα θετικά στοιχεία του παλιού καλού ραδιο-πειρατή (όπως και ο Πλατής, σε μικρότερο βαθμό). Τι κατάφερε να αξιοποιήσει απο αυτά; Ελάχιστα…

    Ο Capital στα τελευταία του (2002-2003) παρέπαιε και βασική αιτία -εκτός απο τα ανταγωνιστικά «playlist ραδιόφωνα»- ήταν και οι «κουρασμένες» εκπομπές (κυρίως) των Πολυχρονίου, Καρατζή και Πλατή (του Μορφίρη ήταν ανέκδοτα δημοσίων σχέσεων)

    Αντί να κάνουν όλοι τους ένα διάλειμμα, κάτι σαν περίοδο ραδιοφωνικής «αγρανάπαυσης» και περισυλλογής και να επανέρθουν δριμύτεροι, προτίμησαν να οδηγήσουν τον σταθμό σε fade away.

    Ατιμα μπικικίνια!

    Ο Παντολέων, αν και της Σαλονικώτικης σχολής και πολύ καλός ως ραδιο-κονφερασιέ, έπεσε θύμα της αλλαγής των ισορροπιών όταν ανέλαβε διευθυντής προγράμματος ο Γεωργίου. Ευτυχώς η ιατρική του έχει εξασφαλίσει καλό εισόδημα, γιατί αν περίμενε απο το ραδιόφωνο…

    Πέρασαν και άλλοι γνωστοί radio-jockeys απο τον Capital. Μεγάλα ονόματα απο το χώρο της έντυπης μουσικής δημοσιογραφίας. Κάποιοι κάναν για ραδιόφωνο (Πετρουλάκης, Φράγκος) κάποιοι όχι (Βιλλιώτης, Μηλάτος) κάποιοι προσπάθησαν φιλότιμα (Καββαδίας, Ριχάρδος) αλλά… τι να κάνουμε, δεν κάνουν όλοι για ραδιόφωνο.

    Τάσος Καρατζής… θα μπορούσε να είναι στο πάνθεον τον Αθηναιων radio jockeys. ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΩς ΟΧΙ ΜΕ 15 ΛΕΠΤΑ (ΚΑΙ ΟΥΤΕ) ΩΣ ΧΡΟΝΟ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΕΚΠΟΜΠΉΣ.

    Το 2003 ο Τάσος είχε δηλώσει οτι το ραδιόφωνο είναι γι’ αυτόν σαν σακκος του μποξ, ένας τρόπος να εκτονώνεται (TV Τύπος, 15 Ιουνίου)…

    …ο ίδιος είχε πάψει προ πολλού να είναι πύκτης. Το παιχνίδι αυτό το έχασε με κατεβασμένα χέρια και στο ρελαντί.

    Λευτέρης Λάλος
    Ραδιοσχολιαστής

    ΥΓ Απο τάκτ δεν κάνω καμιά αναφορά στην μεταγενέστερη παρουσία πρώην στελεχών του Capital στον Profit. Ούτως ή άλλως δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική.

  11. 11 Μάρα 10 Νοεμβρίου 2009 στο 5:01 μμ

    Καλησπερα

    Πως λεγόταν το τραγούδι με το οποίο εισήγαγε την εκπομπή του ο Τάσος? Αυτό το όμορφο ρυθμικό μπλουζάκι…. ???

    Ευχαριστώ

  12. 12 Flareman 10 Νοεμβρίου 2009 στο 6:17 μμ

    @Μάρα: Ήταν το The Claw του Dave Edmunds – περισσότερο rockabilly/country παρά blues αλλά νομίζω όλοι συνεννοούμαστε στο ίδιο μήκος κύματος εδώ:)

  13. 13 Μάρα 13 Νοεμβρίου 2009 στο 11:19 πμ

    Flareman σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την απάντηση!!!! Το είχα σαν απορία εδώ και πολλά χρόνια.
    Ωραίο κομμάτι ε?


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Δεκέμβριος 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ.   Ιαν. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: