Τεχνοανευθυνοφοβία

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ όλο και περισσότερο έναν παράξενο διχασμό της Ελληνικής κοινωνίας ως προς τη χρήση των νέων μέσων (και προφανώς δε μιλάω για τον προγραμματισμό βίντεο): από την μία έχουμε πολλούς χρήστες ηλικίας 23-24 με 60 που πάσχουν από μία ακατάσχετη, τυφλή και παραπληροφορημένη φοβία προς τις τεχνολογίες αυτές και τη χρήση τους, μια φοβία παράλογη που μπορεί να φτάσει ως τα όρια του πανικού. Από την άλλη έχουμε εξ’ ίσου πολλά παιδιά, νέα σε ηλικία κατά κανόνα (μάξιμουμ 20 στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων) που έχουν μεν τεράστια εξοικείωση με το Ίντερνετ και τους υπολογιστές, αλλά τους λείπει η απαραίτηση υπευθυνότητα και συνέπεια στη χρήση των νέων τεχνολογιών – και τελικά καταλήγουν να ασυδοτούν, να ξεφεύγουν, να κάνουν λάθη και τελικά να εκθέτουν τον εαυτό τους με τις online ενέργειές τους.

Νομίζω ότι τα δύο φαινόμενα είναι αλληλοσυνδεόμενα σε έναν βαθμό. Την κουβέντα περί προοδευτικότητας στη χρήση των νέων μέσων, περί ασφαλείας και προσωπικού απορρήτου την έχουμε ξανακάνει, τόσο από εδώ και από το podcast, όσο και με διάφορα audio comments κατά καιρούς σε άλλα podcasts. Θέλω να μοιραστώ μαζί μου κάποιες καινούργιες σκέψεις μου, κάποια συμπεράσματα στα οποία έχω καταλήξει επί του θέματος – και φυσικά να ακούσω τις απόψεις σας επ’ αυτών. Ακολουθεί σεντόνι παιδιά, όποιος βαριέται αλλάζει σελίδα, ναι;:)

Να τα πάρουμε από την αρχή. Στην Ελλάδα, στην Ελληνική κοινωνία έχουμε μεγάλο μέσο όρο ηλικίας – κακά τα ψέμματα, δυστυχώς υπάρχει υπογεννητικότητα και όσο πάει η πλειοψηφία των Ελλήνων κινείται προς τα ανώτερα ηλικιακά στρώματα. Δεν έχω κάτι με τους πρεσβύτερους – με ένα σημαντικό μειονέκτημα όμως: όλοι μας, όσο περνάνε τα χρόνια και τρώμε τις σφαλιάρες της ζωής, μεγαλώνοντας γινόμαστε πιο επιφυλακτικοί, πιο επικριτικοί, πιο αμφισβητίες. Έχουμε μάθει τι σημαίνει κλεψιά, διασυρμός, κοροϊδία και προσπαθούμε να διαφυλάσσουμε τα δικά μας και τα των δικών μας από κλοπή, ζημιά, απάτη. Επίσης, μεγαλώνοντας σιγά σιγά χάνουμε την ικανότητα να προσαρμοζόμαστε, να αφομοιώνουμε νέες ικανότητες και δεξιότητες – και κάπου εκεί στην ηλικία των 40 με 50 οι 8 στους δέκα έχουν κλειδώσει στις μεθόδους και τις διαδικασίες που ήδη ξέρουν και έχουν μάθει και πολύ δύσκολα θα μπουν στον κόπο να προσπαθήσουν κάτι το νέο αν δεν αναγκαστούν ή δεν τους πιέσεις.

Φανταστείτε τώρα το εξής παράδειγμα: έστω ότι διατίθεται μία νέα υπηρεσία, που προσφέρεται online και που αφορά κάποια σοβαρή, χρηστική πλευρά της ζωής. Μπορεί να είναι ένας mail server, που κρατάει τα e-mails σου πάνω στον server για να μπορείς να τα βλέπεις από παντού, ή μία τράπεζα που σου δίνει πρόσβαση στους λογαριασμούς σου online, ή μια υπηρεσία που συγχρονίζει τις επαφές και τις σημειώσεις σου μεταξύ υπολογιστών και παρέχει και πρόσβαση σε αυτές και από μηχανήματα τρίτων μέσω κάποιου web interface. Μπορεί να είναι ακόμη και κάτι το πιο πρακτικό, όπως μια αγορά προϊόντος ή μια πληρωμή κάποιας χρεώσεως μέσω Ίντερνετ, ή ακόμη και μια μπούρδα όπως το Facebook. Έρχεται τώρα ένας χρήστης που ανήκει στην κατηγορία που λέμε στην προηγούμενη παράγραφο. Δε γνωρίζει τι είναι αυτή η νέα υπηρεσία και σε κάποια συζήτηση την αναφέρεις και σε ρωτάει σχετικά. Πρώτο σημείο ελέγχου: η ερώτηση δε γίνεται από περιέργεια για το πώς μπορεί να τον ωφελήσει αυτή η υπηρεσία, αλλά από περιέργεια προκειμένου να μάθει τι είναι και πώς μπορεί να τον ζημιώσει – και κατ’ επέκτασιν πώς πρέπει να ενεργήσει για να προστατευθεί προκαταβολικά. Ο χρήστης αυτής της κατηγορίας με λίγα λόγια βλέπει το ποτήρι μισοάδειο, δε θα μπει στον κόπο να μάθει και να εμπεδώσει/υλοποιήσει κάτι νέο που εμπίπτει στην προσοχή του.

Ξεκινάς να του εξηγείς, ας πούμε φερ’ ειπείν για τη δυνατότητα IMAP που προσφέρει η Google με το Gmail, και του λές: «το IMAP ουσιαστικά σημαίνει ότι τα mails σου τα κρατάει η Google στους υπολογιστές της ώστε μπορείς να τα δεις από οποιονδήποτε υπολογιστή βρεθείς – επιπλέον, αν έχεις περισσότερους του ενός υπολογιστές, επειδή ακριβώς τα μηνύματα αποθηκεύονται πάνω, όποια αλλαγή κάνεις στον έναν από τους υπολογιστές θα αντικατοπτρίζεται αυτόματα και στους άλλους». Και σου απαντάει: «γιατί να μπεις από άλλον υπολογιστή;», και φυσικά ανταπαντάς «δε θα το κάνεις συστηματικά, αν το χρειαστείς όμως γιατί θες να κάνεις κάτι με τα mails σου και δεν έχεις κάποιον υπολογιστή σου διαθέσιμο έχεις αυτή τη δυνατότητα». Και συνεχίζει: «και αν σου κλέψουν τον κωδικό εκεί που θα μπεις; Και θα κρατάει όλα τα mails μου αυτός ο ξένος (για τη Google μιλάει); Όλα χαρτί και καλαμάρι στον αέρα;». Προσπαθείς να του εξηγήσεις ότι έτσι κι αλλιώς τα mails σου περνάνε από κάπου για να φτάσουν σε σένα και ότι δεν υφίστασαι κάποια περαιτέρω έκθεση από αυτή που ήδη έχεις, αλλά εις μάτην – ο πανικός έχει εγκατασταθεί και ο άνθρωπος πλέον έχει μπει σε contingency mode, προσπαθεί να προλάβει πιθανές (αλλά κατά τα άλλα ανύπαρκτες) ζημιές. Και η τελική απάντηση: «δε χρειάζεται να έχω τα mails μου σε αυτή την υπηρεσία, θα τα κρατήσω όπως τα έχω τώρα ρυθμισμένα στον υπολογιστή μου στο σπίτι και θα τα ελέγξω μια φορά τη μέρα, το βράδυ που θα γυρίσω σπίτι». Κάνεις μια τελευταία απόπειρα να του εξηγήσεις ότι έτσι αυτοπεριορίζεται ανούσια και χάνει δυνατότητες που θα μπορούσαν να τον εξυπηρετήσουν, χωρίς προβλήματα και ζημίες, και καταλήγεις να τον ακούς να σου λέει ότι χρειάζεσαι ψυχίατρο αν ελέγχεις τα mails σου πάνω από μία φορά τη μέρα. Και κάπου εκεί αρχίζεις και βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σε ακούσει ορθολογιστικά και αβίαστα.

Εντάξει, δε διαφωνώ – πάντα υπάρχει το ψηφιακό ρίσκο της ασφαλείας και της προστασίας του προσωπικού απορρήτου. Ό,τι κλειδώνει ξεκλειδώνει εξ’ άλλου, αλλά… είμαστε άβουλα όντα; Ξέρω ότι και που κρατάει η Google τα e-mails μου δεν έχει κάποιος άλλος πρόσβαση σε αυτά αν δεν έχει τον κωδικό μου – άρα αν τηρώ τις βασικές αρχές ασφαλείας (δε συναναστρέφομαι με αγνώστους, έχω όλα τα απαραίτητα antivirus, firewalls και antispywares εγκατεστημένα και ενημερωμένα, δε δίνω τα στοιχεία μου όπου βρω) είμαι ασφαλής όσο χρησιμοποιώ τον υπολογιστή μου. Αν πάω σε υπολογιστή τρίτου (π.χ. σε ένα net café) ξέρω ότι δεν είναι ελεγχόμενο περιβάλλον, ότι μπορεί να είναι εγκατεστημένο κάποιο keylogger, κάποιο trojan ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και θα είμαι πολύ πιο επιφυλακτικός στο να δώσω τον κωδικό μου για να μπω να τσεκάρω έστω και τα mails μου. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν ισχύει το «είμαστε με τα πόδια στον αέρα» – η τεχνολογία προσφέρει τις δικλείδες, το ξερό μας το κεφάλι μας βάζει σε περιπέτειες πάντα.

Φυσικά, υπάρχουν και περιστατικά κακής χρήσεως που δεν έχουν να κάνουν με ασφάλεια. Παράδειγμα: αυτόματη πληρωμή πάγιου λογαριασμού με απ’ ευθείας ανάληψη χρημάτων από την ΔΕΚΟ απ’ τον τραπεζικό σου λογαριασμό εκ μέρους σου. Όταν ξέρουμε ότι γίνεται ο χαμός στα λάθη στους λογαριασμούς εννοείται ότι δε θα εμπιστευτούμε αυτή την ευκολία – θα μου πάρει 1000 ευρώ φέσι και μετά θα κυνηγάω δυο μήνες να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας για να πάρω επιστροφή μέρος των 1000 σε βάθος εξαμήνου; Κι αν εγώ έχω ανάγκη αυτά τα 1000 σε δέκα μέρες από τώρα; Άσε που υπάρχει και το επιχείρημα ότι από τις αναλήψεις ο κάθε τραπεζοϋπάλληλος που έχει πρόσβαση στην αναλυτική του λογαριασμού μου μπορεί από την κατανάλωση να βγάλει συμπεράσματα για το lifestyle και τα περιουσιακά μου στοιχεία. Και μην ακούσω ότι αυτά είναι βλακείες – έχει τύχει σε φίλο μου να έχει πεθάνει συγγενικό του πρόσωπο, να δηλώνει η οικογένειά του παύση ΑΦΜ και μετά από κάτι μήνες να σκάει ένα… μετά θάνατον τιμολόγιο. Προφανώς κάποιος υπάλληλος στη ΔΟΥ (που είναι αμερόληπτοι και άμεμπτοι υποτίθεται) τσίμπησε τον κωδικό για κάποιου είδους ξέπλυμα. Και να πω και ένα τρίτο παράδειγμα: αγορές μέσω Internet. Αν εξαιρέσουμε το ζήτημα κλοπών των αριθμού πιστωτικών καρτών κ.ο.κ. (που αν προσέχεις λίγο είναι εξαιρετικά σπάνιες), ο μεγάλος κίνδυνος της πιστωτικής/χρεωστικής είναι η φοβερή ευκολία που σου παρέχει. Αν δε μπορείς να ελεγχθείς είναι ΠΑΑΑΑΑΑΡΑ πολύ εύκολο να παραγγείλεις ό,τι βλέπεις μπροστά σου σε δευτερόλεπτα. Είναι μεγάλη εξυπηρέτηση αλλά θέλει ισχυρό αυτοέλεγχο.

Άρα πού καταλήγουμε; Οι τεχνολογίες είναι εδώ, είναι χρήσιμες εώς πολύτιμες, είναι σε μεγάλο μέρος ασφαλείς αν ακολουθείς ορισμένους βασικούς κανόνες, και δεν προξενούν ζημιές ή άλλες αρνητικές επιπτώσεις με τη χρήση τους per se. Όλες οι κακές συνέπειες προκύπτουν από λάθος χρήση των μέσων που παρέχονται, είτε λόγω ασύδοτων ενεργειών, είτε λόγω άγνοιας, είτε λόγω ανεύθυνης χρήσεως. Ο χρήστης που λέγαμε πιο πριν επειδή ακριβώς γνωρίζει ότι μπορεί να την πατήσει άσχημα αντιδρά στυλώνοντας τα πόδια, αρνητικά, προκατειλημμένα, χωρίς να εξετάζει το αν μπορεί να εκπαιδευτεί ή όχι. Τους καταλαβαίνω, τριάντα – σαράντα χρόνια παλιότερα, όταν όλη αυτή η πληθυσμιακή ομάδα πήγαινε σχολείο ή Πανεπιστήμιο ο υπολογιστής ήταν αρμοδιότητας… NASA – σήμερα έχουμε συνηθίσει να οργανώνουμε τις ζωές μας, τις υποχρεώσεις μας, τις εργασίες και τις μελέτες μας πάνω στα PCs. Αλλά δε μπορεί επειδή κάποιος έμαθε να τα φέρνει βόλτα και να αποδίδει με τις συνθήκες μιας άλλης εποχής να φοβάται και να αρνείται να μάθει κάτι το νεώτερο – αυτή η τεχνολογική ακαμψία προξενεί προβλήματα. Και το χειρότερο είναι οι περιπτώσεις τέτοιων γονιών που υποθέτουν κάποια πράγματα περί Internet, κάνουν με το μυαλό τους κάποιες εικασίες σκεπτόμενοι με λάθος λογική (λάθος βάσει της σύγχρονης εποχής), και παίρνουν και προωθούν αποφάσεις στα παιδιά τους με την εξουσία της θέσεως του γονέως – αλλά χωρίς να ζυγίζουν το αντικειμενικά σωστό ή δόκιμο αυτών των αποφάσεων.

Και εδώ ξεκινάει η άλλη πτυχή του προβλήματος. Έχουμε γονείς που σε ένα 15-20% του συνόλου κάθισαν και έμαθαν, είναι ενήμεροι, μετριοπαθείς, ορθολογιστές και ελέγχουν μεν τη χρήση του υπολογιστή από τα μικρά τους, χωρίς όμως να μπαίνουν σε Λουδιτική νοοτροπία. Δεν αφήνουν το παιδί ξέφραγο αμπέλι στο Internet αλλά δεν πάνε και στο άλλο άκρο – να του απαγορεύσουν τα πάντα και να το οδηγήσουν έτσι στην ασυδοσία. Δυστυχώς από το υπόλοιπο 80% οι μισοί δε γνωρίζουν τίποτα και έχουν χάσει προ πολλού το τραίνο – το παιδί παίζει τον υπολογιστή στα δάχτυλα, κάνει ό,τι του καπνίσει και ο μεγάλος δεν ξέρει τίποτα, μερικές φορές μάλιστα και συνειδητά («μη με μπλέκεις με αυτά, κάνε ό,τι θες»). Το τελευταίο 40% ενεργεί υπεύθυνα μεν, λανθασμένα δε: προσπαθούν να ελέγξουν και να διαφυλάξουν τα παιδιά τους, τι κάνουν online, με ποιους επικοινωνούν κ.λπ. αλλά δε γνωρίζουν, βασίζονται σε ημιμαθή δεδομένα και το αποτέλεσμα είναι πώς δεν κάνουν αποτελεσματική διαπαιδαγώγηση ή ακόμη χειρότερα: το παιδί βλέπει τις υπηρεσίες και τις ευκολίες που του παρέχονται από τη μία, τις παράλογες και αδικαιολόγητες απαγορεύσεις από την άλλη και φυσικά (επειδή παιδί είναι) απορρίπτει τις γονεϊκές συστάσεις – όλες μαζί όμως. Και έτσι μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά και το μικρό, ακριβώς επειδή είναι μικρό, μαθαίνει να χρησιμοποιεί το Internet με έναν τρόπο ανεύθυνο, μη ελεγχόμενο και επικίνδυνο για το ίδιο αλλά και για την οικογένειά του (χρεώσεις, προσωπικά δεδομένα).

Το αποτέλεσμα είναι να μεγαλώνει τώρα μια νέα γενιά ανθρώπων, το πολύ 19-20 ετών, που τεχνικά ξέρουν άψογα να δουλεύουν τον υπολογιστή και όλα τα σχετικά online καλούδια – αλλά ποτέ δεν είχαν κάποιον να τους δείξει πού πρέπει να κάνουν κράτει και πού όχι. Έχουν συνηθίσει να μην ενοχλούνται από την προσβολή του ιδιωτικού τους απορρήτου, έχουν συνηθίσει να μην έχουν τον έλεγχο της καταστάσεως, και αυτή την ανευθυνότητα θα τη συνεχίσουν αύριο μεθαύριο και στην υπόλοιπη ζωή τους. Απολύτως λογικό και αναμενόμενο: όταν το παιδί δεν έχει το σωστό παράδειγμα και αφήνεται ακαθοδήγητο αυτά θα κάνει. Φανταστείτε πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα: όταν ο γονιός κάθεται στο Ίντερνετ να κάνει μια δουλειά και έχει τον γιο ή την κόρη του από δίπλα, εξηγεί τι κάνει, γιατί προφυλάσσεται εδώ, γιατί είναι ασφαλής παραπέρα, γιατί προσέχει σε αυτό το σημείο και κρατάει αντίγραφο από την τάδε σελίδα, πώς διασφαλίζεται – ε, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι αυτό το παιδί θα μεγαλώσει με την ωριμότητα και την υπευθυνότητα να διαχειρίζεται όλες τις νέες τεχνολογίες αποτελεσματικά, υπεύθυνα αλλά χωρίς να περιορίζεται.

Με απλά λόγια, μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις – ή και χειρότερα.

Και έτσι καταλήγουμε στο τραγικό αποτέλεσμα: μια κοινωνία μεγάλων που στην πλειοψηφία τους είναι τεχνοφοβικοί και ημιμαθείς, και μέσα σε αυτήν μια πληθώρα νέων και παιδιών που είναι άσοι στα νέα μέσα από τεχνικής απόψεως, αλλά δεν έχουν την ωριμότητα και την παιδεία να τα χειριστούν ορθά. Και το ένα τροφοδοτεί το άλλο. Η δε «προσπάθεια» των κλασικών μέσων να ενημερώσουν το κοινό αποτυγχάνει παταγωδώς, και καταλήγει να ρίχνει λάδι στη φωτιά: ο εκάστοτε ψωνισμένος μεγαλοδημοσιογράφος – ακόμη και ο μικρός δημοσιογραφίσκος που προσπαθεί να βγάλουν θέμα μπας και πάρει προαγωγή – αρχίζει να λέει για τους κινδύνους του Διαδικτύου, τα πορνογραφικά κυκλώματα, τις κλοπές καρτών και όλα τα καλαμπαλίκια αυτά, και ο κάθε τεχνόφοβος γονιός γίνεται ακόμη πιο ακραίος. Και τελικά, θα βγάλει στην κοινωνία ένα ακόμη πιο τεχνολογικά ανεύθυνο παιδί. Ευ γε.

Ίσως είμαι λίγο αυστηρός στην κρίση μου: όταν μεγάλωνα εγώ το Ίντερνετ ήταν περισσότερο μία μεγάλη bulletin board όπου λίγο πολύ ήμασταν οι περισσότεροι γνωστοί μεταξύ μας. Αντάλλασσες με άλλους χρήστες κωδικούς για τις 56άρες συνδέσεις (αν τελείωνε η συνδρομή σου), έμπαινες για να παίξεις Quake με άτομα που ήταν κάτι παραπάνω από 14χρονα κάπου σε ένα νετ καφέ – ήξερες πώς τους λένε, τα γκομενικά τους, αν τους πάει καλά η μέρα. Και όλα αυτά χωρίς να μπλέκεις σε παλιοπαρέες και τέτοιες ιστορίες – ήταν άλλη εποχή όμως. Σήμερα το Internet είναι ακριβώς όπως μια μεγάλη πόλη: έχει μέσα κάθε καρυδιάς καρύδι. Όπως δε βγαίνεις ξεβράκωτος στο δρόμο γιατί θα σε γαμήσουν και θα σε σκοτώσουν για τα νεφρά σου (αφού πρώτα σε κλέψουν και σε κάνουν πρεζόνι), έτσι προσέχεις και online. Άλλοι καιροί, απαιτούν άλλη αντιμετώπιση. Αλλά δε μπορώ να χωνέψω ότι υπάρχει τέτοιος τεχνολογικός αναλφαβητισμός επί της ουσίας, είτε προς το ένα είτε προς το άλλο άκρο. Επαναστατεί το είναι μου ρε παιδί μου!

Θέλω πραγματικά πολύ να ακούσω τις απόψεις σας πάνω στο θέμα, είναι κάτι που βλέπω όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό. Ρίχτε!:)

4 Responses to “Τεχνοανευθυνοφοβία”


  1. 1 Sugarenia 22 Οκτωβρίου 2008 στο 10:23 μμ

    Εγώ θα σου προσθέσω κι άλλη μια κατηγορία, γιατρέ μου.

    Μια πονεμένη ιστορία.

    Τον Έλληνα (συνήθως πάνω από 35) που με ένα Conn-x κι ένα Turbo-x την είδε hacker και super user και κάνει ό,τι μπορεί για να γίνει όσο πιο εκνευριστικός γίνεται στο Web.

    Η γνωστή ελληνική ξερολ-ίαση.

    Αυτοί οι χρήστες γιατρέ μου είναι που παίρνουν ένα feature που ΄χεις φτιάξει με κόπο και δουλεύει ήδη με επιτυχία σε υπηρεσίες του εξωτερικού και στο σμπαραλιάζει.

    Το χρησιμοποιεί με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, για να βλάψει τους άλλους χρήστες, ή με κουτοπονηριά για να σε «κοροϊδέψει».

    Και μετά όταν του το κόβεις φωνάζει κι από πάνω.

    Είναι μια από τις αιτίες που δεν βλέπω φως στο web service provision εντός Ελλάδας. Τουλάχιστον μέχρι να ψοφήσει μια γενιά Ελλήνων.

  2. 2 Flareman 23 Οκτωβρίου 2008 στο 12:05 πμ

    SG: Αυτό είναι αληθές και ισχύει, δυστυχώς – έχεις απόλυτο δίκιο. Επιλέγω συνειδητά να μην ασχοληθώ με τέτοιες κατηγορίες: αυτά τα άτομα έχουν κάποια στοιχειώδη γνώση/ενασχόληση/τριβή και μάλιστα πολλές φορές στην προσπάθειά τους να δείξουν ότι και καλά (στο φαίνεσθαι, όχι στην ουσία) έχουν ένα «κυβερνο-στιλ» διαβίωσης (Θεέ μου και Κύριε, τι λέξεις βγάζω) τρώνε το κεφάλι τους. Δεν είναι επικίνδυνοι για τα παιδιά τους γιατί πολύ συχνά είναι τόσο ηλίθιοι και ανεύθυνοι που δεν έχουν καν οικογένειες, και όποια ζημιά υφίστανται την επιφέρουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους λόγω της νοοτροπίας τους.

    Οπότε χέσ’ τους, όσο κι αν σου σπάνε τον έρωτα. Αλλού είναι σαθρό το οικοδόμημα, πάντα κατ’ εμέ, έτσι;:)

  3. 3 alkal.gr 23 Οκτωβρίου 2008 στο 12:26 πμ

    Το θέμα που αναπτύσσεις αγαπητέ Σπύρο είναι πολύπλευρο, είναι ένα πρόβλημα για την χώρα μας και το οποίο έχεις πολύ μεγάλες ρίζες. Θα μπορούσα να πω και να σχολιάσω πολλά, όμως θα σταθώ σε δυο συγκεκριμένα:

    1. Για όσα χρόνια ακόμα θα συνεχίσει η λέξη «Internet» να είναι συνδεδεμένη με την λέξη «τσόντα» σε αυτή την χώρα δυστυχώς δεν πρόκειται να δούμε προκοπή. Αυτό το έχω σχολιάσει επίσης πολλές φορές και μέσω του προσωπικού μου ιστολογίου. Ο τομέας των social networking, για παράδειγμα, προσφέρει πάρα πολλές ευκαιρίες στους τομείς της ηλεκτρονικής επιχειρηματικότητας και εκπαίδευσης. Υπάρχουν πάρα πολλές βιβλιογραφικές-διαδικτυακές αναφορές (ή ακόμα και μελέτες περίπτωσης) στις οποίες μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας μας με μια αναζήτηση. Δυστυχώς όμως εμείς (Έλληνες) οι «έξυπνοι χρήστες» γνωρίζουμε την χρήση των social networking μόνο για γκομενικές δραστηριότητες και για την αυτοπροβολή μας. Πλέον μια φωτογραφική μηχανή υπάρχει σε κάθε τσέπη ή τσανάκι όπως το πορτοφόλι μας. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν ο Έλληνας ποτέ δεν θα ρωτήσει τη χρήση ούτε θα αναζητήσει την σημασία μιας διαδικτυακής εφαργμογής, του αρκεί να ξέρει μόνο ότι δεν τα τον βλάψει.

    2. Μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο…και στην συγκεκριμένη περίπτωση θεωρώ πως το ουράνιο τόξο είναι η γενιά του ’80…εμείς που κάναμε φύλλο και φτερό τον πρώτο υπολογιστή που μπήκε στα σπίτια μας, εμείς που περιμένα να ακούσουμε τον ήχο της σύνδεσης της dial-up γραμμής, εμείς που τώρα ελέγχουμε αν πληρωθήκαμε μέσα από το web. Γενικά πιστεύω πως οι γενιά μας και οι γενίες που θα ακολουθήσουν είμαστε σε θέση να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τεχνολογία! Αναμένω λοιπόν ένα καλύτερο τεχνολογικό αύριο για την χώρα μας, αρκεί πάντα να προσπαθήσουμε να ξεπεράσουμε τις αυτοκαταστροφικές μας συνήθιες που έχουμε σαν λαός.

  4. 4 Flareman 23 Οκτωβρίου 2008 στο 1:18 πμ

    @ΑΚ: Πολύ συνοπτικά σχόλια, κλείνουν τα μάτια μου:)

    1) Και το γκομενικό είναι στο πρόγραμμα για κάποιους, δε μπορούμε ούτε είναι θεμιτό να τους το απαγορεύσουμε. Το να μην τον βλάπτει είναι η καλοήθης μορφή του φαινομένου – άστονε να κάθεται και να χαριεντίζεται, δεν πειράζει κανέναν και το έψαξε ότι δε θίγεται. Αλλά αυτό είναι η φωτεινή, η αγαθή πλευρά του προβλήματος. Το παιδάκι που μαθαίνει ότι πατάω εδώ και θα πληρώσει ο μπαμπάς πού το πας;:/ Καλά τα social apps αλλά στο χάλι που είμαστε θεωρώ ότι μας λείπουν ακόμα οι βάσεις για πιο στοιχειώδη πράγματα.

    2) Ναι, η δική μας γενιά σε ένα ποσοστό 60% πάνω – κάτω είναι τεχνολογικά ενήμερη. Σχετικό αυτό βεβαίως: πραγματικά up to speed είναι οι μισοί από αυτούς και αν. Και πάλι, για τα εγχώρια δεδομένα πολύ καλά είναι:/ Αυτό που πρέπει να διορθώσουμε εμείς είναι το εξής: να αλλάξει η κοινωνική αντίληψη περί των τεχνολογικών ζητημάτων, να υπάρξει ενδιαφέρον αλλά και εκπαίδευση, τόσο στην αποτελεσματική χρήση όσο και στη σωστή πρόληψη – χωρίς κινδυνολογίες και εσχατολογίες. Δεν είναι κατάσταση αυτή, η μια γενιά να ζει στο ένα άκρο και η επόμενη στο άλλο – πού θα πάει;

    Μεγάλο θέμα άνοιξα φοβάμαι:)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Οκτωβρίου 2008
Δ T Τ T Π S S
« Σεπτ.   Νοέ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: