Απαράδεκτο

Φυλαχτείτε, ακολουθεί μεγάλο ποστ. Όσοι βαριέστε το προσπερνάτε:)

Στο blog Locandiera η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά (aka Mirandolina) γράφει κάποια πράγματα. Δεν πρόκειται να κάνω την τιμή να λινκάρω άμεσα και να ανεβάσω την επισκεψιμότητα της σελίδας, μπορείτε να ψάξετε και να βρείτε από το Google αν ενδιαφέρεστε. Πρόκειται για την ίδια δημοσιογράφο που είχε πρωταγωνιστήσει στο συμβάν με το κλείσιμο του Μόνιτορ του Παναγιώτη Βρυώνη – θυμίζω, είχε ισχυριστεί πως η εμφάνιση του RSS feed της στο Μόνιτορ καθιστά παραβίαση copyright και τελικά με τη στάση της συνέβαλλε στο κλείσιμο του πρώτου aggregator Ελληνικών blogs.

Γράφει κάποια πράγματα, λοιπόν, που τα βρίσκω εντελώς παράλογα και το είπα και στα σχόλια (ναι, είναι ορίτζιναλ το σχόλιο – θυμάστε τη φάση με τον πλαστογράφο σχολιαστή στο μπλογκ της συγχωρεμένης της Αμαλίας;). Το κείμενο έχει τίτλο «Απεργία στα blogs» – η συντάκτης αρχίζει λέγοντας γενικότερα περί του γιατί οι ενώσεις συντακτών συμμετέχουν στις επερχόμενες απεργίες, για τα εργασιακά δικαιώματα των δημοσιογράφων και λοιπά. Μέχρι εδώ καλά και θεμιτά και σεβαστά όλα.

Και συνεχίζει:

«Στις απεργίες του Τύπου οι Ενώσεις Συντακτών δεν καλούν σε συμμετοχή μόνον τα μέλη τους αλλά και όλους όσοι δημοσιο/γραφουν. Στις απεργίες του Τύπου είθισται να υπάρχει ενημέρωση μόνον για θέματα που αφορούν τις απεργίες αυτές καθ’ αυτές. Καμμία άλλη ενημέρωση δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή. Κάθε άλλη “ενημέρωση” αποτελεί ξεκάθαρη απεργοσπαστική κίνηση.

Το πλαίσιο αυτό παραμένει το ίδιο και σήμερα. Μόνο που τώρα οφείλει να περιλαμβάνει και όλα τα νέα Μέσα που έχουν και ενημερωτικό χαρακτήρα ή μπορούν να αποκτήσουν τέτοιο χαρακτήρα.

[…] Να μην ανέβει σε κανένα μπλογκ κείμενο με ενημερωτικό χαρακτήρα, πλην των κειμένων που θα ενημερώνουν για τις ίδιες τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τα δρώμενα και τα αποτελέσματα.

Το θέμα δεν αφορά γενικόλογα ζητήματα και θεωρητικές συζητήσεις περί του αν οι μπλόγγερς δημοσιογραφουν ή οι δημοσιογραφοι μπλογγαρουν. Το ζήτημα αφορά την εργατική αλληλεγγύη και την κοινή άμυνα όλων μας απέναντι σε όσα μας ετοιμάζουν.»

Και παρακάτω, στη συζήτηση που ακολουθεί στα σχόλια (στα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, γίνεται *ο* χαμός):

«Τωρα, εαν θελετε να βγειτε να κανετε ρεπορταζ υπουργείου παιδείας ή στις λαϊκές για την ακρίβεια και να το δημοσιεύσετε την ημέρα της απεργίας μας, με γειά σας με χαρά σας. Δεν θα πάψει όμως, αν αυτό γίνει, να αποτελεί προβοκάτσια ενάντια στην κινητοποίηση μιας ομάδας εργαζομένων, των οποίων θίγονται άμεσα τα κατοχυρωμένα δικαιώματα.»

Το πρωτότυπο κείμενο, φυσικά, υπάρχει ήδη και στην cache του Google – μεγάλη η χάρη του – οπότε δε νομίζω να πειράζει που έκανα ένα quote, όποιος αμφισβητεί την ακρίβεια της αντιγραφής είναι ελεύθερος να δει αν το αντίγραφο είναι όντως πιστό ή όχι.

Λοιπόόόόόόόόν. Έχουμε και λέμε.

Η απεργία είναι δημοκρατικά κατοχυρωμένο δικαίωμα που έχουν οι εργαζόμενοι πολίτες μίας δημοκρατικής, ευνομούμενης πολιτείας (όπως η χώρα μας), και στο οποίο καταφεύγουν για να υπερασπιστούν τα εργασιακά τους προνόμια και δικαιώματα. Ανεξαρτήτως αν μία απεργία γίνεται για λογικά ή παράλογα αιτήματα, η υλοποίησή της παραμένει (σαφώς σε ανθρωπιστικά πλαίσια που δεν παρακωλύουν σημαντικά τη ζωή και την λειτουργία των άλλων μελών του κοινωνικού συνόλου) αναφαίρετο δικαίωμα των εργαζομένων. Σωστά; Σωστά.

Απεργούν όμως οι *εργαζόμενοι* σε κάποιον εργασιακό κλάδο. Δηλαδή, τα άτομα που ασκούν ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, είναι εκπαιδευμένοι γι’ αυτό, αμοίβονται γι’ αυτό και συνιστούν ένα κοινωνικό σύνολο λόγω ακριβώς αυτών των ιδιοτήτων τους. Ένα σωματείο δηλαδή, μία ένωση για να το πούμε και αλλιώς. Αν θέλουν να ζητήσουν τη συμπαράσταση άλλων μελών της κοινωνίας με τον Χ ή Ψ ή Ω τρόπο, για να φανεί έντονα και ισχυρά το αίτημά τους, είναι καθ’ όλα επιτρεπτό, αφού ουσιαστικά λένε με αυτόν τον τρόπο: «ε, εσείς οι παραδίπλα, ξέρουμε πως δε σας νοιάζουν τα δικά μας βάσανα, είναι δικό μας πρόβλημα και υπόθεση, δεν είστε υποχρεωμένοι να κάνετε κάτι γι’ αυτό – αλλά αν έχετε την ευγενή καλοσύνη θα το εκτιμούσαμε ιδιαίτερα αν όσοι από εσάς ενδιαφέρονται, οικειοθελώς, δείξετε με τον δικό σας τρόπο τη συμπαράστασή σας στην προσπάθεια που κάνουμε. Όσοι δε θέλετε να συμπαρασταθείτε καλώς, δε σας συνεριζόμαστε, δικαίωμά σας και το σεβόμαστε».

Εδώ η κ. Θωμά τι έκανε: λέει πως α) τα blogs μπορούν, δυνητικά, να αποτελέσουν και μέσον ενημέρωσης (σωστό), και β) συνηθίζεται όταν γίνεται απεργία δημοσιογράφων να γίνονται ενημερώσεις μόνο για τα τεκταινόμενα της απεργίας (δεν το γνωρίζα, αλλά αξιωματικά σωστό, δημοσιογράφος είναι η γυναίκα, ντιρεκτίβες του κλάδου της είναι, σίγουρα τα ξέρει καλύτερα από μένα). Από τα α και β βγάζει μαγικά το συμπέρασμα πως πρέπει να «απεργήσουν» και όλα τα Ελληνικά blogs, σε ημέρες απεργίας των δημοσιογράφων (και στις γενικές απεργίες, παρακαλώ!), και να μην αναρτήσουν κανένα ενημερωτικό κείμενο. Και αυτό επειδή, πάντα κατά τα λεγόμενά της, όποιος blogger γράψει κάποιο post ενημερωτικής φύσεως στο blog του, θεωρείται πως προβοκάρει, πως είναι απεργοσπάστης και πως η συμπεριφορά του αυτή «δε μπορεί να γίνεται ανεκτή» γιατί με αυτόν τον τρόπο συμβάλλει στην θίξη των εργασιακών δικαιωμάτων των δημοσιογράφων.

Νομίζω βλέπετε ήδη πού βρίσκεται το λογικό ατόπημα στη σκέψη της καλής κυρίας, ναι;:)

Η λέξη κλειδί είναι το απεργώ: απ – εργώ, απέχω του έργου, της εργασίας. Με απλή Ελληνικά, δεν ασκώ το επάγγελμά μου. Για να είσαι απεργοσπάστης πρέπει ο κλάδος του επαγγέλματός σου να κάνει απεργία και εσύ να εργάζεσαι. Για να ανήκεις σε έναν κλάδο όμως πρέπει να είσαι εργαζόμενος, εκπαιδευμένος κατάλληλα, πληρωνόμενος για την εργασία σου, μέλος των σχετικών σωματείων με τα προνόμια και τις υποχρεώσεις που αυτό συνεπάγεται. Αν αυτά ισχύουν και ενώ ο κλάδος σου απεργεί εσύ δουλεύεις και πληρώνεσαι κανονικά τότε ναι, προκαλείς, απεργείς, κάνεις χαλάστρα για να το πούμε στη μαλλιαρή.

Έλα μου όμως που εμείς οι bloggers δεν είμαστε δημοσιογράφοι! Δε λέω πως δε μπορεί να λειτουργούμε σαν δημοσιογράφοι, να ενημερώνουμε, να σχολιάζουμε – λέω πως ούτε πτυχίο δημοσιογραφίας έχουμε, ούτε πληρωνόμαστε για τα κείμενα που γράφουμε (τουλάχιστον όχι όλοι), ούτε οργανωμένοι στα σωματεία των δημοσιογράφων είμαστε. Άρα δεν ανήκουμε σε κάποιον κλάδο που να απεργεί – γιατί λοιπόν να μας βαπτίζει έτσι σωρηδόν και αυθαίρετα η κυρία Λαμπρινή Θωμά απεργοσπάστες και προβοκάτορες; Και από πού κι ως πού καλούμαι να επιδείξω «εργατική αλληλεγγύη» και από κοινού άμυνα με τους δημοσιογράφους ως blogger; Δεν είμαστε συνεργάτες – εσείς, επαγγελματίες δημοσιογράφοι, εγώ, ιδιώτης που εκφράζεται ελεύθερα, ερασιτεχνικά και δημοκρατικά.

Και κάτι ακόμα. Ένα blog είναι μέσο έκφρασης, επικοινωνίας, σκέψης, ενημέρωσης, πληροφόρησης. Δε μπορείς να κλείσεις τους κρουνούς του Internet – είναι πολύ πλατύτερο το παράδειγμά μου φυσικά, αλλά το νόημα το πιάσατε: η πληροφόρηση, όπως και η γνώση, δεν πρέπει να κόβονται για κανέναν απολύτως λόγο πλην του ηθικού και αυτό καλά καλά χωράει πολλή συζήτηση και πολύ νερό. Ισοδυναμεί με κάψιμο βιβλίου, με φίμωση, με καταστρατήγηση βασικών ανθρωπίνων ελευθεριών. Φυσικά στην περίπτωση αυτή δεν επιβάλλει κανένας τίποτα σε κανέναν, η δημοσιογράφος προτείνει στους bloggers μια συγκεκριμένη ενέργεια. Αλλά η προτεινόμενη αυτή ενέργεια είναι το λιγότερο απαράδεκτη. Για να μη χαρακτηρίσω τον τρόπο γραφής της εν λόγω κυρίας – επιθετικά, απαξιωτικά, με απαντήσεις κοφτές, ανούσιες, προσβλητικές, με απόλυτο και απαιτητικό τρόπο, δημιουργώντας έριδες. Τελικά, αντί να προωθήσει τα αιτήματα του κλάδου της και να συμβάλλει στην επίλυση των προβλημάτων των δημοσιογράφων καταλήγει να στρέφει την κοινή γνώμη, τους Έλληνες bloggers και όποιον άλλον τη διαβάζει εναντίον των συναδέρφων της. Κρίμα, πολύ κρίμα.

Εγώ την 27η του μηνός που είναι προγραμματισμένη η απεργία θα ανεβάσω οπωσδήποτε ενημερωτικό ποστ στο Νυστέρι, και δεσμεύομαι γι’ αυτό από τώρα. Μάλιστα, είμαι ικανός μέχρι και συνέντευξη να φτάσω να πάρω (μπα, βαριέμαι)! Μη σου πω θα γράψω επεισόδιο podcast και θα το ανεβάσω εκείνη τη μέρα. Και αυτό γιατί θέλω να τονίσω, να δείξω σε όλους πέραν κάθε αμφιβολίας ότι έχω κάθε δικαίωμα και μπορώ να το κάνω, χωρίς να παρεξηγούμαι ή να κακοχαρακτηρίζομαι, χωρίς να μπορεί να με κατακρίνει γι’ αυτό κανείς, χωρίς να καταπατώ εργασιακά δικαιώματα ή να γίνομαι απεργοσπάστης, και παραμένοντας τόσο δημοκράτης και φιλελεύθερος (ποιος ξέρει, ίσως και λίγο περισσότερο) όσο και η αξιότιμη κυρία Θωμά ή όποιος άλλος.

Όπως πάντα, τη σκέψη σας παρακαλώ. Όλοι ευπρόσδεκτοι, αρκεί να εκφράζεστε κόσμια:)

Advertisements

39 Responses to “Απαράδεκτο”


  1. 1 vtsib 22 Νοεμβρίου 2007 στο 10:33 μμ

    Έλεος πια. Μας τα έχει κάνει τσουρέκια η κάθε mirandolina με τις περίεργες απαιτήσεις της.

    Προτείνω στις 27 του μηνός να κάνεις podcast με guest star φυσικά εμένα (τσκ τσκ) και με τίτλο: «Απεργοσπαστικό»!

    Δουλειά δεν έχει ο διάολος….

  2. 2 nikkos 22 Νοεμβρίου 2007 στο 10:36 μμ

    Τι να πω φίλε απλα γάμησες!

  3. 4 Flareman 22 Νοεμβρίου 2007 στο 10:53 μμ

    @vtsib: Βάζε μου ιδέες…!!!!!!!!!

    @όλοι οι υπόλοιποι: δε φταίω εγώ, οι φωνές στο κεφάλι μου μού λένε να τα γράψω:PP

  4. 5 sid_iron 22 Νοεμβρίου 2007 στο 10:54 μμ

    «Γιατρέ» το πέτυχα και εγω σε κάποιον mpouligator ή δεν ξέρω τι παρόμοιο και είπα ότι πρόκειται για την πιο μαβλακία που έχω ακούσει μέσα από τον χώρο των blogers! Σιγά μην δώσουμε λογαριασμό τί θα γράψουμε και πότε!? Άραγε μήπως οι δημοσιογράφοι έχουν αρχίσει να φοβούνται μην ανακαλυφτεί καμιά καλή «πένα» μέσα από τα ιστολόγια?!? Από ότι μπάνισα πολλοί είναι αυτοί που θα ανεβάσουν ενημερωτικό post την ημέρα της απεργίας!!! Ουστ από εκεί λέρες δημοσιογράφοι..θέλετε και συμπαράσταση που από μόνοι σας ρίχνεται κυβερνήσεις!!!!

  5. 6 sid_iron 22 Νοεμβρίου 2007 στο 10:55 μμ

    …σου άφησα και ορθογραφικά λαθη για να έχεις δουλειά…χεχεχεχεχε

  6. 7 Flareman 22 Νοεμβρίου 2007 στο 11:10 μμ

    … σιγά μην κάτσω να σου διορθώσω τα ορθογραφικά στο σχόλιο! Μόνο στους Σάπιους αφήνω την ευγενική μου χορηγία:DD

    [γιατί εισαγωγικά στο γιατρός; πέσε και πάρε πενήντα λοκατζίδικες για να μη σου βγάλω τη χοληδόχο από τη μύτη]

    Πέρα από το μπούγιο, δε νομίζω το αρχικό κείμενο να γράφτηκε με αυτήν την πρόθεση (δεν απέδωσα προθέσεις εξ’ άλλου), αλλά είναι αρκετά ενοχλητικό να σου λένε ξέρεις, είσαι μπήξας είσαι δήξας γιατί θες να γράψεις τη γνώμη σου τη μέρα που απεργώ εγώ, χωρίς να είσαι δημοσιογράφος. Μου θυμίζει λίγο καταστάσεις πού είναι το κράνος σου που λέει και το ανέκδοτο:)

  7. 8 ditikos 22 Νοεμβρίου 2007 στο 11:53 μμ

    Κάποιοι νομίζουν οτι γράφοντας ένα κείμενο γίνονται αυτομάτως δημοσιογράφοι (αν είναι έτσι, θέλω την δημοσιογραφική μου ταυτότητα, το ταμείο και τα τζάμπα εισιτήρια στις δημοσιογραφικές κινηματογραφικές προβολές). Κάποιοι(ες) άλλοι(ες) νομίζουν οτι απειλούνται.

    Και θα αρχίσουν κάτι φωνές απο μακρυά να γίνει σωματείο bloggers, κάτι που είμαι εντελώς αντίθετος γιατι πιστεύω οτι όλοι «εμείς» είμαστε περισσότερο gonzo reporters (άτυποι) παρά δημοσιογράφοι.

    Τώρα για την απεργία, το τελευταίο διάστημα απεργώ 4 απο τις 7 μέρες 😛 τι να την κάνω την ημέρα εκείνη. Αν θέλεις πάντως δεξί ψάλτη για το podcast της ημέρας εκείνης προθυμούμαι να συμμετάσχω. 😀 Θα φέρω και τσάι απο τον Bob και την Ellie δώρο.

  8. 9 Derek 23 Νοεμβρίου 2007 στο 12:07 πμ

    γιατί τσιμπάτε και παίζετε το παιχνίδι της δεν μπορώ να καταλάβω

    σίριουσλι! γιατί?

    ή είμαι πολύ καχύποπτος και εξ’αιτίας αυτού το βλέπω λάθος ή δεν είμαι ο μόνος που νομίζει ότι αυτή η κυρία το μόνο πράγμα που εξ’αρχής ήθελε ήταν να εκνευρίσει και να αναγκάσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να ασχοληθούν μαζί της -και κατά συνέπεια- και με την απεργία των δημοσιοκάφρων?

    πραγματικά

    είναι εντύπωση μου ή είναι όντως τόσο προφανές?

    τι θέλω?
    θέλω να ενημερώσω(?) για την απεργία των δημοσιοκάφρων

    πως θα το καταφέρω πιο γρήγορα και αποτελεσματικά?
    μέσω του internet

    πως θα κινητοποιήσω το internet?
    μέσω του ισχυρότερου κινήτρου στην ανθρώπινη ιστορία… του φόβου

    ποιου φόβου?
    του φόβου του να ταυτιστούν οι bloggers με τους δημοσιοκάφρους

    και πως θα τους κινητοποιήσω?
    μα πολύ απλά θα τους ταυτίσω προκαταβολικά με κάτι που δεν θέλουν να ταυτιστούν και έτσι όλοι εξ’αιτίας μου θα σκιστούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες

    και ως αποτέλεσμα?
    και ως αποτέλεσμα όλοι θα μιλάνε και θα διαδίδουν -και- αυτό που ΕΓΩ θέλω να διαδώσω… το όνομα μου (εάν δε, διαδώσουν και τα της απεργίας τόσο το καλύτερο)

    μην τσιμπάτε παιδάκια

    μην τσιμπάτε….

  9. 10 Derek 23 Νοεμβρίου 2007 στο 12:09 πμ

    (και ναι, και εγώ θέλω δωρεάν εισιτήρια για τον κινηματογράφο)

  10. 11 Flareman 23 Νοεμβρίου 2007 στο 12:14 πμ

    @Ντέρεκ: Έχεις δίκιο, ξέρω ότι τσιμπάω αλλά δε με πολυνοιάζει για να είμαι ειλικρινής. Μου φτάνει που μου δίνεται η ευκαιρία να πω τη γνώμη μου, καθαρά και ξάστερα. Για τις προβολές… κι εγώ μέσα, μετρήστε συν έναν!:D

    @Δυτικό: Όταν διάβασα περί σωματείο μπλογκάδων ένιωσα κάτι κρύο και ανηλεές να περνάει σα σκιά από το μέτωπό μου (πω τι έγραψα ο ποιητής). Άτυποι είμαστε βέβαια, ερασιτέχνες. Τι χαζομάρα είναι να αντιστοιχίζονται οι επαγγελματίες με τους ερασιτέχνες… δεν το καταλαβαίνω to be honest.

    Για το ψαλτήρι, ο Εβανζέλ είναι Ιταλία έτσι κι αλλιώς, όντιο κόμεντ έχει ήδη προσφερθεί να στείλει (κι όσο σκέφτομαι πως θα πρέπει να περάσω το σούπερ ντούπερ μικρόφωνό του μπουγάδα… βάι βάι βάι τι έχω να τραβήξω) – ρίξε κι εσύ να έχουμε να ασχολούμαστε! Το τσάι με ταχυδρομικά περιστέρια σε σακουλάκι και την Ellie με mail!

  11. 12 vtsib 23 Νοεμβρίου 2007 στο 2:18 πμ

    Πες μου εσύ ότι θα έχεις επεισόδιο σίγουρα, να σου ετοιμάσω ένα περιποιημένο. Έφτασεεεεεειιιιιι

    Και το μικρόφωνο μου μαμάει! Άντε τώρα!
    😀

  12. 13 spdd 23 Νοεμβρίου 2007 στο 10:05 πμ

    @Flareman: Σωστός!
    @Derek: Επίσης σωστός! Άντε γιατί πολύ ασχολούμαστε μα παπαριές! Να κάνω μπούγιο κι ό,τι γίνει! Ουστ!

  13. 14 Βιργινία 23 Νοεμβρίου 2007 στο 12:31 μμ

    Ακούς και φωνές; ΜΕ ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΔΙΑΓΝΩΣΗ,ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ,ΔΕ ΣΕ ΠΑΕΙ ΛΕΜΕ

  14. 15 oAnergos 23 Νοεμβρίου 2007 στο 1:59 μμ

    Σούπερ, και χωρίς ανάσα.

    (και εγώ επίσης θέλω δωρεάν εισιτήρια για τον κινηματογράφο)

  15. 17 tks 23 Νοεμβρίου 2007 στο 4:06 μμ

    μάλλον είναι το ζήτημα ότι οι δημοσιογράφοι they just don’t get it – το ζήτημα με web 2, web overall και γενικά. Έμειναν πολύ καιρό μόνοι με το προνόμιο της άμεσης εν δυνάμει (μονόδρομης) επικοινωνίας με το γενικό κοινό και δεν μπορούν να αποχωριστούν εύκολα το προνόμιο.

  16. 18 Flareman 23 Νοεμβρίου 2007 στο 6:01 μμ

    @Μαρία: Να μην «απεργήσεις», δικαίωμά σου:D

    @Άνεργο: Με βαθιά ανάσα θες να πεις:P Καλά, αυτό με τα εισιτήρια έσπειρε:)

    @Vg: ΡΕ ΜΗ ΜΟΥ ΚΟΛΛΑΣ ΛΕΜΕ, ΓΥΑΛΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΜΟΥ. ΘΕΣ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΧΟΛΗΔΟΧΟ;;;:rofl: :rofl: :rofl:

    @spdd: Τελικά ο Ντέρεκ έπιασε το κόλπο πρώτος απ’ όλους… viral marketing η όλη κατάσταση και την πατήσαμε μαζικά.

    @vtsib: Θα έχω. Σίγουρα. Το Σ/Κ μετά τις 30 θα γραφτεί! Α, και ναι, το μικρόφωνό σου όντως γαμάει… τα αυτάκια ημών που σε ακούμε χοχοχοχοχοχ (τεράστια κακία, είμαι βδέλυγμα της κοινωνίας σήμερο:D)

    @tks: Γενικά υπάρχει μία προβληματική αντίληψη της όλης καταστάσεως από αρκετούς του χώρου της δημοσιογραφίας. Δεν είναι καθολικό το φαινόμενο, ευτυχώς – π.χ. ο «δικός μας» PlanB (που είναι Ναύπακτο τώρα υποθέτω) καταλαβαίνει πολύ πολύ καλά τη διαφορά ερασιτέχνη blogger/χρήστη και επαγγελματικά ενεργού δημοσιογράφου. Κάποιοι άλλοι πάλι (όνομα και μη χωριό) δε μπορούν παρά να προσλαμβάνουν τον κόσμο γύρω τους σε άσπρο και μαύρο μόνο: ή είσαι δημοσιογράφος, ακόμη και μη επαγγελματίας, ή δεν είσαι. Και αν είσαι υπάγεσαι στους κανόνες της συντεχνίας. Άγονη, στείρα νοοτροπία, πάντα κατ’ εμέ.

  17. 19 ditikos 23 Νοεμβρίου 2007 στο 6:35 μμ

    @all: καλά δεν ξέρατε οτι οι δημοσιογράφοι παίρνουν τζάμπα τα εισητήρια για παραστάσεις Κινηματογράφου και θεάτρου; Εχω τύχει παπάρα δημοσιογράφο να απαιτεί τζάμπα εισητήρια σε γνωστή θεατρική παράσταση, ασχέτως αν ισχύει οτι πρέπει να πηγαίνουν καθημερινή και όχι ΠΣΚ. Αστα βράστα.

  18. 20 fvasileiou 23 Νοεμβρίου 2007 στο 7:44 μμ

    @Flareman
    Συμφωνώ απόλυτα με την θέση που εκφράζεις.
    Θέλω όμως να προσθέσω κι ένα ακόμα -κρίσιμο κατά την άποψή μου επιχείρημα/θέση:-
    Όπως είναι κατοχυρωμένο το δικαίωμα στην απεργεία, έτσι είναι κατοχυρωμένο και το δικαίωμα στην εργασία. Εντάξει, ο κλάδος κατεβαίνει σε απεργεία, εγώ σαν άτομο, σαν μειοψηφών έστω, δεν έχω δικαίωμα να διαφωνήσω με τα αιτήμα, με την μορφή του αγώνα, με τα πάντα και να εργαστώ κανονικά; Γιατί όχι; Και γιατί ο καθείς πρέπει να μου κολλήσει την ρετσέτα του απεργοσπάστη, του βολεμένου, του…, του…, του…

  19. 21 Flareman 24 Νοεμβρίου 2007 στο 12:26 πμ

    @Δυτικό: έχουν προνόμια, αυτό το ήξερα (απ’ όξω απ’ όξω όμως, λεπτομέρειες δε γνωρίζω). Θέλω κι εγώ παραστάσεις ΠΣΚ!:P Not, ταινιούλες και πάλι ταινιούλες.

    @FV: Χαίρομαι που συμφωνείς, είναι κομβικό το ζήτημα. Και το θέμα που θέτεις περί απεργίας και εργασίας είναι σημαντικό και πονεμένο – στην περίπτωσή μας πάντως πραγματικά δεν έχει σχέση επειδή δεν τίθεται, εξ’ ορισμού, θέμα να απεργήσουμε, για τους λόγους που έχουμε πει. Όχι πως δε με ενδιαφέρει το αντικείμενο που εισάγεις, αλλά και μόνο αναφέροντάς πως δικαιούμαστε να μην απεργούμε εννοείται πως παραδεχόμαστε την εργασιακή ιδιότητα του δημοσιογράφου, κάτι που *ΔΕΝ* ισχύει.

    Σε άλλο post όμως υπόσχομαι να το συζητήσουμε αυτό:)

    @όλους: Βλέπω καινούργιο κόσμο στα σχόλια, να σας καλωσορίσω όλους στο Νυστέρι, αν είναι λίγο μούργικο αυτό το πρώτο ποστ που σας φέρνει σε επαφή με το blog κάντε λίγο υπομονή, είμαστε πιο χαλαροί εδώ συνήθως:) Καλώς σας δεχτήκαμε!

  20. 22 graham 24 Νοεμβρίου 2007 στο 12:23 μμ

    Γιατί ρε παιδιά το βλέπετε έτσι; Έχει δίκιο η κοπέλα! Και όταν απεργούν οι ταξιτζήδες, οδηγοί λεωφορείων/τραμ/μετρό κλπ δεν θα πρέπει να γίνεται καμία μετακίνηση (πράγμα απεργοσπαστικό) και να μένουμε σπίτι. Όποιος έχει παιδιά φυσικά και δεν θα τους επιλύει οποιαδήποτε απορία όταν απεργούν οι δάσκαλοι/καθηγητές, ενώ στις απεργίες των γιατρών, αν με ρωτήσει κανένας φίλος τι να πάρει για τον πονοκέφαλο, σαφώς και δεν θα απαντήσω για να μην είμαι -και πάλι- απεργοσπάστης.
    Κάποιος ας πει στη Mirandolina να ενημερώσει τις νοικοκυρές-κουτσομπόλες, εκείνη την μέρα να απεργήσουν και αυτές και να μην πει η μια στην άλλη με ποιόν είδε την κόρη του Νίκου του περιπτερά, γιατί αν αυτό δεν είναι ενημέρωση, τότε τι είναι;

  21. 24 PlanB 24 Νοεμβρίου 2007 στο 10:32 μμ

    Διάβασα με πολλή προσοχή το original post της κυρίας συναδέλφου κι έχω να πω τα εξής:

    – Όταν εργαζόμουν σε ιντερνετικό ΜΜΕ, απεργούσαμε μαζί με την ΕΣΗΕΑ, μολονότι η Ένωση δεν μάς αναγνώριζε. Κανείς δεν μάς ανάγκασε, ήταν δική μας απόφαση και δεν κερδίσαμε τίποτε απ’ αυτό, το αντίθετο: τα παιδιά που δουλεύουν ακόμη στο in.gr εξέδωσαν ανακοίνωση συμπαράστασης στην απεργία και θα συμμετάσχουν, αν και τόσα χρόνια μετά παραμένουν εκτός ΕΣΗΕΑ.

    – Εάν αυτό ονομάζεται αλληλεγγύη, είναι το μόνο που θα εισπράξει η κυρία συνάδελφος. Κανείς άλλος δεν οφείλει (προσοχή: ΟΦΕΙΛΕΙ) να κάνει οτιδήποτε για την απεργία τωγν δημοσιογράφων. Εάν είναι κανένα ευγενικό αγόρι με καλές κι αγνές προθέσεις, ας θυμίσει για ποιό λόγο απεργούμε εμείς οι δημοσιογράφοι με ένα post στο blog του. Αλλά ως εκεί. Για ποιό λόγο θα πρέπει να απαιτήσω εγώ να με στηρίξουν οι bloggers; Κι οποιοσδήποτε άλλος, στ’ αλήθεια;

  22. 25 Flareman 25 Νοεμβρίου 2007 στο 12:08 πμ

    @PlanB: Σωστός, πολύ σωστός:)

    @Γκράχαμ: Κι εγώ γελάω ακόμα:rofl: Λες αν κάνει απεργία το σωματείο κωμικών να απαγορεύεται να λέω ανέκδοτα;:roooooofl:

  23. 26 Sugar 25 Νοεμβρίου 2007 στο 2:32 πμ

    Δεν βρίζω συχνά (μαλακίες, βρίζω συνέχεια) αλλά αυτή η ιστορία μία λέξη μου φέρνει συνέχεια στο μυαλό, όσο την ψάχνω: παπαριές.

    Το 90% των Ελλήνων bloggers δεν έχουν content και μας πασάρουν τις γνώμες τους για γεγονότα και θέλουν και να τους αναγνωριστεί η επιστήμη από πάνω.

    Άκου απεργία, έλεος.

  24. 27 Flareman 25 Νοεμβρίου 2007 στο 3:16 μμ

    Δε νομίζω πως είναι τόσο πολλά τα Ελληνικά blogs που είναι κενά ουσιαστικού περιεχομένου (εντάξει, ίσως είναι ένα 70%, αλλά όχι παραπάνω) – σε κάθε περίπτωση όμως, αν κάποιοι Έλληνες bloggers ζήτησαν να αποκτήσουν το χρίσμα του δημοσιογράφου εμένα η είδηση αυτή μου ξέφυγε!:)

    Στην περίπτωση που συζητάμε, δε ζήτησαν αυτοί να τους αναγνωρίσει η επιστήμη, η κ. Θωμά τους θεωρεί ντε φάκτο δημοσιογράφους και ζητάει να απεργήσουν. Πραγματικά έλεος:(

  25. 28 vtsib 25 Νοεμβρίου 2007 στο 4:22 μμ

    Χμμ, να ρωτήσω κάτι εγώ;
    Τι σημαίνει content;
    Ποιος μπορεί να κρίνει αν ένα μπλογκ είναι άνευ περιεχομένου;
    Το δικό μου είναι;
    Το δικό σας είναι;

    Είναι άστοχο να λέμε ότι τα ελληνικά μπλόγκς δεν έχουν περιεχόμενο. Ίσως να μην έχουν περιεχόμενο που να μας ενδιαφέρει.

  26. 29 Flareman 25 Νοεμβρίου 2007 στο 4:35 μμ

    Εξ’ ορισμού δε μπορούμε να το κρίνουμε σε ατομική βάση, συμφωνώ. Αλλά ορισμένες περιπτώσεις παραείναι σαβούρα για να εμπέσουν σε αυτόν τον κανόνα:)

    Σε κάθε περίπτωση, δικαίωμα των bloggers που τα διατηρούν να τα συνεχίσουν, και κανείς δε μπορεί να τους πει αν θα τα κλείσουν ή αν δε θα γράψουν σε αυτά.

    (το κόμεντ Βαγγέληηηη)

  27. 30 Sugar 25 Νοεμβρίου 2007 στο 11:52 μμ

    Απλά η έννοια του blogging στην Ελλάδα είναι ακόμη πολύ νέα και πραγματικά δεν μπορούμε να την διαχειριστούμε.

    Υπάρχουν άνθρωποι που το να κάνουν copy-paste εικόνες και ειδήσεις από δω κι από κει στο blog τους το λένε blogging. Κι είναι πολλοί αυτοί.

    Απλά με ενοχλεί το γεγονός ότι οι Έλληνες, κλασικά, πήραν μια έννοια τόσο άμεση και διαδραστική όπως το blogging και της άλλαξαν τα φώτα.

    Δηλαδή εμείς ως Έλληνες bloggers περνιόμαστε για εξυπνότεροι των άλλων και το παίζουμε κάποιοι; Γιατί; Ένα blog έχουμε και το κάνουμε θέμα!

    Όλα τα ‘χαμε, οι blogoπατέρες μας έλειπαν.

  28. 31 Flareman 26 Νοεμβρίου 2007 στο 12:26 πμ

    @Σούγκαρ: Όλα κι όλα, σε αυτό το comment σου συμφωνούμε απόλυτα! Εντάξει, σίγουρα το κάθε τι εξυπηρετεί μία ανάγκη, έχει μια χρηστικότητα – έστω και αν είναι μόνο προς τον ίδιο του τον δημιουργό (ουδέν κακόν αμιγές καλού), αλλά μερικοί πραγματικά έχουν καβαλήσει καλάμι.

  29. 32 ditikos 26 Νοεμβρίου 2007 στο 12:50 μμ

    @vtsib: Εχουν περιεχόμενο στα Ελληνικά, και επειδή το 90% του πλανήτη δε μιλάει Ελληνικά (σε αυτό διαφωνεί μόνο ο γνωστός πλασιέ Βιβλίων 😉 ), δεν τους ενδιαφέρει 🙂

  30. 33 vtsib 26 Νοεμβρίου 2007 στο 2:48 μμ

    Συμφωνώ.
    Απλώς διαφώνησα στο «Το 90% των Ελλήνων bloggers δεν έχουν content»

  31. 34 ditikos 26 Νοεμβρίου 2007 στο 5:49 μμ

    Το παραπάνω πέφτει και λίγο σε αυτό που έλεγα στο δικό μου blog (οκ αερολογίες έχει και το δικό μου) οτι δεν έχουμε να «πουλήσουμε» και τίποτα προς τα έξω, ενώ σε άλλες χώρες (είτε είναι «κρατικά» είτε ιδιωτικά blogs) προωθούν μέχρι και τις απόψεις υπέρ του κράτους τους δυνατά.

    «Πούλα μια ιδέα, κράτα τα δικαιώματα». Το νέο μου motto.

  32. 35 Βιργινία 27 Νοεμβρίου 2007 στο 9:41 μμ

    Εχουμε λαλήσει τελικά

  33. 36 Tinsie 28 Νοεμβρίου 2007 στο 12:10 πμ

    Το σχόλιό μου είναι πολύ απλό: ούτε δημοσιογράφος είμαι, ούτε απεργώ. Απλά πράγματα.

  34. 37 Flareman 28 Νοεμβρίου 2007 στο 12:31 πμ

    Έχω βαρεθεί να το λέω, αλλά ταιριάζει γάντι: σωστούς σας βρίσκω όλους:)


  1. 1 Απεργοσπάστης « vtsib Press Παράθεση σε 23 Νοεμβρίου 2007 στο 1:52 πμ
  2. 2 ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ » Blogger’s Union Strike Παράθεση σε 26 Νοεμβρίου 2007 στο 4:17 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Νοέμβριος 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.   Δεκ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: