Δυο λόγια περί συναυλιών

Θέλω (μου έκατσε αυτή τη στιγμή βρε αδερφέ και θέλω να τα διοχετεύσω κάπου) να πω δυο λογάκια που μου ήρθαν στο μυαλό σχετικά με τις συναυλίες που διοργανώνονται κάθε τόσο με επίκεντρο διάφορους καλλιτέχνες ή σχήματα, ντόπια ή εισαγόμενα, και τη στάση του κόσμου απέναντί τους. Προκαταβολικά τονίζω πως γράφω την άποψή μου, δεν έχω καμία πρόθεση να θίξω κάποιον και ο καθένας έχει το δικαίωμα της γνώμης του αλλά και των αποφάσεών του. Προσοχή: έπεται σεντόνι:D

Προσωπικά ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω, να μπω στο κλίμα της συναυλίας. Για να μη με χαρακτηρίσετε ως έξω απ’ το χορό, να πω ότι έχω πάει σε συναυλία, και μάλιστα μεγάλου βεληνεκούς: αυτή των Deep Purple στον Λυκαβηττό όταν ήμουν Β’ Λυκείου, πριν 6 ή 7 χρόνια – ήμασταν και παρέα μάλιστα, αγόρια και κορίτσια σύνολο καμιά 8άρα άτομα. Ξέρω ότι πολλοί φτιάχνονται να δούνε τον καλλιτέχνη που τους αρέσει να χτυπιέται στη σκηνή, να παίζει τα τραγούδια που τους αρέσουν και να χτυπιούνται από κάτω. Εντάξει, πάσο. Αλλά εμένα προσωπικά αυτή η κατάσταση με απωθεί – αν θέλω να χτυπηθώ μπορώ να το κάνω πολύ καλύτερα και εξίσου ικανοποιητικά και από την ασφάλεια του σπιτιού μου, με έναν ή δύο φίλους αν θέλω. Κάποια συγκροτήματα όπως οι DP ή οι Pearl Jam π.χ. που είναι πραγματικά μεγάλοι και κάνεις ωχ για να τους δεις live, που είναι κάτι σαν ταξίδι στη Μέκκα, που το θεωρείς ένα από τα must do πράγματα πριν πεθάνεις το καταλαβαίνω και επικροτώ… αλλά δε θα πηγαίνεις κάθε χρόνο σε τέτοιες συναυλίες! Πας μια φορά, εύχεσαι να είναι αριστουργηματική η συναυλία και να μπορέσεις να έχεις μαζί σου μετά τις αναμνήσεις (και ό,τι φωτό, βίντεο, σουβενίρ κ.λπ.) για αναπόληση. Να πας δηλαδή και να το κάνεις εμπειρία ζωής, όπως π.χ. στη συναυλία των DP που έλεγα, που σε κάποια φάση πριν το Highway Star γύρισε ο Gillan προς τη μεριά μας που καθόμασταν στα βραχάκια λίγο υπερυψωμένα και λες και κατάλαβε ότι τον καρφώναμε και μας χαιρέτησε από μακριά… τέτοιες αναμνήσεις τις κρατάς μια ζωή και ναι, πραγματικά αξίζουν.

Σήμερα όμως δε γίνεται αυτό. Οι περισσότερες συναυλίες που γίνονται είναι για νέα συγκροτήματα, σχετικά μέτρια, που έρχονται ξανά και ξανά και κάνουν τα ίδια και τα ίδια χωρίς ευρηματικότητα, χωρίς να σου προσφέρουν κάτι παραπάνω από το playback του δίσκου στο καθιστικό σου ή του DVD μίας παλιότερης συναυλίας τους. Εναλλακτικά, θα γίνουν συναυλίες για hip hop σχήματα (που προσωπικά δεν τα έχω καθόλου σε εκτίμηση), ή για χαζοκαγκουρομπάρμπι «καλλιτέχνισσες» τύπου JLo και δε συμμαζεύεται που είναι καθαρά πιάσιμο κώλου όσον αφορά στο κοινό. Άσε που οι διοργανώσεις είναι άθλιες και δεν αξίζουν μία, τα εισιτήρια υπερκοστολογημένα, το θέαμα πολύ λίγο. Γιατί λοιπόν να πάω σε μία τέτοια συναυλία;

Γενικότερα, δε μου αρέσει να με πιάνουν κορόιδο – όπως αρκετοί θα έχετε κατά καιρούς καταλάβει διαβάζοντας το Νυστέρι:) Θεωρώ πως πηγαίνοντας σε μία συναυλία (εξαιρούνται αυτές που είπαμε πιο πριν) είμαι το μεγάλο κορόιδο των διοργανωτών, των και καλά καλλιτεχνών, των υπολοίπων προβάτων που με βάζουν με τον τρόπο τους να κάνω κι εγώ το πρόβατο για να γουστάρουν όλοι μαζί. Με εξοργίζει αυτή η φιλοσοφία της μάζας, να λέει ου ο τύπος στη σκηνή και να κάνουν όλοι από κάτω ου σα μαριονέτες, να κουνάει τον κώλο αριστερά και να χτυπιούνται όλα τα μικρά από κάτω και πάει λέγοντας. Καλά, για τους Έλληνες καλλιτέχνες ούτε λόγος! Αμφιβάλλω αν υπάρχει ένας που να αξίζει να τον δεις λάιβ… οι περισσότεροι έχουν κάνει τις συναυλίες δεύτερη δουλειά (ο τάδε τραγουδάει εκεί, εκεί, εκεί, εκεί… τι διάλο, πότε γράφει τα νέα του τραγούδια; Α ναι, ξέχασα, copy paste των παλιών είναι και θα τρέξουν όλες να τα πάρουν just because). Και ειδικά σε ορισμένες περιπτώσεις που μπαίνει στη μέση και η γυναικεία υστερία της εξιδανίκευσης σε είδωλα… εκεί μιλάμε για σκηνές από κωμωδία. Βλέπεις τα 14χρονα με τις κοιλιές έξω δίπλα δίπλα με τις MILFs των 40 και 45, με το βυζί τσίτα στη σιλικόνη και το τάνγκα μέχρι τις ωμοπλάτες να αλαλάζουν, να χτυπιούνται, να φωνάζουν, να, να, να. Είναι γελοίο, δεν το καταλαβαίνουν;

Προσέξτε όμως, δε μιλάω για περιπτώσεις lives σε κέντρα ή σε κλαμπ – αυτό είναι άλλη ιστορία. Π.χ. νομίζω είχανε έρθει φέτος κάποια στιγμή οι Answer, ένα νέο rock συγκρότημα, αγαπημένο του Robert Plant, που φέρνει πάρα μα πάρα πολύ σε Led Zep, που έχει μόνο ένα άλμπουμ και που παίξανε σε κάποιο κλαμπ, δε θυμάμαι ποιο. Αυτό είναι εντελώς διαφορετική φάση, πας για να κάτσεις, να πιεις το ποτό σου, να εκτιμήσεις την καλή μουσική με άλλους γνώστες, να συγχαρείς τους καλλιτέχνες μετά, από κοντά και με αμοιβαίο σεβασμό, να τους πεις τη γνώμη σου (λέμε τώρα). Όχι όμως να γίνεται ο χαμός σε συναυλίες (όπως μια πρόσφατη που έπεσε και γερό ξύλο, ποια ήτανε; θυμήστε μου) και να τρέχουνε όλοι σαν τα πρόβατα να κραυγάζουνε από κάτω!

Έτσι, δύο σκέψεις στο θέμα συναυλίες. Κάποτε ήταν ολόκληρη φιέστα μία συναυλία, πηγαίνανε μια φορά στα τόσα χρόνια ο κόσμος, για να δει ένα μεγάλο συγκρότημα ή έναν μεγάλο καλλιτέχνη, παγκόσμιας φήμης, και ήξερε πως όσα λεφτά κι αν ήταν το εισιτήριο, αυτό που θα εισέπραττε σε αντάλλαγμα άξιζε και τον κόπο και το χρήμα. Ότι ήταν εξτραβαγκάνζα το όλο εγχείρημα, ότι ήταν ένα θέαμα που είχε στηθεί για χάρη του, προς τιμήν του, και ότι η τιμή ήταν αμοιβαία: τιμάς τον καλλιτέχνη που έρχεται να σε ψυχαγωγήσει με την παρουσία και με την πληρωμή σου και αυτός σε τιμά με τον σεβασμό προς το κοινό του και ένα μεγαλειώδες θέαμα που δε μπορείς να αποκομίσεις αλλού και που αξίζει. Σήμερα όμως… το κοινό των συναυλιών έχει καταντήσει λεφτομηχανή για τους επιτήδειους:)

Θέλω να ακούσω γνώμες, με ενδιαφέρει η άποψή σας πάνω στο θέμα. ΘΕΡΜΗ παράκληση, γράψτε μόνο αν έχετε κάτι ουσιώδες και σοβαρό να πείτε, μην αρχίσουμε πάλι τα εριστικά και τα εξυπνακίστικα. Ο καθένας έχει δικαίωμα να διαφωνεί αλλά με την προϋπόθεση ότι εκφράζει τη διαφωνία του με κόσμιο και ευγενικό τρόπο:)

Advertisements

16 Responses to “Δυο λόγια περί συναυλιών”


  1. 1 papo 23 Ιουλίου 2007 στο 8:57 πμ

    στους Answer ειχα πάει – χε χε χε!
    Στο gagarin ηταν πριν μερικους μήνες!

  2. 2 artech 23 Ιουλίου 2007 στο 9:43 πμ

    Εγώ πηγαίνω σπανίως σε συναυλίες και το κάνω κυρίως για καλλιτέχνες που δεν τους ακούς κάθε μέρα ούτε τους βλέπεις κάθε χρόνο. Επίσης, επειδή ο ήχος είναι πάντα άσχημος και υπερβολικά υψηλής έντασης αλλά και γιατί δεν μπορώ να στριμώχνομαι και να χοροπηδάω και όλα τα σχετικά, την αράζω πίσω πίσω και ακούω άνετος το live. Το αντιμετωπίζω όπως αντιμετωπίζω ένα δίσκο: κάθομαι χαλαρά και τον ακούω και πηγαίνω για τις νέες εκτελέσεις και τις διασκευές και τα περίεργα που παίζουν γενικά.

    Για παράδειγμα φέτος πήγα Jethro Tull, Joe Satriani και Elvis Costello. Στην τελευταία έφυγα στα πέντε κομμάτια. Οι δύο πρώτες ήταν υπέροχες!

  3. 3 toolman 23 Ιουλίου 2007 στο 11:31 πμ

    πω ρε μάγκα μου! τα βλέπουμε πολύ διαφορετικά τα πράγματα! 😛
    μα πολύ όμως (κατερίνα γιουλάκη από ρετιρέ, χο χο χο)!

    θα συμφωνήσω στο οτι σε γενικές γραμμές μας πιάνουν κορόιδα, γι αυτό και έχω ελαττώσει κατά πολύ τις συναυλίες, αλλά σχεδόν σε όλες τις συναυλίες που έχω πάει έχω περάσει γαμάτα! πάντα κάτι πήρα από κάποιο συγκρότημα, όταν βλέπεις ένα λάιβ πιστεύω πάντα κάτι κερδίζεις.
    και το σχεδόν πάει για τις ανοιχτές συναυλίες όπου πολλές φορές έχουν σκατά οργάνωση και ο ήχος μερικές φορές δεν είναι και ότι καλύτερο. αλλά σε κλειστούς χώρους (gagarin, an club, το παλιό ρόδον) έχω δει απίστευτα πράγματα.

    γι αυτό και είμαι της άποψης οτι αν υπάρχουν λεφτά πάντα αξίζει να δεις μια συναυλία.

    για τις τιμές εννοείται οτι έχεις δίκιο αλλά το μόνο που προτείνω είναι να εξετάσεις τις επιλογές σου και να μη πας παντού, αλλά εκεί που πραγματικά γουστάρεις.

    «Οι περισσότερες συναυλίες που γίνονται είναι για νέα συγκροτήματα, σχετικά μέτρια, που έρχονται ξανά και ξανά και κάνουν τα ίδια και τα ίδια χωρίς ευρηματικότητα, χωρίς να σου προσφέρουν κάτι παραπάνω από το playback του δίσκου στο καθιστικό σου ή του DVD μίας παλιότερης συναυλίας τους.»
    εδώ διαφωνώ κάθετα!
    δεν έχεις δίκιο γιατί υπάρχουν πολλά νέα ταλαντούχα συγκροτήματα αυτή τη στιγμή σε όλο το φάσμα του ήχου, εκτός απο hip hop χεχεχε!

    είναι θέμα οπτικής πιστεύω και πόσο καυλωμένος είναι καθένας με μουσική. για άλλους είναι η ζωή τους για άλλους είναι απλά μία ενασχόληση και τπτ παραπάνω.

    σόρυ για το διπλοσέντονο κόμεντ!

  4. 4 toolman 23 Ιουλίου 2007 στο 11:33 πμ

    για το ξύλο πρέπει να αναφέρεσαι στους metallica! αλλά έτσι είναι εκεί! πέφτει πολύ ξύλο αλλά δε ξέρω, εμένα δε με χαλάει αυτό! αν νιώσω οτι απειλούμαι απλά πάω πίσω, αλλιώς μπαίνω και γω στο χαμό! 🙂

  5. 5 DrGolis 23 Ιουλίου 2007 στο 1:25 μμ

    Συναυλίες… καλά. Ελάχιστες φορές αξίζει, άμα είναι να δεις τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες, που έρχονται μια φορά και θα παρουσιάσουν κάτι ξεχωριστό.

    Διαφωνώ πάντως με τη σύγκριση του live και του cd από το σπίτι. Αν είναι καλή η συναυλία, δεν μπορείς την έμπνευση, την ενέργεια που σου δίνει ο άλλος από τη σκηνή να τη ζήσεις από το σπίτι. όσοι παίζουμε, έστω και δημοτικά, το βλέπουμε αυτό πόσο σημαντικό είναι. Να δώσεις στον άλλο κέφι και όρεξη μέσα από τη δική σου διάθεση!!

    Εμένα flare την ξέρεις την άποψή μου!
    Πανηγύρι στα Ζαγόρια ή την ορεινή Θεσσαλία με παραδοσιακό (και όχι ηλεκτρονικό) συγκρότημα! Αλήθινοί άνθρωποι, αληθινές στιγμές, αληθινή μουσική, αληθινό γλέντι…

    ΑΑΑΑΑΑΑΑ. Να μην το ξέχάσω!! Πώς και δεν είπες ούτε μια κουβέντα για τις συναυλίες του Μιχαλάκη του Ακατανόμαστου?? :rofl

  6. 6 Flareman 23 Ιουλίου 2007 στο 3:18 μμ

    @papo: Σωστός! Καλοί ήτανε;

    @αρτέκ: Στα μέτρα μου, καλά τα λες:)

    @τούλμαν: Πού το θυμήθηκες το Ρετιρέ;:rofl: (θα μου πεις, έτσι που μας το πλασάρουν κάθε καλοκαίρι από το Μέγκα… χεχεχε) Πέρα από την πλάκα, σε εσωτερικούς χώρους (και ίσως με λίγο λιγότερο κόσμο) αλλάζουν πολύ τα πράγματα. Δε θεωρώ πως υπάρχει πολύ ταλέντο, περισσότερο αναμάσημα από την πλειοψηφία των νέων – αλλά θα συμφωνήσω οπωσδήποτε σε αυτό που λες: όταν πηγαίνεις σε μια συναυλία πας για να δεις κάτι το εξτρά, το σπέσιαλ. Ούτε για να κάνεις κωδωνοκρουσίες (το γνωστότερο λαϊκά ως headbanging:P) ούτε για να λυσσάς από κάτω, το κάνεις γιατί θα κάνουν μαγκιές επί σκηνής που δεν τις κάνουν στα studio sessions, μαγκιές που να αξίζουν. Τώρα για τον Ακατανόμαστο που λέει ο DrGolis για παράδειγμα… να πάω να κάνω τι; Να του ακουμπήσω τα λεφτά και να τον δω να κάνει πασαρέλα πέρα δώθε στη σκηνή; Μπφχχχχχχ… αηδία!:lol: Αλλά σαφώς, ο καθένας με την κ*βλα του στο θέμα συναυλία, απλώς σχολιάζω πως ο θεσμός έχει χάσει την αίγλη του σε πολύ μεγάλο βαθμό.

    @ΝτόκτορΓκόλις: Οι θρησκευτικές εμποροπανυγήρεις και τα δημοτικά μαζώγματα δεν πιάνονται για συναυλίες βουνίσιε μου, είναι γλέντια! Και σαφώς δε συγκρίνεται ούτε το δημοτικό με το κλαρίνο με π.χ. τις Spice Girls (έχω μείνει λίγο πίσω ε;:lol:), ούτε ο Μιχαλάκης ο Ακατανόμαστος με τους Deep Purple που έλεγα.

    Μην τα κάνουμε και όλα ένα ε;:D

  7. 7 DrGolis 23 Ιουλίου 2007 στο 4:26 μμ

    Μπα δεν επιχείρησα να κάνω σύγκριση. Ούτε καν γίνεται σύγκριση!…

  8. 8 dtsomp 23 Ιουλίου 2007 στο 9:31 μμ

    Κι εγώ δεν την έβρισκα ιδιαίτερα στις συναυλίες, μέχρι που άρχισα να πηγαίνω στις σωστές συναυλίες… 😉

    Το CD δεν μπορεί να μεταφέρει το αίσθημα:
    α) ότι είσαι μια μάζα με τον κόσμο, όταν πηδάτε όλοι μαζί με τέλειο συγχρονισμό στο Rear view mirror (Pearl Jam – ΟΑΚΑ)
    β) του να ακους το ελικόπτερο να κάνει σβούρες από πάνω σου και ξαφνικά μέσα από τα δέντρα να ακούγεται ένα μεγάφωνο να σου φωνάζει «you, yes you, stand still laddie» (Roger Waters – Rockwave)
    γ) του να βλέπεις τον κώλο της κατασκηνώτριας να λικνίζεται στο 1 μέτρο από την φάτσα σου, υπό την κάλυψη της αυθεντικής εκτέλεσης της «Μισιρλούς» (Μαριώ – Άρδας Festival)

    Όσο αναφορά τους Έλληνες τραγουδιστές, να έχετε υπόψη σας ότι η συναυλία και η πίστα είναι ο μόνος τρόπος για να βγάλουν κανένα φράγκο. Οι πωλήσεις των δίσκων είναι επικερδείς μόνο για τις δισκογραφικές – οι καλλιτέχνες παίρνουν ψίχουλα (έχω ακούσει για κάτι εκπληκτικά 300-500 ευρώ ανά δέκα χιλιάδαι δίσκοι).

  9. 9 DrGolis 23 Ιουλίου 2007 στο 9:37 μμ

    ε πλέον σκέψου ότι για να αγοράσει ο άλλος ένα δίσκο ή single θα είναι αυτό, ή θα είναι εξαιρετική περίπτωση!

    Η πειρατεία και τα mp3 είναι η λύση για τους περισσότερους, οπότε για να φτάσεις τας δέκα χιλιάδας πωλήσεων, πρέπει ο ιδρώς να τρέχει ωσάν κορόμηλο…

  10. 10 Flareman 23 Ιουλίου 2007 στο 11:26 μμ

    @dts: Καλά το είπες, οι σωστές συναυλίες. Πάντως για τους Έλληνες δε με νοιάζει καθόλου και να καούνε όλοι, ειλικρινά πιστεύω πως ζήτημα είναι να βρίσκονται 3 καλλιτέχνες / σχήματα Ελληνικής «κατασκευής» που να αξίζουν τον κόπο και τα λεφτά τους.

    @dgr: Καλά, εδώ που τα λέμε και οι δισκογραφικές τους πίνουν το αίμα, ειδικά έξω έτσι χάνονται πολλά νέα καλά ταλέντα. Αλλά εδώ… που κυριαρχεί κλίκα, πέντε στιχουργοί, τρεις συνθέτες και τρεις δισκογραφικές; ΧΑ!

  11. 11 TheSparrow 24 Ιουλίου 2007 στο 9:16 μμ

    Η μουσική μου αρέσει, οι συναυλίες σπανίως γιατί με απογοητεύουν.
    Παρόλα αυτά, είναι ορισμένες πχ. Αλεξίου-Μάλαμας-Ιωαννίδης στο Λυκαβητό, Γαλάνη-Αλεξίου αφιέρωμα στη Σοφία Βέμπο, που νομίζω δν μπορούν να αντικατασταθούν από Cd -ή DVD. (όπως κατάλαβες δν είμαι φαν της ξένης μουσικής σκηνής)

    Φέτος πήγα μόνο στον Κότσιρα, και λυπήθηκα τα 20 ευρώ που έδωσα!

  12. 12 Flareman 24 Ιουλίου 2007 στο 11:45 μμ

    @tS: Καλά για Κοτσιραίους και λοιπά ούτε να ασχοληθώ:D Αλλά γενικότερα, δε θεωρώ πως έχουμε να δείξουμε κάτι ιδιαίτερα άξιο λόγου από νεώτερη Ελληνική μουσική. Τα δημοτικά, τα ρεμπέτικα, κάποια παλιότερα κομμάτια εντάξει, αλλά όσο πιο μπροστά προχωράμε τόσο απογοητεύομαι και αποστρέφω από τα «δικά μας».

    Αλλά για τις συναυλίες συμφωνώ μαζί σου, η μουσική μου αρέσει, οι συναυλίες σπανίως γιατί (συνήθως) με απογοητεύουν:)

  13. 13 TheSparrow 26 Ιουλίου 2007 στο 2:44 μμ

    Και χθες έκανα ένα (ακόμη) μοιραίο λάθος: έδωσα άλλα 20ε -δεν έχω τι να τα κάνω φαίνεται- και πήγα να «ακούσω» τον Χατζηγιάννη.
    Ήταν η πρώτη φορά που έφυγα εν μέσω συναυλίας αφήνοντας σύξυλους τους φίλους μου! 😀

    Ο λόγος που πήγα βέβαια ήταν για συμπαράσταση σε μία φίλη, αλλά κατέληξα να τη χρειάζομαι εγώ…
    *Ποτέ ξανάααα*

  14. 14 Flareman 26 Ιουλίου 2007 στο 4:39 μμ

    ΜΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΝ το λες δυνατά το όνομα… όχι εδώ μέσα! Ο Χατζητέτοιος λέγε, δοκιμασμένη λύση:)

    Ηθικόν δίδαγμα:
    ποτέ, ποτέ, *ΠΟΤΕ* δεν πάμε σε συναυλίες του Ακατανόμαστου. Ούτε για συμπαράσταση, ούτε για παρέα, προφανώς ποτέ για να περάσουμε καλά και να ακούσουμε ποιοτική (χα) μουσική, ούτε γιατί μας πήγε η γκόμενα ή (Θεός φυλάξοι) ο γκόμενος… και σίγουρα ποτέ για να του ακουμπήσουμε 20 ευρώτ. Έχουμε και οι άλλοι ανάγκη αν υπάρχουν λεφτά για πέταμα!:D

    Αλλά σε βλέπω συγκροτημένη, το έχεις ήδη ενστερνιστεί το ηθικό δίδαγμα:)

  15. 15 TheSparrow 27 Ιουλίου 2007 στο 12:18 μμ

    Πες τα χρυσόστομε!!! Συμφωνώ απολύτως! 😀


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ιουλίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: