Δωρεά οργάνων

Μετά από παραίνεση ενός πολύ καλού φίλου και συμφοιτητή, είπα να γράψω δυο λόγια για ένα φλέγον ζήτημα, που είναι πρόβλημα σε όλες τις χώρες του πλανήτη, αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα: την ένδεια οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Έχω μιλήσει παλιότερα στο Νυστέρι Podcast για το θέμα των μεταμοσχεύσεων αλλά δε βλάπτει να πούμε πάλι δυο λόγια:)

Ορισμένες ασθένειες θεραπεύονται αποτελεσματικά μόνο με τη μεταμόσχευση ενός οργάνου (το κέρατό μου, ορισμένες θεραπεύονται αποκλειστικά με μία μεταμόσχευση). Νεφρικές ανεπάρκειες, κάποιες μυοκαρδιοπάθειες, ηπατοπάθειες τελικού σταδίου, διάφοροι τύποι συστηματικών νόσων που προσβάλλουν μεταξύ άλλων και τους πνεύμονες… μεγάλη λίστα. Όργανα πολύ δύσκολα δωρίζονται από ζώντες (μόνο νεφροί κι αυτοί με τεράστια δυσκολία για όλους τους εμπλεκομένους). Το μεγαλύτερο μέρος των μοσχευμάτων προέρχεται από τους λεγομένους πτωματικούς δότες: άτομα που απεβίωσαν για τον οποιονδήποτε λόγο, πληρούν κάποιες προϋποθέσεις και μπορούν να δωρίσουν τα ακέραια όργανά τους.

Η λήψη οργάνων για δωρεά γίνεται στους ασθενείς που έχουν κάνει αίτηση για δωρητές σώματος (στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, γίνεται και μέσω Internet), ή σε όσους τελούν υπό κηδεμονία και μετά την κατάληξή τους οι κηδεμόνες δώσουν την άδεια. Υπάρχουν φυσικά και ηθικά, θρησκευτικά και άλλα ζητήματα για πολλούς, και αυτό οπωσδήποτε είναι θεμιτό, αλλά σκεφτείτε: αν ήσασταν άρρωστοι και χρειαζόσασταν μυελό οστών, κερατοειδή, έναν νεφρό, κάτι τέλος πάντων, δε θα θέλατε να έχει βρεθεί ένας Χριστιανός (που λέει ο λόγος, έτσι; ) που να σας καλύψει; Η λήψη των οργάνων γίνεται όταν έχει διαπιστωθεί ο εγκεφαλικός θάνατος, και οι δοκιμασίες είναι κατοχυρωμένες δια νόμου. Απόφασή σας είναι, και η ιδιότητα του δωρητή είναι προσωπικό δεδομένο, άρα είναι καθαρά ανθρωπιστικό και προσωπικό ζήτημα.

Έχασα έναν πολύ πολύ καλό μου φίλο σχετικά πρόσφατα, παληκάρι σαν τα κρύα τα νερά, στον ανθό της νιότης του που λέμε, και η οικογένειά του πήρε την απόφαση να δωρίσει όσα όργανά του ήταν δυνατόν σε άλλους ανθρώπους που τα είχαν ανάγκη. Δύσκολη απόφαση, αλλά και σωστή.

Τι άλλο να πω; Τα υπόλοιπα στα χέρια σας, διαβάστε και στο site του ΕΟΜ και αποφασίστε:)

Advertisements

13 Responses to “Δωρεά οργάνων”


  1. 1 artech 19 Ιουλίου 2007 στο 10:18 πμ

    Τα φυσικά, θρησκευτικά και άλλα ζητήματα είναι για όσους δεν ενδιαφέρονται για τους συνανθρώπους τους.

  2. 2 Flareman 19 Ιουλίου 2007 στο 1:30 μμ

    Ίσως, αλλά καλώς ή κακώς είναι και θέμα προσωπικής φιλοσοφίας και επιλογής και οι υπόλοιποι οφείλουμε να το σεβαστούμε:)

  3. 3 artech 19 Ιουλίου 2007 στο 9:12 μμ

    Δεν οφείλουμε. Απλά η άλλη λύση είναι βλακώδης. Between a rock and a hard place.

  4. 5 DrGolis 20 Ιουλίου 2007 στο 3:03 πμ

    Βασικά στην Ελλάδα συμβαίνει το παράλογο, ενώ δεν υπάρχει κάποια θρησκευτική τάση, η άλλη φιλοσοφική θεώρηση κλπ κλπ… κατά των μεταμοσχεύσεων και της δωρεάς οργάνων -η εκκλησία είναι σαφώς υπέρ, με το παράδειγμα του ίδιου του αρχιεπισκόπου που θα έχει νέο ήπαρ συντόμως-, ελάχιστοι να είναι αυτοί που έχουν γίνει δωρητές οργάνων.

    Τελικά ίσως μερικώς φταίει γενικά η αντιμετώπιση και η αντίληψη του θανάτου, ο φόβος του θανάτου, η ανώριμη στάση μας απέναντι στο θάνατο, που μας οδηγεί στο να απομακρύνουμε από τις σκέψεις και τις πράξεις μας κάθε τι που σχετίζεται με αυτόν. Εδώ ακόμα αποκαλούμε τον -θανατηφόρο εν πολλοίς- καρκίνο «εξω απο δω» ή «επάρατο νόσο» κλπ

    Αλλά και όσοι δεν έχουν κάποια προκατάληψη, απλά αγνοούν, δεν είναι ευαισθητοποιημένοι, δεν σκοτίζονται και ιδιαίτερα. Στο κάτω κάτω στη σημερινή κοινωνία δεν μας ενδιαφέρει και πολύ ο δίπλα. Η συλλογική συνείδηση και ευθύνη, το να θες να κάνεις καλό στους άλλους, χωρίς πάντα να σκέφτεσαι το αντάλλαγμα, ειδικά στην Ελλάδα, είναι μόνο για τα κορόιδα και τους αφελείς κατά τα ισχύοντα πρότυπα…

    Όμως ας αναλογιστούμε αν όλοι είμασταν δωρητές οργάνων, και αυτόματα από κάθε νεκρό που μπορούσε να γίνει δωρητής παίρναμε τα όργανα, όταν βέβαια υπήρχε ανάγκη και ζήτηση, πόσες και πόσες ζωές θα είχαν σωθεί. Θα μου πείτε είμαστε ελεύθεροι να διαχειριστούμε το σώμα μας όπως θέλουμε, και κανείς δεν μπορεί να μας υποχρεώσει…

    Όμως πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι δεν ζούμε μόνοι μας σε αυτήν την κοινωνία και κυρίως, ότι δεν μπορούμε να κρυφτούμε πίσω από την ανωνυμία και τη συλλογική μας ανευθυνότητα όταν η αρρώστια μας χτυπά την πόρτα. Τότε που κάποιο μέλος της οικογένειάς μας θα χρειαστεί κάποιο όργανο και θ’ αλλάξει άρδην ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα πράγματα…

    Και απορώ… Δεν θα έπρεπε το κοινωνικό κράτος πρόνοιας να υπενθυμίζει συχνότερα τη δωρεά οργάνων; να ευαισθητοποιεί περισσότερο τον κόσμο; στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω. Και ξέρουμε απλά να παραδεχόμαστε τις αποτυχίες μας δυστυχώς…

  5. 6 artech 20 Ιουλίου 2007 στο 2:05 μμ

    Είχα διαβάσει πως σε μια χώρα (της οποίας το όνομα μού διαφεύγει δυστυχώς) κάθε πολίτης είναι δωρητής οργάνων εκ των προτέρων εκτός κι αν δηλώσει το αντίθετο με μια απλή αίτηση.

  6. 7 DrGolis 20 Ιουλίου 2007 στο 2:45 μμ

    Θεωρώ ότι στις μέρες μας αυτό πρέπει να γίνεται σε κάθε κράτος του κόσμου, σε κάθε κοινωνικό κράτος.

  7. 8 Βιργινία 22 Νοεμβρίου 2007 στο 2:25 πμ

    Όπως και εσύ,έτσι και εγώ..Στην περίπτωση μου δεν έχασα φίλο,αλλά τον αδερφό μου..Αποφασίστηκε γρήγορα η δωρεά και τώρα κάποια άλλα άτομα παίρνουν ζωή απο τη ζωή του 🙂

  8. 9 Βιργινία 22 Νοεμβρίου 2007 στο 2:26 πμ

    artech έστω και καθυστερημένα..αυτό ισχύει στις ευρωπαϊκές χώρες..τις περισσότερες

  9. 10 Flareman 22 Νοεμβρίου 2007 στο 9:28 μμ

    @Vg: Να ζείτε να τον θυμάστε:( Για τη νομοθεσία… τι να συμπληρώσω; Είμαστε και δύσκολος λαός, δε μπορούμε να καταλήξουμε σε κάτι από κοινού και ομόφωνα…

  10. 11 Στάθης 4 Μαΐου 2008 στο 10:34 μμ

    Πολύ σωστά όσα αναφέρετε για τη δωρεά οργάνων, όμως προσωπικά ο λόγος που ενώ θέλω να γίνω δωρητής, δεν έχω γίνει ακόμα, είναι ότι δεν δέχομαι ο γιατρός που θα πραγματοποιήσει τη μεταμόσχευση να λάβει οποιαδήποτε αμοιβή, για τη συγκεκριμένη ιατρική πράξη.
    Όπως εγώ θα προσφέρω δωρεάν κάποια ανεκτίμητης αξίας όργανα, ως μια πράξη αγάπης προς το συνάνθρωπο, έτσι απαιτώ και από το γιατρό αντίστοιχη προσφορά δωρεάν της συγκεκριμένης ιατρικής πράξης. Αν μπορέσει κάποιος να με διαβεβαιώσει ότι κανείς γιατρός δεν θα αμειφθεί για τις υπηρεσίες του, θα γίνω αμέσως δωρητής. Για να μας πείσουν οι γιατροί να γίνουμε δωρητές οργάνων, θα πρέπει πρώτα αυτοί όχι μόνο να γίνουν δωρητές, αλλά και να μας διαβεβαιώσουν ότι όλες οι ιατρικές πράξεις που εμπλέκονται με τον ένα ή άλλο τρόπο με τις μεταμοσχεύσεις θα παρέχονται δωρεάν προς όλους (ασφαλισμένους ή ανασφάλιστους).

  11. 12 Flareman 4 Μαΐου 2008 στο 11:52 μμ

    @Στάθη: Μ’ αρέσει που έρχεται κάθε τόσο κάποιος και ξεθάβει ένα παλιό ποστ… διαχρονικό το Νυστέρι!:D Μπορώ να σου απαντήσω τουλάχιστον για τα κρατικά νοσοκομεία (άρα και τα Πανεπιστημιακά): οι γιατροί δεν αμοίβονται κατά επέμβαση αλλά με σύμβαση και μηνιαίο μισθό. Δηλαδή, είτε πενήντα επεμβάσεις να κάνεις και να είναι όλες μεταμοσχεύσεις, είτε 500 και να είναι όλες άσχετες, τα ίδια λεφτά θα πάρεις. Επομένως κανείς χειρουργός που μεταμοσχεύει στα δημόσια νοσοκομεία δεν πληρώνεται εξτρά για να εκτελέσει μία μεταμόσχευση… τη δουλειά του κάνει απλώς:)

    Τώρα, αν ξεφυτρώνουν έξοδα για τους εμπλεκομένους, αυτό δεν το γνωρίζω, αλλά αν ισχύει είναι θέμα του κράτους, των ταμείων και των ασφαλιστικών φορέων. Στην τελική, αν το δεις επί συνολικής θεωρήσεως, πολύ μικρό ρόλο παίζει στο διαδικαστικό της όλης υποθέσεως ο γιατρός.

  12. 13 christos tsitlakidis 5 Μαΐου 2008 στο 1:26 μμ

    Συμφωνώ και εγώ, δε νομίζω ότι υπάρχουν αμοιβές στο θέμα των μεταμοσχεύσεων και λυπάμαι που η προσφορά του γιατρού εχει υποβαθμιστεί τόσο. Έχει κανείς φανταστεί γιατρούς που είναι υπεράνω χρημάτων, μετακινούνται και ασκούν το επάγγελμα σε διαφορετικές χώρες, αναβαθμίζουν το όνομα του ιατρού με κοινωνικές προσφορές, αλληλοβοηθούνται, έχουν ανησυχίες για το κοινωνικό γίγνεσθαι, τις βλακείες των πολιτικών και τραπεζικών, κριτική άποψη για το ιατρικό επάγγελμα και τι εξυπηρετεί, ποιοι γίνονται ιατροί και με ποια ιδανικά, πώς μπορουν να ξεπεραστούν τα αδιέξοδα τα κοινωνικά, οικονομικά, της αναμονής και τα μετέπειτα, αυτά του ειδικού;

    [ΣτΔ: συγχώνευσα ξανά τα δύο σχόλια και έβαλα τόνους – θερμή παράκληση, όχι πενήντα σχόλια απανωτά, blog είναι, όχι chat room:) Α, και η δεύτερη περίοδός σου είναι αρκετά ασαφής ως προς το νόημά της – ερώτηση ήταν; Το ερωτηματικό στο τέλος το έβαλα πιθανολογώντας περισσότερο, δε μπορούσα να βγάλω άκρη:/]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ιουλίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: