Κλέφτες στο σπίτι μου!

Σήμερα επιεικώς έφτασα πίεση 20 – προσπάθησαν να μπουν σπίτι μου και να με ληστέψουν, ντάλα μεσημέρι και με εμένα μέσα!

Σκηνικό ως ακολουθεί: ώρα περί τις δύο και μισή το μεσημέρι, είμαι μόνος σπίτι, κάθομαι και χαζολογάω στο Internet πριν αρχίσω διάβασμα για την Ορθοπαιδική που δίνω τη Δευτέρα. Χτυπάει το κινητό, μιλάω λίγο, και αρχίζει να χτυπάει το κουδούνι της πόρτας (του διαμερίσματος, πρώτο όροφο μένω). Χωρίς να κλείσω το τηλέφωνο πάω να δω από το ματάκι ποιος είναι. Κάποιος είχε βάλει το χέρι του μπροστά από το ματάκι κάνοντας κύκλο με τα δάχτυλα ούτως ώστε έβλεπα μόνο το μάτι του και τίποτα άλλο. Το κουδούνι σταθερά, ντιν ντον ντιν ντον, με όλο και πιο γρήγορο ρυθμό – πρέπει να χτύπησε και τριάντα φορές. Λέω από μέσα μου κάνας συγγενής ή γείτονας είναι και κάνει πλάκα, αχούρι το έχω το σπίτι, δεν ανοίγω, θα κάνω ότι λείπω. Φεύγω ξανά μέσα για να συνεχίσω το τηλεφώνημά μου αλλά συνέχιζαν να χτυπάνε το κουδούνι – όταν τελικά σταμάτησαν μου λέει η συνομιλήτριά μου «δεν πας να δεις τι γίνεται ακριβώς και ποιος είναι»;

Κλείνω το τηλέφωνο, πάω στην πόρτα σιγά σιγά και ανοίγω πάλι το ματάκι. Βλέπω δύο τσιγγάνες, μέσης ηλικίας (ξεκαθαρίζω εδώ και τώρα πως δεν έχω κάποια ρατσιστική αντίληψη ή διάθεση απέναντι στους Ρόμα), εξ’ ων η μία χτυπούσε το κουδούνι του απέναντι διαμερίσματος (λείπουνε σε διακοπές) και η άλλη κοιτούσε καλά καλά μέσα στο ματάκι. Εγώ ακίνητος αμίλητος αγέλαστος και περιμένω να δω τι κάνουνε. Ξαναχτυπάει η «δικιά μου» το κουδούνι, και προσέχω πως έχει το χέρι της τυλιγμένο με ένα μαντήλι, προφανώς για να μην αφήσει αποτυπώματα στο κουμπί – κάπου εκεί άρχισαν να βαράνε συναγερμοί στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου! Μετά από κάνα λεπτό που είχε βεβαιωθεί πως δεν ήταν κανείς στο σπίτι, βγάζει ένα άσπρο κομμάτι χαρτί/πλαστικό και σκύβει στο πάτωμα. Λέω από μέσα μου, μπα, κάτι πουλάνε και θα αφήσει χαρτί κάτω από την πόρτα. Ακούω ήχο χαρτιού να σέρνεται κάτω από την χαραμάδα αλλά χαρτί δε βλέπω να περνάει από μέσα, η τύπισσα σηκώνεται και σκύβει με το χαρτί ανά χείρας προς τη μεριά της πόρτας που είναι η κλειδαριά. Σημειωτέον, η πόρτα είναι ασφαλείας από τις καλύτερες, αλλά έτυχε εκείνη την ώρα να είναι ξεκλείδωτη και χωρίς το μάνταλο βαλμένο.

Ακούω το ίδιο χράτσα χρούτσα και ξαφνικά μου ανοίγει η πόρτα στα χέρια! Μένω μαλάκας για ένα δευτερόλεπτο, και αμέσως μετά, ανακτώντας την ψυχραιμία μου (αλλά με 150 σφύξεις το λεπτό) δίνω μία στην πόρτα και την κλείνω, βάζοντας παράλληλα και το μάνταλο. Ξανακοιτάζω από το ματάκι και τις βλέπω έκπληκτες, και τους φωνάζω να τσακιστούν να φύγουν μην τις πάρει και τις σηκώσει. Παιδιά το θράσος τους απίστευτο, μου απαντάνε «έλα καλέ κοπελιά, πάρε χαρτομάντηλα»! Απείλησα ότι θα πάρω την Αστυνομία και να φύγουν και έγιναν Λούηδες. Μέχρι να τσεκάρω ότι όντως έφυγαν από τις σκάλες και να τσεκάρω το θυροτηλέφωνο είχαν φύγει και δεν πρόλαβα να δω αυτοκίνητο ή ο,τιδήποτε άλλο.

Η επόμενη κίνησή μου ήταν να τσεκάρω κάθε παράθυρο και πόρτα στο σπίτι, και φυσικά να πάρω το 100. Στα δύο κουδουνίσματα απάντησε ένας εξυπηρετικότατος άνθρωπος, του λέω «καλημέρα σας, λέγομαι έτσι, μένω εκεί στα Βριλήσσια, στον τάδε όροφο, έγινε το και το και προσπάθησαν να διαρρήξουν το διαμέρισμά μου». Με ρώτησε αν είναι γνωστά πρόσωπα στην περιοχή, του είπα όχι, και πως δεν υπάρχει άμεσα κίνδυνος αλλά να το έχουν υπ’ όψιν τους σε περίπτωση που έχουν άλλες αναφορές από εδώ. Πήρα και τους γονείς μου που ήταν στο σούπερ μάρκετ, τους τα είπα συνοπτικά και έσπευσαν να γυρίσουν για να συνεννοηθούμε. Τελικό αποτέλεσμα: τριάντα με σαράντα άσπρες τρίχες παραπάνω, καμιά εκατοστή ηπατικά κύτταρα καμμένα και πόρτες μονίμως κλειδωμένες από εδώ και πέρα!

Μα ρε σεις, τέτοιο θράσος; Μέρα μεσημέρι, σε δρόμο μεγάλης κυκλοφορίας, έτσι ξετσίπωτα; Χτυπάμε το κουδούνι και αν δε βρούμε άνθρωπο μπαίνουμε και κλέβουμε; Δηλαδή αν απαντούσα τι θα έκαναν; Θα με ψέκαζαν με αναισθητικό ή θα με μαχαίρωναν; Έλεος πια! Να με βρίσουν στο δρόμο δε θα με πείραζε τόσο, αλλά το να προσπαθήσει κάποιος να παραβιάσει το ιερό άσυλο του προσωπικού μου χώρου, αυτό με παγώνει, με ανησυχεί και με εξαγριώνει περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο. Δεν το λένε καταφύγιο το σπίτι για τίποτα…

Όσοι έχετε παρόμοιες εμπειρίες παρακαλώ μοιραστείτε τις μαζί μας στα comments – και όσοι δεν έχετε το νου σας και μην αφήνετε ποτέ ξεκλείδωτες πόρτες κ.λπ. όταν έχετε την ευκαιρία. Να δεις που θα καταλήξουμε φυλακισμένοι στα σπίτια μας…

Advertisements

29 Responses to “Κλέφτες στο σπίτι μου!”


  1. 1 poromenos 22 Ιουνίου 2007 στο 2:58 μμ

    θα έμαθαν ότι έχεις καλό imac :P:P:P:P

  2. 2 Flareman 22 Ιουνίου 2007 στο 3:01 μμ

    Ρε δεν είναι για γέλια… έπαθα πλάκα λέμε! o_O

  3. 3 cghera 22 Ιουνίου 2007 στο 3:42 μμ

    Ισως έπρεπε να πάρεις τηλέφωνο την αστυνομία την ώρα που έβαζαν χαρτια στην πόρτα. Αλλα θα μου πεις μεχρι να έρθει….

  4. 4 Dimitris 22 Ιουνίου 2007 στο 3:43 μμ

    Καλά τι λες τώρα!!! Απίστευτο! Ρε συ δεν είναι θέμα ρατσισμού αλλά οι κωλογύφτισες μου την σπάνε τρελά!!! Εχω ακούσει κι άλλη μία τέτοια ιστορία. Άσεε που μου θύμισες και τις γύφτισες που σε πρήζουν στο κέντρο να πάρεις ένα λουλουδάκι!

    ΟΥΣΤ!!!

  5. 5 Flareman 22 Ιουνίου 2007 στο 3:54 μμ

    @cgh: Όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα – τη στιγμή που έβαλε το χαρτί στην πόρτα άνοιξε σχεδόν αμέσως! Ούτε ένα λεπτό δεν της πήρε να την ανοίξει, με την πρώτη απόπειρα μπαμ και καλημέρα σας. Πού να προλάβουν οι Χριστιανοί οι αστυνομικοί – και τι να κάνουν δηλαδή… απλώς το δηλώνω γιατί μπορεί να συμβεί και σε κάποιον άλλον, να είναι εν εγρηγόρσει…

    @ΔηΜήτσο: 😀

  6. 6 My8os 22 Ιουνίου 2007 στο 4:09 μμ

    Αυτό με το χαρτί δε το κατάλαβα; Τι ακριβώς κάναν;
    Πάντως ένα μπράβο για την ψυχραιμία σου, ήταν αυτό ακριβώς που έπρεπε να κάνεις.

    Περιστατικό, ευτυχώς όχι σε μένα:
    Μέρα μεσημέρι, παγκράτι, 4ος όροφος. Γυναίκα μόνη στο σπίτι βγαίνοντας από το μπάνιο βλέπει έναν τυπά να ανοίγει χαλαρός την μπαλκονόπορτα και να μπαίνει μέσα!!
    Ευτυχώς στο σπίτι υπήρχε σκύλος εκπαιδευμένος και με το που έβαλε τις φωνές η γυναίκα, ο σκύλος (ένα ροντβαιλερ το οποίο είχε κάτσει στα πόδια μου και μου έκοψε τη ροή του αίματος 😛 ) όρμιξε στον κλέφτη και έβαλε το στόμα του στον λαιμό περιμένοντας οδηγίες (εγώ θα του λεγα να τον δαγκώσει πάντως 😛 ). Ο κλέφτης άρχισε να κλαίει και να παρακαλάει να πάρει τον σκύλο από πάνω του. Η γυναίκα αναστατωμένη δεν σκέφτηκε να τον αφήσει εκεί μέχρι να έρθει η αστυνομία και απλά πήρε τον σκύλο για να φύγει ο κλέφτης, ο οποίος μάλιστα έφυγε τρέχοντας από το μπαλκόνι!

  7. 7 Flareman 22 Ιουνίου 2007 στο 4:17 μμ

    @Μύθο: Ρε παιδί μου, με τη μαλακία αυτή σπρώξανε τη γλώσσα της κλειδαριάς μέσα και η πόρτα άνοιξε! Πώς το κάνουνε στις ταινίες με πιστωτικές, ταυτότητες κλπ;

    Πάντως μεγάλη φάση με το Ροντβάιλερ, θα χέστηκε ο κλέφτης:rofl:

  8. 8 d1af 22 Ιουνίου 2007 στο 4:33 μμ

    Ti les re!!!!Tragikotato to skiniko!!Sokaristika twra…Diladi an ekeini tin wra anevokatevaine kapios tis skales ti 8a ginotane?Kala apo edw kai pera panta kleidwmena …

  9. 9 Flareman 22 Ιουνίου 2007 στο 5:51 μμ

    Τι θα κάνανε;:) α) Δε θα άνοιγαν την πόρτα (τουλάχιστον όχι άμεσα), β) θα έλεγαν στον περαστικό ότι πουλάνε αυτά τα ωραιότατα χαρτομαντηλάκια, γ) θα έπαιρναν πόδι ταχέως.

    Αλλά…:(

  10. 10 graham 22 Ιουνίου 2007 στο 6:51 μμ

    Εμένα μου έτυχε να με πάρει τηλέφωνο μια φίλη να πάω αμέσως σπίτι της (3′ από το δικό μου). Πάω και η πόρτα της είχε εμφανή στοιχεία διάρρηξης, ενώ μέσα είναι τα φώτα αναμμένα και κατά πάσα πιθανότητα μέσα ήταν και ο/οι ληστής/ες. Έπαθα σοκ! Ευτυχώς η φίλη μου είχε πάρει και την αστυνομία και σε 2′ ήταν εκεί και μπήκαν μέσα σπάζοντας τη πόρτα, με τα όπλα στο χέρι… Είναι πραγματικά άθλιο το συναίσθημα να μπαίνεις στο σπίτι σου και να νιώθεις ότι κάποιος έχει πειράξει τα πράγματα σου! Η κοπέλα μου έλεγε ότι ένιωθε σαν ξένη σπίτι της Πάνω απ’ όλα όμως είναι το αίσθημα ανασφάλειας στο ίδιο σου το σπίτι που είναι το χειρότερο. Μετά από αυτό και εγώ σπίτι μου κλειδωνόμουνα και πεταγόμουν το βράδυ όταν άκουγα περίργους θορύβους. Μάλλον θα το παθαίνεις και εσύ για λίγο διάστημα, ειδικά όταν θα είσαι μόνος στο σπίτι.

  11. 11 dvrachatis 22 Ιουνίου 2007 στο 7:48 μμ

    Α ρε Flareman,

    κάτι τέτοια περιστατικά δικαιώνουν την μάνα μου που κλειδώνει σαν τρελή τις πόρτες ολημερίς.

    και γω την κοροίδευα…

  12. 12 antonios 22 Ιουνίου 2007 στο 8:45 μμ

    egw tis esteila giatre… oi giatroi konomane hontra kai prepei na anadianeimoume ton plouto

    eisai taxikos ehtros mou kai kala na patheis!!

  13. 13 Flareman 22 Ιουνίου 2007 στο 8:57 μμ

    @Αντώνιο: Τα σέβη μου αδερφέ!:)

    @dvr: Αμ εγώ να δεις πώς το βούλωσα:(

    @graham: Όπως τα λες, ήδη σήμερα πετάχτηκα δυο τρεις φορές νομίζοντας πως άκουσα κάτι. Φρικτή αίσθηση, να νιώθεις πως δεν είσαι ασφαλής κάτω από τη στέγη σου. Ελπίζω να μην έχουμε συνέχεια…

  14. 14 poromenos 22 Ιουνίου 2007 στο 8:59 μμ

    τουλάχιστον έδωσες το όνομα σου στην αστυνομία σε περίπτωση που τους πιάσουν να πας για αναγνώριση?

  15. 15 Flareman 22 Ιουνίου 2007 στο 9:06 μμ

    Ναι, εννοείται πως ναι. Με το καλημέρα σας τους τα έδωσα τα στοιχεία μου, αν και δεν πήρα το τοπικό μου ΑΤ αλλά κατ’ ευθείαν στο 100. Για να χτυπάνε βέβαια το κουδούνι με μαντήλι πρέπει να είναι ήδη σεσημασμένες, οπότε…:)

  16. 16 Tinsie 23 Ιουνίου 2007 στο 1:25 πμ

    Αν απαντούσες, θα έκαναν ότι πουλούσαν χαρτομάντηλα. Μπαίνουν πάντα μόνο από ξεκλείδωτες πόρτες, αφού χτυπήσουν το κουδούνι και βεβαιωθούν ότι δεν είναι κανείς μέσα. Δεν το κάνουν μόνο τσιγγάνοι, αλλά και Αλβανοί, και Έλληνες και γενικώς όποιος κλέφτης πάει για εύκολες λύσεις. Μπήκαν το Πάσχα στο σπίτι ενός φίλου μου στην Ηλιούπολη, ενώ ήταν με τη γυναίκα του στο μαιευτήριο. Γύρισαν με το μωρό στην αγκαλιά και βρήκαν το σπίτι ελαφρότερο. Μετά έμαθα ότι το ίδιο έπαθε μια φίλη μου στον Πειραιά, που μάλιστα μένει στον πέμπτο όροφο. Βασικά μπήκαν μέσα στην πολυκατοικία της και ξάφρισαν όσα διαμερίσματα δεν ήταν κλειδωμένα. Οι υπόλοιποι ένοικοι δεν άκουσαν τίποτα, και όσες πόρτες ήταν κλειδωμένες έμειναν κλειστές.

  17. 17 Flareman 23 Ιουνίου 2007 στο 1:36 πμ

    Ερώτηση α) ποιος κερατάς τους άνοιξε;

    Ερώτηση β) φαντάζεσαι να είχανε κάνει την απόπειρα νωρίτερα μέσα στη μέρα που κοιμόμουν;

    Ερώτηση γ) μα τόσο θράσος ρε παιδί μου;>:(

  18. 18 coolplatanos 23 Ιουνίου 2007 στο 2:45 μμ

    μωρέ γιατρέ σόρι, αλλά με πιάσανε τα γέλια που φοβήθηκες τις τσιγγάνες! Κατανοώ το σοκ για την παραβίαση του προσωπικού σου χώρου, αλλά πάλι εξακολουθώ να γελάω με το ότι φοβήθηκες… Νομίζω για να μη χάνεις την ψυχραιμία σου χρειάζεται ολίγη στοιχειώδης γνώση της ψυχολογίας των διαφόρων ειδών διαρρηκτών. Κατά κανόνα οι τσιγγάνες θα βουτήξουν ότι είναι να βουτήξουν αλλά δεν είναι διατεθειμένες να κάνουν κακό και να μπλέξουν άσχημα. Κανένας γνήσιος διαρρήκτης (θα μου πεις πού να το ξέρεις, ε, εκεί χρειάζεται ολίγη μελέτη κοινωνική…) δεν επιχειρεί να εγκληματίσει σοβαρά πλην της κλοπής, εκτός και αν πανικοβληθεί από την αντίδραση του άλλου. Αρα χρειάζεται καταρχήν ψυχραιμία. Νομίζω ότι οι τρομολαγνεία των καναλιών μάλλον σας έχει επηρεάσει λίγο πολύ όλους… Κάποτε είχα ακούσει ένα περιστατικό με τον Μάνο Χατζιδάκι -ναι τον μουσικοσυνθέτη – και πώς αντιμετώπισε κλέφτη. Ηταν βράδυ βροχερό και τον έβλεπε να προσπαθεί να σκαρφαλώσει σε υδρορροή για να ανεβεί στο μπαλκόνι του. Ο Χατζιδάκις καθόταν με φίλο του στο μπαλκόνι και γύρισε και του είπε μόλις αντιλήφθηκε τον κλέφτη:
    – Σσσ, κάνε ησυχία μη μας ακούσει και τρομάξει και γλυστρίσει, και πέσει και σκοτωθεί…
    Δεν θυμάμαι περαιτέρω αν τον παρέδωσε στην αστυνομία διότι μου είχε κάνει τόσο τρομερή εντύπωση η αντίδρασή του που μου έμεινε μόνο αυτή…
    Προσωπικά δεν κλειδώνω ποτέ την πόρτα μου και δεν έχω βάλει ασφαλείας διότι τις αντιπαθώ αφάνταστα ως κατασκευές. Και φυσικά είναι πανεύκολο να ανοίξεις πόρτα με ταυτότητα… όταν δεν είναι κλειδωμένη. Μάλλον θα έπρεπε να ζω στον Καναδά που έβλεπα σε ντοκιμαντέρ του αμερικανού σκηνοθέτη Μουρ που έκανε σύγκριση φόβου και οπλοφορίας, αλλά και αλληλοσκοτωμών μεταξύ Αμερικής και Καναδά. Στις ΗΠΑ είναι γνωστό ότι οπλοφορούν και κλειδαμπαρώνονται σε κάποιες περιοχές ειδικά και ότι παθαίνουν μαζικές υστερίες πανικού εξού και η επιτυχέστατη ραδιοφωνική εκπομπή του Ορσον Ουέλς που τους είχε πείσει νομίζω γύρω στο ’50 κάτι ότι έγινε εισβολή αρειανών και έφευγαν όλοι πανικόβλητοι από τα σπίτια τους προς άγνωστη κατεύθυνση. Στον Καναδά υπάρχει τελείως άλλη νοοτροπία. Εδειχνε όλες τις μονοκατοικίες τελείως ξεκλείδωτες και τους ιδιοκτήτες να λένε πως είτε κλειδαμπαρωθούν είτε όχι κλοπές θα γίνονται και εντάξει κάποιες φορές γίνονται, αλλά αυτό δεν τους πτοεί και πάλι να κλειδαμπαρώνονται…
    Στην πολυκατοικία μας πρόσφατα μπήκαν σε διαμέρισμα του 5ου ορόφου μεταξύ 9 με 12 το πρωί που έλειψε η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος και πήραν διάφορα. Σαφώς ήταν σοκ η εισβολή και το ανακάτεμα του σπιτιού, σαφώς ψιλοφοβήθηκα για μία δύο ημέρες, αλλά σιχαίνομαι και με θυμώνει να ζω με φόβο, οπότε επέστρεψα πάλι στη συνήθεια μου της ξεκλείδωτης πόρτας. Εξάλλου και όσοι κυριολεκτικά οχυρώνονται πάλι δεν καταφέρνουν να προφυλαχθούν και έχω πάρα πολλά παραδείγματα από το περιβάλλον μου. Επομένως προτιμώ να φοβηθώ για λίγο αν και όταν συμβεί, παρά να ζω συνέχεια με φόβο… Αν είναι να σου λάχει θα σου λάχει. Φίλη που την είχαν διαρρήξει παλαιότερα και της είχαν πάρει κάποια χρήματα και κοσμήματα, επειδή είχε φοβηθεί όταν ταξίδεψε πήρε μαζί της κάποια κοσμήματα που ξανααπέκτησε στο μεταξύ. Αποτέλεσμα; Οταν επέστρεφε με ταξί στο σπίτι και πήγε να πάρει την τσάντα της από το πορτ μπαγκάζ όταν κατέβηκε δεν πρόλαβε γιατί ο ταξιτζής εξαφανίστηκε! Πήγε στο τμήμα και το κατήγγειλε. Της εξήγησαν ότι αν είχε γίνει τυχαία από αφηρημάδα του ταξιτζή κανονικά σε μερικές ημέρες θα παρέδιδε την τσάντα σε κάποιο τμήμα, αλλά ότι υπήρχε περίπτωση να έχει ανιχνευτή μετάλλων και να κατάλαβε ότι κάτι κουβαλά στην τσάντα και να έφυγε σκόπιμα. Της εξήγησαν ότι έχουν υπάρξει τέτοιοι ταξιτζήδες… Τελικά η τσάντα δεν επεστράφη και ξαναέχασε τα κοσμήματα προσπαθώντας να τα φυλάξει από διάρρηξη στο σπίτι!
    Ετσι προσωπικά έχω καταλήξει ότι προτιμώ την ψυχολογική μου ασπίδα προστασίας παρά οποιαδήποτε άλλη… και κάνω πλάκα με όσους μου λένε να κλειδώνω… Αν σε κάποια φάση της ζωής μου τύχει να είμαι ευάλωτη για «χ» λόγους για κλοπή θα μου λάχει, αν όχι δεν… Φαίνεται ουτοπικό και μεταφυσικό αυτό, αλλά πιστέψτε με δεν είναι καθόλου έτσι… αν και είναι δύσκολο να εξηγήσω όλη τη φιλοσοφία μου, διότι θα έπρεπε να μεταδώσω και όλη την εμπειρία ζωής που έχω αποκομίσει… από τα 50 χρόνια που ζω και τα σαράντα κύματα που έχω περάσει…
    Γιατρέ πάντως ψυχραιμία και χιούμορ! Το να ζεις με φόβο δεν σου αξίζει… Προσωπικά βρίσκω ιδιαίτερα διασκεδαστικές τις τσιγγάνες και θαυμάζω το πως καταφέρνουν να επιβιώνουν όντας κυριολεκτικά κωλοπετσωμένες. Οταν τις πετυχαίνω μπροστά μου προτιμώ να βγάλω να τους δώσω κάτι, διότι θεωρώ απίθανο να μην καταφέρουν με κάποιο τρόπο να με ξεγελάσουν και να μου αρπάξουν ο,τιδήποτε. Είναι τόσο ψημένες στη ζωή του δρόμου που κυριολεκτικά με διάφορα τερτίπια καταφέρνουν να σε αποπλανούν και να μην παίρνεις μυρωδιά πότε σε ληστέψανε…. Τόχω βιώσει στο χωριό μου άπειρες φορές το σκηνικό και την οργή, αλλά και το γέλιο των συγχωριανών μου όταν τις τσάκωναν να έχουν κρύψει κότες στα τεράστια βρακιά τους χωρίς να τις παίρνουν χαμπάρι. Αν μη τι άλλο αν κάποιος σε κλέβει έξυπνα το εκτιμάς… Μήπως στην αρχαία Σπάρτη δεν επιβράβευαν όποιον κατάφερνε να κλέψει χωρίς να πιαστεί; Θα μου πεις για άλλους λόγους εκεί, αλλά για σκεφτείτε πόσοι άλλοι μας κλέβουν νομιμότατα καθημερινά και τους λέμε και ευχαριστώ από πάνω. Πάει στ’ ανάθεμα αν κλέψουν κάτι και οι τσιγγάνες… που στο κάτω – κάτω κοπιάζουν και λίγο και δεν συγκεντρώνουν και πλούτο, απλά επιβιώνουν… Πλην των κοινωνικοποιημένων τσιγγάνων που έχουν μπει στο επίσημο εμπόριο και ναι, αυτοί πλουτίζουν με τους κανόνες που πλουτίζουν και όλοι οι υπόλοιποι.

  19. 19 coolplatanos 23 Ιουνίου 2007 στο 2:58 μμ

    Συμπλήρωμα στο σεντόνι: Απλά φροντίζω να μην είμαι και απόλυτα προκλητική και να αφήνω και τελείως ανοιχτή την πόρτα… Αν και ένα βράδυ όταν ήμουν νεότερη και είχαμε βγει σε ταβέρνα με φίλους γυρίσαμε στην τότε γκαρσονιέρα τρεις σουσούδες και ξεραθήκαμε στον ύπνο και το πρωί διαπιστώσαμε ότι είχαμε κοιμηθεί με διάπλατα ανοιχτή την πόρτα!

  20. 20 Flareman 23 Ιουνίου 2007 στο 4:31 μμ

    @cP: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ περίπτωση να απαντήσω αναλυτικά σε τέτοιο σεντόνι:D Ενδιαφέροντα τα όσα λες, απλώς θεωρώ πως αν δεν τύχει σε κάποιον προσωπικά το βιώνει απ’ έξω – κι εγώ έτσι έκανα μέχρι χθες. Όπως λες, αν είναι να την πάθεις θα την πάθεις, και όπως πολύ καλά ξέρουμε εμείς των υπολογιστών, «ό,τι κλειδώνει ξεκλειδώνει»:) Αλλά δυο τρία βασικά μέτρα πιστεύω ενδείκνυται να τα παίρνει κανείς, χωρίς βεβαίως ούτε να γίνεται υστερικός ούτε και να τον πιάνει μανία.

    ΥΓ: Ο Χατζιδάκις το είπε μεν, αλλά τότε δε σκοτώνανε:) Σήμερα θα σου μπει σπίτι και άμα τον πάρεις χαμπάρι δεν το έχει σε τίποτα να σου τραβήξει μια μαχαιριά ή μια με το πιστόλι..:(

  21. 21 coolplatanos 24 Ιουνίου 2007 στο 9:12 πμ

    Καλέ δεν περίμενα να μου απαντήσεις στο ΣΕΝΤΟΝΙ! Ομως έχε υπόψη: Ο κατ’ επάγγελμα διαρρήκτης ποτέ δεν σκοτώνει, ούτε επιχειρεί να τραυματίσει, εκτός και εάν απειλειθεί, νιώσει πανικό ή φόβο. Την εποχή που το είπε ο Χατζιδάκις είχε υπάρξει περίπτωση διαρρήκτη στη Χαλκίδα που πανικοβλήθηκε από ξαφνική παρουσία των ιδιοκτητών και σκότωσε. Τα υπόλοιπα της ιστορίας του κάποια στιγμή ίσως μέσω μέιλ… Και οι περιθωριακές κοινωνικές ομάδες έχουν κανόνες και μάλιστα πολύ πιο αυστηρούς από εμάς τους υπόλοιπους…

  22. 22 Flareman 24 Ιουνίου 2007 στο 3:24 μμ

    Ναι, αν απειληθεί θα σκοτώσει. Αν τον πιάσω στα πράσα την ώρα που πάει να με κλέψει δεν θα νιώσει να απειλείται;:)

  23. 23 NgiKro 13 Φεβρουαρίου 2016 στο 1:53 μμ

    @Flareman Παρόμοιο περιστατικό έπαθα και εγώ σήμερα το πρωί κατά τις 12… Ήμουν σπίτι με την αδερφή μου και κοιμόμασταν. Κάποια στιγμή ακούω το κουδούνι του σπιτιού μες τον ύπνο μου ντιν ντον, ντιν ντον, δεν ξέρω και εγώ πόση ώρα μπορεί να χτύπαγαν. Πάω στο ματάκι να δώ ποιος είναι (κανένας γείτονας, λέω θα είναι) και ήταν τρεις τσιγγάνοι (δεν είμαι ρατσιστής, απλά έτσι τους κατάλαβα) Ήταν 1 γυναίκα με ένα μωρό στην αγκαλιά της, ένας άντρας δίπλα της που χτυπούσε το κουδούνι, και μία άλλη στα σκαλιά φύλαγε «τσίλιες»… Ξαφνικά βλέπω την γυναίκα με το παιδί στην αγκαλιά να πλησιάζει την κλειδαριά, και πριν προλάβει να κάνει κάτι της έκανε νόημα αυτή που φύλαγε τσίλιες να φύγουν… Τελικά ειδοποίησα έναν γείτονα που μένει στον κάτω όροφο και βγήκε έξω τους έβαλε τις φωνές (και έφυγαν τρέχοντας)!! Πάνω στην ταραχή μου δεν κατάλαβα να πάρω τηλ. την αστυνομία να τους αναφέρω το περιστατικό.

  24. 24 Flareman 13 Φεβρουαρίου 2016 στο 6:47 μμ

    @ngikro: Περιοχή; Ναι, κι εγώ που το είχα αναφέρει τότε (γιατί πάνε και 9 χρόνια από τότε) δε βγάλανε ιδιαίτερη άκρη.

  25. 25 NgiKro 13 Φεβρουαρίου 2016 στο 10:04 μμ

    Στην Χαλκίδα!! Μμμ.. τι ωραία που λειτουργεί το σύστημα!! (Ωχ, τώρα είδα ότι ήταν λίγο παλιό το status!!)

  26. 26 Dina 28 Νοεμβρίου 2016 στο 11:32 πμ

    Εγώ είμαι από Θεσσαλονίκη, προχθές, Σάββατο πρωί 10:00 άνοιξα τα παράθυρα να αεριστεί το σπίτι μου και κάθισα στο σαλόνι να δω τηλεόραση. Στο 5 λεπτο, άκουσα ήχο σαν σακούλα. Λέω: Θα κάνει ρεύμα και είναι από τις κουρτίνες. Σηκώνομαι και με το που κοιτάω στο χώλ, βλέπω έναν γύφτο στα 16-17 να με κοιτάει από το τέλος του διαδρόμου. Ευτυχώς τρόμαξε και μαζί με έναν άλλον πήδηξαν από το μπαλκόνι (1ος όροφος). Εκείνη τη στιγμή που τους είδα δεν πίστευα στα μάτια μου, έπαθα σοκ, κανονικά έπρεπε να ανοίξω την πόρτα και να φύγω. Αντιθέτως έτρεξα προς τα πάνω τους και φώναζα σαν δαιμονισμένη. Ευτυχώς τους κατάλαβα νωρίς και ευτυχώς ήταν πιτσιρίκια και φοβήθηκαν. Είχα απλά άγιο.
    Εδώ έχω να δηλώσω ότι είναι πολύ εύκολο να εκφέρεις άποψη χωρίς να το έχεις ζήσει. Πολλές φορές είχα μπει στη διαδικασία να σκεφτώ τι θα έκανα σε μια παρόμοια περίπτωση και ότι θα είμαι ψύχραιμη, όμως όταν τους βλέπεις εκεί, μέσα στο σπίτι σου, που υποτίθεται έπρεπε να είσαι μόνη σου και ξαφνικά βρίσκεσαι με «παρέα», ποτέ δεν ξέρεις πως θα αντιδράσεις. Σε καταλαβαίνω απόλυτα όσον αφορά τις τσιγγάνες.
    Τελικά πουθενά δεν μπορείς να είσαι ασφαλής, ούτε μέσα στο ίδιο σου το σπίτι.

  27. 27 Flareman 28 Νοεμβρίου 2016 στο 8:32 μμ

    Re: Dina, είναι όντως άσχημο συναίσθημα και κατάφωρη παραβίαση του ιδιωτικού ασύλου, κυρίως ψυχολογικά (ασχολίαστο το νομικό κομμάτι).

    Τίποτα, η έννοια της προσωπικής ασφαλείας έχει πάει περίπατο στις μέρες μας στην Ελλάδα.

  28. 28 Dina 29 Νοεμβρίου 2016 στο 6:54 πμ

    Μονο μια ερώτηση θέλω να κανω… Εχει δυο μερες που δεν μπορώ να κάτσω μονη στο σπιτι μου, ούτε να κοιμηθώ. Πως γίνεται να ξεπερασεις αυτο το συναίσθημα του φόβου; Να μην πετάγομαι με τον κάθε ήχο που ακούω, μην τυχόν κ τους ξαναδώ μέσα στο σπιτι;

  29. 29 Flareman 29 Νοεμβρίου 2016 στο 8:14 μμ

    Re: Dina, βασικά δεν το ξεπερνάς. Θέλει καιρό να νιώσεις πάλι ασφάλεια στο χώρο σου, θα αλλάξεις κλειδαριές αν χρειάζεται, θα τριπλομανταλώσεις τα παράθυρα, θα βάλεις μπάρες – και πάλι δε θα σου περάσει. Έχει να κάνει και με το πόση (καλώς εννοούμενη) αναισθησία κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Κάποια στιγμή θα ηρεμήσεις, αλλά πότε 100%.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ιουνίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: