Πειρατές στο Τέλος του Κόσμου και των γελώτων

Μα την Παναγία, δε θυμάμαι να έχω ξαναγελάσει τόσο:D Πριν καμιά ώρα μπήκα σπίτι, την είδα την ταινία και πριν αρχίσω να σχολιάζω, θα το πω: την ξαναβλέπω άνετα και δεύτερη και τρίτη φορά – ή μάλλον, επιβάλλεται να τη δω δεύτερη και τρίτη φορά!

Οι Πειρατές 3 είναι καλό έργο, μεγάλο, χορταστικό, φοβερά πολύπλοκο όμως. Αν δεν έχεις δει τα άλλα δύο δεν καταλαβαίνεις τίποτα, και τη στιγμή που το πρωτοβλέπεις μέσα στην αίθουσα σου δημιουργούνται στιγμές – στιγμές σκέψεις πως είναι μία μπαρούφα από ασύνδετους παραλογισμούς και χολυγουντισμούς. Όταν όμως αρχίσεις να αναλύεις εκ των υστέρων τα όσα είδες και να τα συνδέεις μεταξύ τους και με τα όσα έχουν παίξει στις προηγούμενες ταινίες της τριλογίας, βλέπεις πως υπάρχει συνάφεια και συνέχεια. Κεντρικό νήμα υπάρχει και είναι ισχυρό, απλώς είναι τόσο κουβάρι η πλοκή που με την πρώτη δεν την πιάνεις. Άσε που η ταινία αρχικά ήταν πάνω από 3 ώρες και αναγκάστηκαν να την κόψουν για να χωρέσει στις δύο ώρες και πόσο που είναι η διάρκειά της στα σινεμά.

Επίσης, η ταινία είναι τίγκα στις λεπτομέρειες, κάθε σκηνή προσεκτικά γυρισμένη, αποκλείεται να πιάσεις όλα τα ντετάιγ με την πρώτη. Οι σκηνές δράσεις είναι ατελείωτες, βάναυσες, χαοτικές και στα όρια της επιτρεπτής βίας… πολύ ξύλο. Από ενδυματολογικής, σκηνοθετικής και τεχνικής πλευράς αρτιότατη, ειδικά στον τομέα ειδικά εφέ γίνεται χαμός! Στην τελική μεγάλη σκηνή του έργου (τη ναυμαχία μεταξύ του Μαργαριταριού και του Ολλανδού) γίνεται της τρελής, ένα απίστευτο μπάχαλο όπου συμβαίνουν τα πάντα – και η παράκρουση χτυπάει κόκκινο, το περνάει, σπάει το κοντέρ και συνεχίζει ακάθεκτη προς το ταβάνι!

Και μιας που μιλάμε για παράκρουση… εδώ είναι η καρδιά και το κλου των Πειρατών:D Αρρώστια, αρρώστια, αρρώστια, παράνοια, παράκρουση, διαστροφή, ψυχοπάθεια, παραλήρημα – μ’ αρέσει! Η ταινία είναι εγκληματικά καμμένη, λες και πήραν το σενάριο και το δώσανε στον Tim Schafer, τον Ron Gilbert και λοιπούς δημιουργούς της LucasArts, μετά το περάσανε από ασθενείς σε θεραπεία με LSD και στο τέλος το βουτήξανε στη φορμόλη να στεγνώσει:P Το φιλμ δεν παίρνει καθόλου σοβαρά τον εαυτό του, οι ατάκες πάνε κι έρχονται, οι MonkeyIslandισμοί δεν έχουν τέλος και σε μια δυο σκηνές η τρέλα πάει σύννεφο, απνευστί και ασταμάτητα! Εκρηκτικές απέθαντες μαϊμούδες, κανείς;

Τι άλλο; Μου άρεσε πολύ που η πλοκή είναι ισορροπημένη, η ταινία λήγει αφήνοντας ένα αίσθημα «δικαίου» και κλείνει όλες τις εκκρεμότητες με τρόπο αριστοτεχνικό. Εξηγεί τι γίνεται σε όλα τα μέτωπα, φέρνει τους ήρωες σε ηρεμία και γαλήνη (εεεχμ… έστω, όχι όλους:P) με τη θέση τους και την κατάστασή τους, και στήνει το ταμπλό για τέταρτο μέρος – που αν βγει όμως θα είναι πατάτα. Επίσης, δε μου άρεσε σχεδόν καθόλου ο Ορλάντο Μπλουμ, αυτό το παληκάρι λες και κάνει διεκπεραίωση είναι – ο δε Σάο Φενγκ μαλακίες ρόλο είχε, παραληρεί εκεί πέρα, τον βάλανε για να γεμίσει η ταινία. Ομοίως και για την Κίρα Νάιτλι, πέραν του ότι δεν ταιριάζει στον φαινότυπο της ιδανικής κατ’ εμέ γυναίκας, είναι εντελώς ξεκούδουνη σε κάποιες σκηνές (άσε που τους πουλάει όλους στην τελική… καριόλες γυναίκες χοχοχοχο). Από την άλλη ο Ντεπ σε ρόλο Τζακ Σπάροου είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ, όπως και ο Τζέφρι Ρας, και φυσικά το σούπερ κλου είναι ο Κιθ Ρίτσαρντς στο ρόλο του νομοφύλακα των πειρατών (και ****** του Τζακ). Για τον κοντό με το μπαζούκα δεν το συζητάμε, καλτ φυσιογνωμία:D

Αν εξαιρέσεις την πολυπλοκότητα και έναν δύο χολυγουντιανισμούς που κάνανε για να γίνει η ταινία θα ήταν αριστούργημα! Τώρα είναι απλώς πάρα πολύ καλή και must, αλλά πάνω από 8 στα δέκα δεν πιάνει:) Πάντως αν έχετε δει τα πρώτα δύο τα λεφτά σας δεν τα κλαίτε, αν όχι δείτε τα και μετά πηγαίνετε και κλείστε εισιτήριο.

ΥΓ: Έχω ακούσει ότι μετά τα credits έχει μια εξτρά σκηνή, αλλά ο χασάπης το έκοψε πριν φτάσει εκεί. Θέλει κανείς να με σποϊλάρει;:)

Advertisements

4 Responses to “Πειρατές στο Τέλος του Κόσμου και των γελώτων”


  1. 1 dtsomp 5 Ιουνίου 2007 στο 12:07 πμ

    Μάστορα… ξέχασες τις ΤΕΛΕΙΕΣ σκηνές παράκρουσης του Cpt. Sparrow. Πλήρης παράνοια – ακόμα και οι θεατές άρχισαν να ακούνε φωνές 😀

  2. 2 Flareman 5 Ιουνίου 2007 στο 11:53 πμ

    Ωωω ναι, στο σημείο που είναι ο Τζακ στο μπαούλο του Ντέιβι Τζόουνς και έχει βαρέσει στα πέταλα χάνεις τη μπάλα! Άψογη ερμηνεία ο Ντεπ:)

    Καλά ρε, κανείς να μου πει τη σκηνή μετά τα credits?:(:(

  3. 3 dtsomp 6 Ιουνίου 2007 στο 8:24 μμ

    Γιατί…. ποιός την είδε;

  4. 4 Flareman 6 Ιουνίου 2007 στο 8:37 μμ

    Την βρήκα τελικά στο ΓιουΤιούμπ, δείχνει δέκα χρόνια μετά την Ελίζαμπεθ με έναν μπόμπιρα δέκα χρονώνε (τον ίδιο από την αρχή του έργου) να περιμένουνε σε έναν λόφο, έρχεται το ηλιοβασίλεμα, εμφανίζεται μία πράσινη λάμψη και σκάει ο Ολλανδός με τον Γουίλ…:P

    Αγκού λέμε, άστο:)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ιουνίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: