Τα ρέστα μου!

Γύρισα από το Βόλο και μετά το χάος! Τρεις μέρες έλειψα και έγιναν τα πάντα, εξελίξεις στο Ίντερνετ, θέματα φίλων που έχρηζαν προσοχής, χάρες να κάνω, να ενημερωθώ… χαμός! Επειδή δε μπορώ να τα γράφω αναλυτικά σε πενήντα διαφορετικά ποστ, λέω να κάνω ένα μαζεμένο γενικό ποστ να τα πω να τελειώνω:)

Λοιπόόόν… με τη σειρά: Βόλος! Εκπληκτική πόλη, μεγάλη αλλά όμορφη:) Όμορφος τόπος η Μαγνησία, χωρίς καμία αντίρρηση, μέσα στο πράσινο. Μέσα στην πόλη, μεγάλα ατού το λιμάνι και όλη η παραλία γενικά, όπου υπάρχουν ένα κατεβατό καφετέριες αραδιασμένες στη σειρά, για όλα τα γούστα. Τσιπουράδικα, ουζερί και μεζεδοπωλεία σε πρώτη ζήτηση (με λίγο τσιμπημένες τιμές όπως είναι αναμενόμενο), και πολλά, πάρα πολλά σουβλατζίδικα:D Ειδικά ένα, το Γεύση στην Ιάσονος πολύ καλό, σε βαθμό που μια στιγμή περί τις 12:30 το βράδυ της Πέμπτης είχε απ’ έξω στο δρόμο 6 αυτοκίνητα σταματημένα με τα αλάρμ αναμμένα που περίμεναν τη σειρά τους, σχεδόν κλείνοντας το δρόμο! Αλλά άξιζε:) Υπάρχει WiFi access σε όλες τις κοσμοσύχναστες περιοχές της πόλης, κάτι που δε μπόρεσα να τσεκάρω λόγω μη κατοχής σχετικής συσκευής, καθώς και δύο τουλάχιστον net cafés στους κεντρικούς δρόμους, τα οποία απέφυγα με επιμέλεια (είπαμε εκδρομή, όχι αστεία). Υπάρχει επίσης ένα κέντρο τουριστικής πληροφόρησης στην είσοδο της πόλεως, όπου ο κάθε επισκέπτης μπορεί να ενημερωθεί για την περιοχή, για τα αξιοθέατα, να ζητήσει πληροφορίες για ό,τι θέλει, να προμηθευτεί ενημερωτικά έντυπα αλλά και να έχει δωρεάν πρόσβαση στο Internet. Οι Βολιώτες είναι σε μεγάλο βαθμό έξω καρδιά και ωραίοι άνθρωποι, ευχαριστιούνται να διασκεδάζουν.

Τώώώρα… τα ευτράπελα της εκδρομής:) Το πήγαινε ήταν απρόσκοπτο (αν εξαιρέσουμε το ότι έβαλα το iPod στο σακίδιό μου βγαίνοντας από το λεωφορείο στου Λεβέντη περί τον Μαλιακό για διάλειμμα και το ξέχασα, με αποτέλεσμα να κοντέψω να πάθω καρδιακό νομίζοντας ότι το έχασα), με μία στάση στον Αλμυρό. Πήγαινα Λαμπροτετάρτη πρωί, οπότε από κίνηση λίγα πράγματα, πήγε γρήγορα και άνετα, σε 4:30 ώρες ήμουν πάνω. Το ξενοδοχείο αν και καλό ολιγώρησε λίγο: τα δωμάτια κανονικά είναι διαθέσιμα στον κρατήσαντα από τις 12 το μεσημέρι, και εγώ είχα ενημερώσει ότι θα φτάναμε πριν τις 2 οπωσδήποτε. Έλα μου όμως που στις μία που ήμασταν εκεί δεν είχε ακόμη καθαρίσει η καθαρίστρια και δεν είχε κανένα ελεύθερο! Περιμέναμε κάνα εικοσάλεπτο – μικρό το κακό, αλλά όταν είσαι από κοντά πέντε ώρες ταξίδι θες να ξεκουραστείς ASAP. Τέσπαν, ο μεγάλος πόνος ήταν το γύρνα: όλα αρχίσανε την παραμονή της αναχώρησης. Προσπαθούσαμε από τις 4 το μεσημέρι να πάρουμε τηλέφωνο στο γραφείο πόλεως των ΚΤΕΛ Βόλου (Πέμπτη τώρα, έτσι; εργάσιμη μέρα) για να κλείσουμε για τις 12 την επομένη. Δεν απαντούσε κανείς, και υποθέτοντας πως έκλεισαν για μεσημέρι ξαναδοκιμάζω το βραδάκι, περί τις 7:30, και πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Με τα πολλά, παίρνω το πρωί της Παρασκευής στις 9:30 και κλείνω στο δρομολόγιο των μία και μισή για Αθήνα. Πηγαίνουμε στο σταθμό τρία τέταρτα πριν, αγοράζω τα εισιτήρια και βλέπω πως είναι στις τελευταίες θέσεις του λεωφορείου! Οριακά το προλάβαμε με λίγα λόγια… τι διάλο, όλοι λυσσάξανε να γυρίζουν στην τσιμεντούπολη ίδια μέρα με εμάς; Εν πάσει περιπτώσει, λέω δεν πειράζει, έξι περίπου θα είμαι Αθήνα, κατά την επιστροφή θα έχει ακόμη ήλιο, νο πρόμπλεμ. Έλα μου όμως που δερ γούοζ ε πρόμπλεμ: το δρομολόγιο αυτό κάθε Τετάρτη, Παρασκευή και Κυριακή περνάει από Αγ. Θεοδώρους, δηλαδή δεν πάει από Εθνική αμέσως – πηγαίνει Νέα Αγχίαλο, Αλμυρό, περνάει μέσα από αρκετά χωριά και Αγίους Θεοδώρους και μετά από αρκετή απόσταση βγαίνει στην Εθνική σε αρκετά κατώτερο σημείο, κοντά στη Λαμία. Τελικά από θέμα χρόνου η από μέσα διαδρομή δεν ήταν πρόβλημα, όση ώρα θα έκανε από Εθνική Οδό έκανε και μέσα από τα χωριά και μάλιστα το τοπίο ήταν πραγματικά το κάτι άλλο, σκέτη μαγεία. Αλλού ήταν το πρόβλημα…

Μπαίνοντας μέσα στο ΚΤΕΛ στο Βόλο βλέπω πως είναι ήδη γεμάτο άνω του ημίσεος – εντάξει, αυτό δεν ήταν θέμα. Με το που φτάνουμε όμως στον Αλμυρό, μπουκάρουνε (μεταξύ άλλων) μέσα ένα τσούρμο Αλβανοί οικογενειακώς! Ο μπαμπάς, η μαμά, τα τρία κοριτσάκια τους συν (μάλλον) την αδερφή του μπαμπά και την κορούλα της – και έρχονται και κάθονται (χωρίς εισιτήριο απ’ ότι επαλήθευσα μετά) στα καθίσματα της γαλαρίας ακριβώς από πίσω μας. Εκεί άρχισε να στραβώνει χοντρά η φάση: πολύ φασαριόζοι άνθρωποι, φωνές, κακό, να χτυπιούνται τα μικρά, να διαπληκτίζονται οι μεγάλοι (όλα αυτά στη μητρική τους έτσι; ), και πάνω απ’ όλα, βρώμα και δυσωδία! Έλεος δηλαδή, μετά λέμε να μην είμαστε ρατσιστές και μισαλλόδοξοι – μα πώς να μην είμαι κυρά μου, εδώ αναγκάστηκα να ανοίξω μαντηλάκι τύπου Χόντος Σέντερ για να αντέξω. Δε γενικεύω, αλλά νομίζω ότι γιου γκετ δι ντριφτ. Εννοείται πως ψηφιακές φωτογραφικές, iPod, κινητά, πορτοφόλια, τα πάντα εξαφανίστηκαν σε χρόνο dt. Ευτυχώς στους Αγίους Θεοδώρους κατεβαίνουν μαζικά και ησυχάζω προσωρινά. Στην ίδια στάση ανεβαίνουν διάφοροι άλλοι, μεταξύ των οποίων και ένας άλλος, επίσης Αλβανός, ο οποίος ούτε μύριζε ούτε έκανε φασαρία, απεναντίας καθόταν ήσυχος – υπερβολικά ήσυχος όπως αποδείχθηκε. Στου Λεβέντη σταματάει ο οδηγός για διάλειμμα, και σιγά σιγά αδειάζει το λεωφορείο από όλους, εκτός από εμάς (που ακόμα συμμαζεύαμε τα πράγματά μας) και τον εν λόγω. Εγώ δεν το είχα πάρει χαμπάρι (τόσο αθόρυβος) μέχρι που ο οδηγός έρχεται πίσω ελέγχοντας τα καθίσματα και λέει «κλειδώνω το λεωφορείο, διάλειμμα 20 λεπτά». Όπως αντιλαμβάνεστε, κάποιος περίμενε να κάνει ένα Google Search στις αποσκευές των επιβατών. Τώρα, πώς εξηγείται μετά το διάλειμμα να είμαστε από τους πρώτους που ξαναμπήκαμε στο ΚΤΕΛ και ο φίλος να είναι ήδη καθισμένος ανήξερα στη θέση του… τέσπαν, μετά αποδείχθηκε ότι δεν είχε και εισιτήριο (χάρη του έκανε ο οδηγός να του κόψει επί τόπου), κάτι που επαληθεύει στο μυαλό μου τις υποψίες μου. Ας είναι, είχα το νου μου σε όλη τη διαδρομή μέχρι την Αθήνα, από τη στιγμή που πήρα τις αποσκευές στα χέρια μου στη Λιοσίων δεν έδωσα άλλη σημασία. Εκτός αυτών, όπως και για πολλούς άλλους, στο πέταλο του Μαλιακού, όπου εξ’ αιτίας των έργων του ΥΠΕΧΩΔΕ αναγκάζουν τα οχήματα να κινηθούν σε μονό στοίχο με αποτέλεσμα να φάμε μία σχετική καθυστέρηση. Τέλος, περνούσαμε την έξοδο της Εθνικής προς Εκάλη στις έξι παρά δέκα και φάγαμε (πάλι λόγω έργων) μία απίστευτη κίνηση στην Αχαρνών μέχρι τη Λιοσίων, με τελικό αποτέλεσμα να φτάνουμε στο σταθμό έξι και σαράντα, με συνολικό ντιλέι της τάξεως των σαράντα λεπτών. Αν εξαιρέσουμε όμως όλα αυτά τα προβληματάκια, η εκδρομή κρίνεται επιτυχώς:)

Τώρα, συνοπτικά στα υπόλοιπα, γυρίζοντας Αθήνα και μπαίνοντας στο Internet βρέθηκα μπροστά σε ένα κατεβατό πληροφορίες: το Leopard λέει πάει πίσω τέσσερις μήνες και θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο επειδή η Apple ανέθεσε προσωπικό από την ομάδα του OS X στο iPhone, το Feisty Fawn (έκδοση 7.04 του Ubuntu Linux) κυκλοφορεί σε πέντε μέρες, η Apple έβγαλε τρεις νέες διαφημίσεις από την Get A Mac διαφημιστική καμπάνια, οι επιστήμονες προσπαθούν να αναπτύξουν σπερματοζωάρια από κύτταρα γυναικείου μυελού των οστών (ΧΑΧΑΧΑΧΑ όσο και να το παλεύετε θα μας έχετε ανάγκη, admit it:D), για το τέλος της τεχνικής υποστήριξης από πλευράς Microsoft στα Windows XP το 2008, σε γενικές γραμμές αυτά. Άντε τώρα να σχολιάζω! Πίκρα για το Leopard αλλά δεν πειράζει και ιδιαίτερα, το Tiger τραβάει μια χαρά στην ανηφόρα, το Feisty Fawn αποσπά καλές κριτικές και έχει πολύ ενδιαφέρον, οι διαφημίσεις καλές αλλά όχι τόσο καλές όσο οι παλιότερες, για τα πειράματα ουδέν σχόλιο, για τα XP μέγα σφάλμα της MS επειδή προσπαθεί να προωθήσει με το ζόρι τα Vista, ένα λειτουργικό που έχει μεγάλες δυσκοιλιότητες, στη θέση των XP που παρά τα εγγενή μειονεκτήματά τους είναι σχετικά αξιόπιστα.

Έχω κι άλλες ειδήσεις αλλά σε διαφορετικά ποστάκια, θέλω να σχολιάσω εκτενέστερα. Καλώς σας βρήκα!

Advertisements

4 Responses to “Τα ρέστα μου!”


  1. 1 stefy 15 Απριλίου 2007 στο 3:15 μμ

    Ωραίος ακούγεται ο Βόλος, θα τον τιμήσω κάποια στιγμή.
    Έφυγες για ταξιδάκι χωρίς να έχεις κλείσει εισιτήρια για το γυρισμό;;;;
    Επιεικώς απαράδεκτος.

  2. 2 nassos 15 Απριλίου 2007 στο 4:58 μμ

    Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη Σπύρο. Μακάρι να μπορούσα να πάω και εγώ Βόλο. Μου το έχουν πει πολλοί ότι είναι ωραία πόλη. 😀

  3. 3 Tinsie 17 Απριλίου 2007 στο 12:33 πμ

    Ωραίος ο Βόλος, και εξαιρετικά τα μεζεδοπωλεία του και γενικότερα τα φαγάδικά του. Πάντως να ταξιδεύεις τέρμα λεωφορείου – με ή χωρίς Αλβανούς – είναι μεγάλη πίκρα. Μια φορά το έκανα από Θεσσαλονίκη και την επόμενη φορά πήρα τρένο.

  4. 4 Flareman 17 Απριλίου 2007 στο 1:10 πμ

    Μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια Τινααααααααα:DDD


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Απρίλιος 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: