Αυτοκτονίες και πράσσειν άλογα (αλλά τελείως άλογα)

Αφού με αρχινήσατε στον κοινωνικό σχολιασμό, καλά να πάθετε:) Πέρα από την πλάκα, επειδή πολύ σούσουρο έγινε με τις σκοπιές και τις αυτοκτονίες και κουραφέξαλα, θέλω να εκθέσω τη γνώμη μου συνοπτικότατα.

Η στρατιωτική θητεία κάποτε ήταν ζόρι, ομολογουμένως. Σήμερα πια, είναι κολέγιο ο Στρατός – δεν περνάνε και τόσο άσχημα πια οι κατατασσόμενοι. Μόνο κέιτερινγκ που δεν έχουνε – κι αυτό δεν το έχω τσεκάρει! Κατά λέξην δήλωση φίλου που παρουσιάστηκε πολύ πρόσφατα: «εκδρομούλα είμαστε, αναφορά και ξανακοιμόμαστε». Δεν αμφιβάλλω ότι η εκπαίδευση τους ως στρατιώτες είναι σωστή και σε περίπτωση πολέμου όλοι θα είναι έστω στοιχειωδώς εκπαιδευμένοι. Αλλά όχι και «περιβάλλον αφόρητης πίεσης»! Αυτό που λένε πολλοί στα κανάλια κ.λπ., υπέστη πίεση, δε μπόρεσε να ανταπεξέλθει στις σκληρές και στείρες συνθήκες του Στρατού και δεν άντεξε, άρα αυτοκτόνησε, είναι η μεγαλύτερη μπαρούφα των ημερών. Δηλαδή συγγνώμη ρε Καραμήτρο, αν ο γιόκας σου πάει αύριο να δουλέψει και του βγάλει ο εργοδότης του την Παναγία θα αυτοκτονήσει; Ή αν μας την πέσουνε οι «καλοί μας» γείτονες θα αρχίσουνε να αυτοκτονούνε όλοι οι φαντάροι, πριν καλά καλά αρχίσουν οι βομβαρδισμοί;

Πιστεύω πως όλοι όσοι αυτοκτονούν στο Στρατό έχουν κάποιο κόμπλεξ ή κάποιο άλλο ψυχολογικό πρόβλημα. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Στρατός έχει ανοίξει και γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης για κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Και αυτό που πάνε να εφαρμόσουνε, με τις περιπόλους, μπαρούφα μου φαίνεται επίσης. Άλλο σκοπιά και άλλο περιπολία – αν θέλουν να βάλουν και περιπόλους, εγώ μέσα. Αλλά ο σκοπός έχει άλλη δουλειά, φυλάει τις εγκαταστάσεις της χώρας από εχθρούς, έσωθεν και έξωθεν. Θα τον βάλεις να κάνει τσάρκα;!

Για να σοβαρευτούμε λίγο λέω εγώ… που όλοι οι ξύπνιοι πάνε για Ι5 επικαλούμενοι προβλήματα ψυχικής υγείας…

Advertisements

11 Responses to “Αυτοκτονίες και πράσσειν άλογα (αλλά τελείως άλογα)”


  1. 1 dtsomp 19 Μαρτίου 2007 στο 11:50 μμ

    Καταρχάς… η θητεία του καθενός είναι διαφορετική. Αλλιώς την περνάει ο ένας κι αλλιώς ο άλλος.

    Ο στρατός όντως έχει γίνει καλύτερος σε σχέση με παλιά (μικρότερη θητεία, καλύτερη συμπεριφορά, καλύτερες συνθήκες) αλλά και οι στρατιώτες είναι πλέον πιο καλομαθημένοι – δεν κατέβηκαν από τον Όλυμπο όπου έβοσκαν πρόβατα στα 1300 μέτρα υψόμετρο.

    Όοοοοομως….. η ψυχολογική κούραση 30 συνεχόμενων ημερών χωρίς έξοδο, με καθημερινή σκοπιά στην άλλη άκρη του χάρτη, συνδυασμένη με ένα sms χωρισμού από την τσούλα γκόμενα είναι επαρκής αφορμή για να δαγκώσεις την κάνη.

    Ήμουν τυχερός και το μεγαλύτερο διάστημα χωρίς έξοδο από το στρατόπεδο ήταν 12 μέρες, στις οποίες τα νεύρα μου ήταν τσίτα και δεν μιλιόμουν. Οι «30 μέσα» είναι όμως πραγματικότητα για άλλους και ούτε καν θέλω να μπω στην διαδικασία να φανταστώ πως αισθάνονται.

    Αυτά τα ολίγα… 🙂

  2. 2 papo 19 Μαρτίου 2007 στο 11:54 μμ

    Γεια χαρά διαφωνώ έντονα με όσα λες. και συγνώμη που θα στο πω αλλα δεν έχεις κάτσει ακόμα να κάνεις διωράκι 2-4 στο πουτσόκρυο στου διαολου την μάνα για να δεις..πόσο ωραία εμπειρία ειναι. Αν με πείραξε κάτι απο τον στρατό ήταν οι σκοπιές.Ακόμα και εγώ ενας ομολογουμένος φλωρο φαντάρος που εξαιτίας ειδικότητας τελικά δεν έκανε αρκτές, βρήκα την σκοπιά σαν την πιο μαλακισμένη κατάσταση. Να φυλάς φράχτες και μαλακίες. Ο στρατός δεν έχει τους μηχανισμούς για να τσεκάρει ποια απο τα παιδιά αυτά έχουν ψυχολογικά προβλήματα, και γιατρός είσαι ξέρεις ότι ψυχικά διαταραγμένοι υπάρχουν και στην κανονική ζωή ανάμεσα μας καθημερίναι και πολλές φορές είναι θέμα τύχης ή συγκηριών που δεν φλιπάρουν.Φαντάσου λοιπόν τον τύπο στου διαολου την μάνα..ο οποίος ναι μπορεί να ειναι ..αδύναμος χαρακτήρας..να τον πάιρνει ένα πουτανάκι τηλέφωνο και να του λέει τα λάθος πράγματα. Ναι είπαμε δεν ειναι φυσιολογικό να αυτοκτονήσεις..αλλα αδύναμοι και ψυχικά διαταραγμένοι υπάρχουν και μέσα και έξω…άρα υπάρχει η πιθανότητα να γίνει το κακο!

    Όσοι έχουν πάει φαντάροι ξέρουν ότι η σκοπιά είναι ψυχοφθόρα..μερικά αρκετά αδύναμα άτομα λυγίζουν….

    Αλλά αν δεν πας αγαπητέ να γνωρίσεις και εσυ τον στρατό όπως και να περάσεις καλα ή κακά..η γνώμη του φίλου σου δεν μετράει.

    sorry

  3. 3 Flareman 20 Μαρτίου 2007 στο 12:07 πμ

    Κατ’ αρχάς εντυπωσιάζομαι απίστευτα που κάτι ποστ σαν αυτό σας τραβάνε όλους σας τις μύγες στο μέλι! Λες να κιτρινίζω; Θα εκτοπίσω τον Ταρζάν:P

    Στο θέμα (και παρεξηγήσεις δε γίνονται και το ξέρετε και οι δύο αυτό, κουβέντα κάνουμε:))… καταλαβαίνω πως η κάθε θητεία είναι διαφορετική, καταλαβαίνω πως μπορεί να στραβώσει ο καθένας, αλλά επιμένω: για να σκεφτείς σοβαρά να αυτοκτονήσεις, πολύ δε περισσότερο να το κάνεις, πρέπει να είσαι σοβαρά πειραγμένος. Καμία συγκυρία δε μπορεί να οδηγήσει κάποιον νορμάλ άνθρωπο στην αυτοκτονία έτσι απλά – το ένστικτο της επιβίωσης απλά υπερτερεί.

    Και στο κάτω κάτω ρε παιδιά στρατός είναι, όχι διακοπές στις Νήσους Πουκέ (σαν τον Τζακ)… εντάξει, έχει τις ιδιαιτερότητες του αυτό το στάδιο στη ζωή των ανδρών. Αν είναι να δαγκώνουν όλη την κάννη, ζήτω που καήκαμε!:|

    Αυτά γενικά, εννοείται πως παραμένω ανοιχτός σε περαιτέρω κουβέντα:)

  4. 4 cjcid 20 Μαρτίου 2007 στο 4:02 πμ

    Πήγα φαντάρος πριν 9 χρόνια, και μετά την εκπαίδευση σε κέντρο και ΚΕΒΟΠ, πήγα σε ένα άθλιο στρατόπεδο, όπου έκατσα 12 μήνες, το οποίο ήταν στα μαύρα του τα χάλια… (και ήταν πρώτη γραμμή στα σύνορα του Έβρου).
    Από σκοπιές έκανα αρκετές, και υπήρξαν μερικές φορές, που λόγο έλειψης προσωπικού, «χτυπούσαμε» αρκετές διπλοβάρδιες…

    Το κακό με τις σκοπιές (όπως τα πέρασα σ’ εκείνο το στρατόπαιδο) δεν είναι οι αυτοκτονίες, αλλά ότι χάναμε όλο το χρόνο σε τέτοιες αγγαρείες, αντί να ασχοληθούμε με την εκπαίδευση…
    Ας βάλουν κάμερες σε κάθε γωνιά του στρατοπαίδου και σε κάθε αποθήκη, και περίπολα να τσεκάρουν ότι όλα είναι ΟΚ. Έτσι γίνεται στους περισσότερους ευρωπαϊκούς στρατούς, και το βρίσκω απόλυτα σωστό.
    Αλλά το θέμα είναι ότι, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, 12 μήνες σ’ εκέινο το στρατόπαιδο, ΚΑΝΕΝΑΣ αξιωματικός δεν ήξερε τη τύφλα του, στο όπλο που είχε ειδικότητα…
    Ήμουν ολμιστής, και ανάθεμα αν ήξερε κάποιος, απ’ τους δημόσιους υπαλλήλους της κακιάς ώρας, τι είναι αζιμούθιο…
    Κάναμε βολές χωρίς κανένας να ξέρει τι διάολο κάνουμε και αν βαράμε στο γάμο του καραγκιόζι ή όχι…

    Εκεί έχει πρόβλημα ο στρατός

  5. 5 Derek 20 Μαρτίου 2007 στο 4:45 πμ

    Catering ξέρω σίγουρα ότι έχει το ναυτικό

    είχε γίνει παλιότερα και φασαρία με κάτι χαλασμένα που πήγαιναν στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας αλλά το θέμα είναι ότι το ναυτικό (και η αεροπορία έχω την εντύπωση) είναι πια 100% μισθοφορικά και άρα κανείς κληρωτός δεν πάει πια εκεί (ή έστω πάνε ελάχιστοι!)

    εμένα πάντως το όνειρο μου όταν με το καλό έρθει η σειρά μου θα είναι να με στείλουν σε κανένα φυλάκιο τέρμα θεού απάνω στα βουνά στα ΕλληνοΑλβανικά (Κόνιτσα συγκεκριμένα!)

    Ε! ρε ξύσιμο που έχει να πέσει!!!

  6. 6 Flareman 20 Μαρτίου 2007 στο 5:16 πμ

    Για Αεροπορία απ’ όσο ακούγεται θέλει δόντι, για Ναυτικό δεν ξέρω (ωστέ κέιτερινγκ… ναι, αλλά για τους αξ/κους ή για τους ναύτες;) Πάντως λίγο οργάνωση παραπάνω χρειάζεται, και όπως λέει και ο cjcid αλλού είναι η πραγματική ανάγκη. Επί τούτοις σταμάτησα κι εγώ στο αρχικό ποστ την κουβέντα, πάει σε στρατούλες και θέματα που δε θα ήθελα να ανοίξω σε αυτό το blog, δε σκοπεύω να το πάρω υπ’ ευθύνη μου αυτό το θέμα… αλλά θα αρκεστώ να πω μόνο ότι κάτι πρέπει να γίνει σίγουρα:)

  7. 7 SidIron 20 Μαρτίου 2007 στο 12:31 μμ

    Από πρώτο ΄χερι δεν ξέρω τι παίζει…είναι γεγονός πάντως ότι αεροπορία και ναυτικό τα πράγματα είναι πιο «χαλαρα»! Από κει και πέρα πράγματι εξαρτάται που θα βρεθείς..έχω ακούσει περιστατικά όπου λόγω των κολλημένων τοπικιστικών συνηθειών υπάρχει χάλια αντιμετώπιση σε παιδιά από άλλο τόπο (βλέπε Καριώτες στην Σάμο)! Επίσης οι ώρες που είσαι σκοπιά είναι αρκετές για να τα βρεις ε τον εαυτό σου…και άμα δεν τον γουστάρεις του τραβάς μία με το όπλο!!

  8. 9 gahan 11 Οκτωβρίου 2007 στο 11:00 μμ

    καλησπέρα
    απολελέ και τρελελέ σε 3 μήνες , σμηνίτης στην Π.Α.
    τον έχω σιχαθεί τον γ@μο στρατό. στην σάμο έκανα 45 μέρες να πάρω άδεια – έξοδο κτλ , μόνο για σκουπίδια ψωμί και ώνια βγαίναμε έξω απο την πύλη – την στιγμή που άλλοι στο τατόι ας πούμε ήταν δημόσιοι υπάλληλοι σε όλη τους την θητεία…
    ο άλλος απολύετε και έχει λέει 120 ώρες σκοπιά….εγώ έκανα πάνω απο 500 στους 3 πρώτους μήνες και όμως την πάλεψα..
    ενα είναι το συμπέρασμα , ο στρατός κάνει καλό άμα απασχολέι μόνο το σώμα σου . απο την στιγμή που πατάω το πόδι μου μέσα σκέφτομε τι θα κάνω όταν βγώ εξω..χαλαρά και χωρίς να παίζεις με τα όπλα !

  9. 10 Flareman 12 Οκτωβρίου 2007 στο 7:16 πμ

    Θα συμφωνήσω στο εξής: πολύ πολύ κακώς κάποιοι βολεύονται σε μια θέση και άλλοι τρέχουν όλη την ώρα.

    Αυτό όμως είναι γενικότερο φαινόμενο και δεν ισχύει μόνο στον Στρατό, ούτε μπορεί να καταργηθεί μόνο στον Στρατό:(

  10. 11 Γιώργος 15 Μαρτίου 2008 στο 8:40 μμ

    Τουλάχιστον αλλού, δεν είσαι υποχρεωμένος να κάτσεις να τα ανεχτείς.
    Ούτε σου στερούν την ελευθερία 😦


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Μαρτίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Counter free

Αρέσει σε %d bloggers: