PC Master no more

Έχω να γράψω εδώ μέσα καμιά τριάρα χρόνια. Όχι ότι δεν έχω τι να πω, το αντίθετο μάλλον, αφού τα πάντα έχουν αλλάξει πεντακόσιες φορές από την τελευταία φορά που χαιρετηθήκαμε.

Απεναντίας, δεν έχω πλέον χρόνο ούτε για να κοιμηθώ, πόσο δε μάλλον να καθίσω και να αραδιάσω πέντε δέκα γραμμές από σκέψεις, τις οποίες μετά πρέπει να χτενίσω, να ξαναδώ για να σιγουρευτώ ότι με εκφράζουν, ότι δεν έχω γράψει καμιά παπάτζα (γιατί ό,τι γράφουμε online το λέμε δημόσια κύριοι, και είναι δυνητικά επιλήψιμο βεβαίως βεβαίως), και κυρίως ότι δεν έχουν καμία αναφορά στο χώρο δουλειάς μου και τους ασθενείς με τους οποίους έρχομαι σε επαφή καθημερινά – αφού μας δεσμεύει το ιατρικό και προσωπικό απόρρητο. Πλέον, αν έχω να μοιραστώ κάτι, το Twitter και το status του FB με εξυπηρετούν με την αμεσότητα και τη βραχύτητά τους. Blog posts δεν είναι, αλλά στα πλαίσια του quickfire τρόπου ζωής μας εν έτει 2015, με καλύπτουν.

Έχουμε πολλά να πούμε, αλλά δεν είναι της παρούσης και δεν είναι ο στόχος αυτού του post.

Γράφω με μία και μόνο αφορμή: πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε το τέλος της κυκλοφορίας ενός από τα θρυλικότερα περιοδικά υπολογιστών στον Ελληνικό χώρο, του PC Master. Έχουμε μιλήσει άλλη μια φορά εδώ μέσα για το περιοδικό, το αρχαίο 2006. Το PC Master άρχισε ως έκδοση της Compupress κάπου το 1989, ως το «μεγαλύτερο» αδερφάκι του κραταιού Pixel και μια πιο ανάλαφρη μορφή του επίσης παλιότερου Computer Για Όλους (CΓΟ) – αυτά τα δύο βγήκαν στην αγορά το ’83. Το Pixel είχε να κάνει κυρίως με παιχνίδια για κονσόλες και Amiga/Amstrad, ενώ το CΓΟ με πιο σοβαρά θέματα υπολογιστών, επιχειρηματικού κόσμου των PCs και τα λοιπά. Το PCM [φωτό, αρχαία ιστορία] ήταν η γέφυρα που ένωσε τα δύο, και μετά την λήξη της κυκλοφορίας του Pixel το καλοκαίρι του 1996 πήρε τα σκήπτρα και καθιερώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έπειτα ως το κυρίαρχο περιοδικό για τον Έλληνα χομπίστα και PC gamer.

Ήταν εποχές που στηνόμασταν στις ουρές στα περίπτερα κάθε που κυκλοφορούσε το PC Master για να το πάρουμε, να τσεκάρουμε τη ζελατίνα μη μας έχουν βουτήξει τη δισκέτα – και μετέπειτα το δισκάκι, που γυρίζαμε τετράγωνα ολόκληρα για να βρούμε περιπτερά που να έχει το τελευταίο τεύχος, και που διαβάζαμε το περιοδικό από μπροστά μέχρι πίσω δέκα και δεκαπέντε φορές, άρθρο άρθρο, σελίδα σελίδα, μέχρι να περάσει ο μήνας και να βγει το επόμενο.

Και δεν ήταν απλή υπόθεση το PCM: είχε καταφέρει να σχηματίσει ολόκληρο ακολούθημα. Μέχρι και τουρνουά παιχνιδιών είχε διοργανώσει (τα περιώνυμα Grand Prix [φωτό]), στα οποία όποτε μπορούσαμε πηγαίναμε, πιτσιρικάδες ακόμη, με σκοπό όχι τόσο να κερδίσουμε βραβεία αλλά να μιλήσουμε από κοντά με τους συντάκτες που διαβάζαμε κάθε φορά που έσκαγε το νέο τεύχος στην αγορά. Φανατικοί αναγνώστες, ιδιαίτερος τρόπος γραφής, μοναδικός αέρας στα κείμενα. Εν ολίγοις, το περιοδικό είχε κατορθώσει να μεσουρανήσει στην Ελληνική αγορά τεχνικού τύπου με θέμα τα PCs, σε βαθμό που χτυπιόταν στα ίσα με το «ξενόφερτο» και πολύ πιο καλά δικτυωμένο και με περισσότερους πόρους PC Magazine. Η Compupress [Wikipedia] έπαιζε μπάλα με δυο τρεις πολύ καλές εκδόσεις και με ανοίγματα σε αρκετούς χώρους: εκδόσεις βιβλίων υπόλογιστών (Anubis, ακόμη μοστράρουν στη βιβλιοθήκη μου), ISP (η παλία CompuLink), τηλεοπτικές εκπομπές (The Computer Show – εδώ ένα βιντεάκι για να θυμούνται οι παλιοί), ακόμη και MMOs (δε θα ξεχάσω ποτέ το The 4th Coming, για το οποίο η CLink λειτουργούσε Ελληνικό server).

Και κάποια στιγμή… όλη αυτή η ιστορία ξεφούσκωσε.

Με έναν τρόπο που ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω, μέσα σε λίγα χρόνια, το PC Master παρεκτοπίστηκε, έπαψε να είναι ανταγωνιστικό, και παρέπεσε μαζί με όλον τον υπόλοιπο συρμό.

Νομίζω την καλύτερη ανάλυση την κάνει ο Πέτρος ο Κηπουρόπουλος (Sir Pretender), πρώην συντάκτης του περιοδικού, στο blog του. Το PC Master έχασε γιατί ήταν κύημα ενός οργανισμού που έμεινε μπλοκαρισμένος στο παρελθόν. Η Compupress ποτέ δεν έκανε σοβαρά την προσπάθεια να μπει στην εποχή της online πληροφορίας, ποτέ δεν έκανε το βήμα να γίνει ανταγωνιστική σε έναν εξελισσόμενο κόσμο που εν τέλει την ξεπέρασε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι σιγά σιγά ο κόσμος άρχισε να ενημερώνεται από αλλού, να μην έχει λεφτά να ξοδέψει σε ένα μηνιαίο (ενίοτε και διμηνιαίο) έντυπο, χωρίς ηλεκτρονική μορφή, χωρίς άμεση αλληλεπίδραση με τους αναγνώστες του, χωρίς μηχανισμό να ανταγωνιστεί τα νέα μέσα.

Υπήρξαν βέβαια και άλλες παράμετροι: ο κόσμος που αρχικά ήταν η ψυχή του περιοδικού και που το πότισαν με το αεράτο ύφος και τον μοναδικό αέρα που το δίεπε σιγά σιγά, ένας ένας, έφυγαν από τη συντακτική ομάδα. Οι παλιοί που έμειναν, είτε μεγάλωσαν και πέρασαν σε παρασκηνιακούς και υποστηρικτικούς ρόλους, είτε προσπάθησαν να κρατήσουν τα ηνία με λάθος τρόπους, ώστε τελικά να ζημιώσουν το σύνολο της σύνταξης. Και με αυτά και μ’ αυτά ο κόσμος στο PC Master άλλαξε, αντικαταστάθηκε ξανά και ξανά και ξανά, και τελικά το αποτέλεσμα λίγο θύμιζε το αρχικό.

Αυτό βεβαίως αφορά εμάς τους παλιούς αναγνώστες. Εγώ το PCM το πρωτοαγόρασα από σπόντα πιτσιρικάς μαθητής Δημοτικού το Νοέμβριο του 1994, και από τότε συνέχισα κάθε μήνα, πιστά, μέχρι και το Δεκέμβριο του 2005 περίπου. Πρόλαβα πάνω από μια δεκαετία τευχών και συντακτών, είδα μέλη του προσωπικού του να παντρεύονται (γεγονός αυτό), τη μορφή των τευχών να αλλάζει (μονότευχο σε δίτευχο – PC Master και PC Games – και τούμπαλιν), πρόλαβα να αγοράσω ειδικές και συλλεκτικές πλέον εκδόσεις, και πολλά άλλα. Υπήρξαν καλύτερες και χειρότερες περίοδοι, και απ’ ότι καταλαβαίνω και διαβάζω, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά της σύνταξης είχαν ανακτήσει κάτι από την παλιά αίγλη των μεγαθήριων [φωτό] που άλλοτε αρθρογραφούσαν.

Και πάλι όμως, αυτό ποτέ δε στάθηκε αρκετό. Το PC Master παρέμεινε εν τέλει στάσιμο. Και η υφή με την οποία ξεκίνησε άλλαξε και νερώθηκε τόσες πολλές φορές που πλέον το τελικό αποτέλεσμα, δυστυχώς, δε δικαιολογούσε το χρηματικό αντίτιμο και το ξεβόλεμα του περιπτέρου. Για τέτοιους περίπου λόγους εξ’ άλλου σταμάτησα κι εγώ να το αγοράζω: ήταν ένα περιοδικό που πλέον ούτε με εξέφραζε όπως άλλοτε, ούτε έβλεπα το λόγο να δίνω τα Χ € το μήνα στον περιπτερά για να καλύψω μια ανάγκη που πλέον με την τότε άρτι αφιχθείσα DSL σύνδεση μπορούσα να εξυπηρετήσω με τρόπο πολύ πιο άμεσο και ευρύ.

Και με αυτόν τον τρόπο, τελικά οριστικοποιήθηκε η διακοπή της κυκλοφορίας, πριν λίγες μέρες. Ήταν γνωστό από κάποιες βδομάδες πίσω ότι το PCM σταματάει να κυκλοφορεί, έγινε μια προσπάθεια για συνδρομητικό μοντέλο που πάτωσε, και περιμέναμε να βγει το τεύχος #304, που θα ήταν και το τελευταίο. Εν τέλει ανακοινώθηκε ότι ούτε καν αυτό δε θα κυκλοφορήσει. Και έτσι άδοξα, σιωπηλά και απότομα, μπήκαν τίτλοι τέλους στην ιστορία ίσως του πιο επί της ουσίας επιτυχημένου Ελληνικού περιοδικού Πληροφορικής και υπολογιστών. Δεν του άξιζε. Τα άλογα όμως τα σκοτώνουν πριν γεράσουν. Αφού το PC Master γέρασε και έμεινε μετά την ώρα του, τουλάχιστον ας τελειώσει εδώ και ας μας μείνουν μόνο οι ευχάριστες αναμνήσεις που μας προσέφερε.

Σε ένδειξη φόρου τιμής νομίζω ότι το ελάχιστο που μπορεί και πρέπει να κάνει η Compupress είναι να διαθέσει το αρχείο του περιοδικού στο κοινό προς δωρεάν ανάγνωση, όπως έχει κάνει άλλωστε και με το Pixel. Τα πρώτα 150 τεύχη του περιοδικού είναι ήδη σκαναρισμένα και ανεβασμένα σε site του χώρου από ιδιώτες μέχρι το #150, τα πιο πρόσφατα σίγουρα υπάρχουν κάπου στους servers του εκδότη, ενώ τα ενδιάμεσα σίγουρα θα βρεθεί κάποιος να τα σκανάρει και να τα διαθέσει.

Είναι το λιγότερο που μπορεί να γίνει για έναν παλιό φίλο τον οποίον αποχαιρετούμε. Εγώ τουλάχιστον ξέρω πώς θέλω να έχω το PC Master στο μυαλό μου: όπως το διάβαζα, πιτσιρικάς, την εποχή μεταξύ ’95 και 2005, τότε που το χαιρόμουν με την ψυχή μου. Καλό ταξίδι σε έναν θρύλο του Ελληνικού computing, και καλή σταδιοδρομία στους εργαζομένους του, παλαιούς και νυν, γνωστοί και φίλοι όπου κι αν αυτοί βρίσκονται.
Σ

Αλλαγή φρουράς

Είχα γράψει ένα μεγάλο κατεβατό ίσα με τρεις σελίδες, το οποίο διάβασα από πάνω ως κάτω τουλάχιστον τέσσερις φορές – και το ξήλωσα. Επαληθεύεται για μια ακόμη φορά ότι η αποκρυστάλλωση μιας ή δυο σκέψεων είναι επαναληπτική διαδικασία τελικά.

Σύντομα λοιπόν, η περιγραφή του υποβάθρου: τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους στην παρούσα χρονική συγκυρία – εντός κι εκτός Ελλάδος. Διαβάζω τον τελευταίο καιρό ένα κάρο posts σχετικά με τα προβλήματα που έχουμε εντός των συνόρων, για κόσμο που σκέφτεται αν θα μείνει ή αν θα φύγει, όπως παραδειγματικά αυτό κι αυτό. Ακούω ένα κάρο κόσμο, ειδικά στο δικό μου κλάδο, να μιλάει απογοητευμένα για το χάλι και για το ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας, και όλα τα σχετικά επιχειρήματα.

Και μου γεννάται μια εύλογη απορία: αφού είμαστε για χαρακίρι και τα πράγματα είναι για αντικαταθλιπτικά, γιατί δεν έχει αδειάσει ακόμη η χώρα και να μείνουν μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί; Σαφώς υπάρχει μια τάση για φυγή, αλλά είναι κρατημένη και με τα χίλια ζόρια, όχι η μαζική έξοδος στις πύλες που θα ανεμένετο αν η κατάσταση είναι τόσο ζοφερή όσο έχει βαφτεί στα μυαλά μας.

Διαπιστώνω όμως τελικά ότι όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται και οδύρονται… επιμένουν. Και υπομένουν, και παλεύουν. Παράλογα, ανεξήγητα, με μια ψυχολογία που αγνοεί τα λογικά επιχειρήματα. Και εντελώς παράδοξα και με μαγικό σχεδόν τρόπο… δουλεύει! Προ ημερών είχα μια συζήτηση με έναν από τους δασκάλους μου στο νοσοκομείο, που έλεγε ότι είναι στο τσακ να φύγει πίσω για Αμερική, όπου έκανε ειδικότητα, όπου τα πράγματα είναι αλλιώς, καλύτερα, πιο αξιοπρεπή και με καλύτερες απολαβές. Ο ίδιος άνθρωπος (και μιλάμε για νέους ανθρώπους, όχι κόσμο ένα κλικ πριν τη σύνταξη) μετά από ούτε μια βδομάδα μου έλεγε ότι έχει παλέψει για το εδώ σύστημα, για την υγεία στην Ελλάδα, για να επιστρέψει στην πατρίδα του, για το Πανεπιστήμιο αυτό και ότι δεν είναι διατεθειμένος να το βάλει κάτω. Δεν το είπε ο ίδιος, αλλά αυτό που εννοούσε ήταν αυτό που κάπου πήρε το μάτι μου σε κάποια ανάρτηση σε blog: μέχρι να ματώσουν οι πέτρες θα το παλεύει.

Και καταλήγω έκπληκτος ότι τα πράγματα πραγματικά δεν είναι τόσο τραγικά. Και ότι στην τελική όλα ανάγονται σε τρεις παράγοντες. Πρώτον, ότι πρέπει να το πάρεις απόφαση. Όσο δεν αφοσιώνεσαι, όλα σου φαίνονται χάλι και μένεις άτολμος. Αν επιλέξεις κάτι με χαρά και όρεξη, τα πάντα  κουμπώνουν μεταξύ τους, ακόμη και οι δυσκολίες – μέχρι τότε όλα σου ξυνίζουν. Δεύτερον, η κατάσταση είναι πλέον τόσο ρευστή και αβέβαιη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, που πλέον δεν αξίζει καμία στεναχώρια και καμία ανησυχία. Οι ημέρες του μεγάλου φαγοποτιού έχουν αρχίσει και πνέουν τα λοίσθια, δε χωράει καμιά αμφιβολία. Με τον ίδιο τρόπο όμως, και ο κόσμος έχει βαρεθεί να φοβάται – είναι στην ανθρώπινη φύση να κοιτάζουμε ψηλά. Και τρίτον, στην τελική όλα ανάγονται στο τι θέλεις από τη ζωή σου. Τι είναι αυτό που δεν αντέχεις με τίποτα, τι είναι αυτό χωρίς το οποίο δε μπορείς να ζήσεις, τι είναι αυτό που θα σου άρεσε αλλά δεν καίγεσαι και ιδιαίτερα, τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις και τι όχι. Με λίγα λόγια, τι είναι αυτό που θα σε κάνει να μπορείς να τελειώνεις τη μέρα σου και μ’ όλες τις δυσκολίες να μπορείς να χαμογελάσεις. Ίσως είναι ένα πάκο κατοστάευρα στο πορτοφόλι σου, ίσως είναι το να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να σου φέρονται σαν βασιλιά, ίσως είναι ένα ζεστό πιάτο φαΐ όταν γυρίζεις σπίτι σου.

Για μένα; Λίγα πράγματα. Το να αγαπάω τη δουλειά μου, ακόμη κι αν αυτή είναι δύσκολη ή αντίξοη – και με το χέρι στο Ευαγγέλιο, την αγαπάω όσο λίγα πράγματα. Η δυνατότητα να μπορώ να προστατέψω, να θεραπεύσω, να βοηθήσω, να κάνω τον κόσμο γύρω μου να χαμογελάσει: ασθενείς, οικογένεια, φίλους, δικούς μου ανθρώπους. Να ξέρω ότι αυτό που κάνω έχει νόημα για κάποιους, κι ας μην αλλάξω τον κόσμο μόνος μου.

Νομίζω ότι στην Ελλάδα έχουμε αρχίσει και το καταλαβαίνουμε αυτό σιγά σιγά αυτό, ότι αλλού είναι η ουσία στη ζωή. Μας έκατσε στραβά γιατί συνηθίσαμε στις εύκολες λύσεις, στις ανέσεις, στις βολές μας. Λογικό επομένως να επιλέγουν πολλοί την οδό της ελαχίστου αντιστάσεως. Αλλά είναι ώρα να επιστρέψουμε στις βάσεις μας. 21ος αιώνας, ναι, οκέι, μαζί σας. Αλλά να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Και υπάρχουν πράγματα που δεν αποτιμώνται με ποσοτικούς όρους. Το έγραψε και ο Βάρναλης: «κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς, χρέος σου με τα χέρια σου να σηκωθείς».

Τελικά συνειδητοποιώ πως αν και πραγματικά είμαι απροετοίμαστος για την αλλαγή φρουράς… τελικά είμαι έτοιμος. Μακάρι μόνο να το έβλεπαν όλοι αυτό.

Ετήσια Συνδρομή για νέους γιατρούς στον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών

Μια πληροφορία που υπέπεσε στην αντίληψή μου μόλις και θα ενδιαφέρει πολλούς.

Ο ΙΣΑ από φέτος έχει ρίξει στο μισό την ετήσια συνδρομή για τους γιατρούς που είναι μέσα στα πρώτα πέντε έτη από τη λήψη αδείας ασκήσεως επαγγέλματος. Για τους συναδέλφους που κατέχουν άδεια ασκήσεως για από έξι ως και δέκα χρόνια η μείωση είναι στο 25%, ενώ για τους υπολοίπους η συνδρομή παραμένει ίδια.

Εντελώς ενημερωτικά, οι Πανεπιστημιακοί γιατροί Α’ βαθμίδος είχαν προσαύξηση κατά 20%.

Πάλι καλά που μας έριξαν λίγο το χαράτσι γιατί τρώμε γερό δάγκωμα και για εμάς που είμαστε εν αναμονή ειδικότητας (ήτοι, άνεργοι) λεφτά δεν περισσεύουν.

Chuck

Έχω διάφορα που θέλω να γράψω καιρό τώρα και με τις απανωτές δουλειές δεν προλαβαίνω.

Ένα μικρό διάλειμμα για να πω δυο λόγια για το φινάλε του Chuck.

Η σειρά κράτησε πέντε σεζόν – δε λέω ότι ήταν πολύ, απλώς έχασε λίγο το μπούσουλά της στην τελευταία και έκανε κοιλιά. Θα μπορούσαν να είχαν ένα καλύτερο και πιο επεισοδιακό story arc στα τελευταία δέκα – δώδεκα επεισόδια και να το λήξουν πιο ικανοποιητικά. Still. Δε θα επεκταθώ στο τι έγινε κατά τη διάρκεια της σεζόν, θα πιάσω απλώς τα τελευταία τρία επεισόδια, και πάλι από αυτά ό,τι μου κάνει κλικ – εντάξει; :)

Έχουμε και λέμε, και ακολουθούν spoilers και αρκετή κουβέντα.

Όταν δώσανε στη Sarah το Intersect είχα αγανακτήσει εσωτερικά γιατί θεώρησα ότι οι σεναριογράφοι είχαν ξεμείνει εντελώς από δημιουργικές ιδέες. Τελικά ήταν προθέρμανση για το πανηγύρι που θα ακολουθούσε στα επόμενα επεισόδια. Όταν ο Morgan είχε αρχίσει να χάνει κομμάτια αναμνήσεων, η σειρά είχε ψιλοκωμικό τόνο – σε αυτήν την περίπτωση η ζημιά στο μυαλό της Sarah είναι πολύ πιο γρήγορη, πολύ πιο εκσεσημασμένη και πολύ πιο δραματική. Ήδη οι τελευταίες σκηνές του 5×11 είναι από τις πιο βαριές ίσως ολόκληρης της σειράς. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν περίμενα η σκηνή με Chuck και Sarah στην κουκέτα του Maglev να είναι η τελευταία ευτυχισμένη τους στιγμή εντός πλαισίων status quo. Αντίστοιχα, το σεναριακό στήσιμο στο πρώτο μισό του φινάλε προσφέρεται για βαριές σκηνές: ο Chuck τρώει ξύλο χωρίς αύριο από τη γυναίκα του που δεν τον αναγνωρίζει καν, δε σηκώνει χέρι να αντεπιτεθεί, και η ίδια η Sarah λειτουργεί όπως λειτουργούσε πριν πέντε χρόνια, χωρίς καμία προσωπική επένδυση ή αναστολή. Χωρίς αμφιβολία το σκοτεινότερο επεισόδιο όλης της σειράς, και ακόμη περισσότερο όσο όδευε προς το τέλος του, με το DVDάκι που παρουσιάζει ο από μηχανής θεός Casey.

Έχει ήδη συζητηθεί στο Internet αλλά θα το γράψω κι εγώ, η δεύτερη ώρα του φινάλε είναι ουσιαστικά ένα μεγάλο tribute σε ολόκληρη τη σειρά. Συνεχείς αναφορές δεξιά και αριστερά σε περασμένα επεισόδια και αποστολές, easter eggs παντού, άλλα εντελώς κρυφά κι άλλα κραυγαλέα. Δεν είναι άσχημο, ίσα ίσα που είναι καλά ανεκτό ως και ευχάριστο. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στο δεύτερο μισό του φινάλε είναι πως έχουν βάλει μέσα ουσιαστικά όλες τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν ένα επεισόδιο Chuck να είναι… ένα επεισόδιο Chuck:P Σκηνές στο Buymore με Big Mike και τους γνωστούς άγνωστους κομπάρσους σε ρόλο stalkers, σκηνή με Casey και το απαραίτητο weapons gag (μία από τις ελάχιστες φορές που ο Chuck πυροβολάει με πραγματικό όπλο στη σειρά και φέρνει την καταστροφή), Intersect flash, και φυσικά Jeffster. Εντυπωσιακός ο τρόπος που έφεραν και έδεσαν το φινάλε με το πρώτο επεισόδιο (βόμβα σε λάπτοπ και Irene Demova virus), πρέπει να είναι από τα ελάχιστα παραδείγματα σειρών που κάνουν τόσο εκτεταμένο και προφανές tribute στον εαυτό τους χωρίς να μπλοκάρουν κάπου και χωρίς να φαίνεται άνοστο ή ζορισμένο.

Και μένει το θέμα resolution. Όλοι τελικά πήραν το δρόμο τους και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ο Big Mike στο κατάστημα που έχει αγοραστεί από τα Subway (κραυγαλέα διαφήμιση, δε φτάνει τα επίπεδα Hawaii 5-0 όμως σε καμία περίπτωση), ο Jeff και ο Lester μεγάλες φίρμες στη Γερμανία, ο Awesome και η Ellie μετακόμιση σε νοσοκομείο στο Σικάγο με τη μαμά Bartowski από κοντά για την εγγονή, ο Morgan και η Alex μετακομίζουν, ο Casey πάει να βρει τη Gertrude…

… όλοι τελικά;

Το Chuck είχε σταματήσει από καιρό να είναι η ιστορία ενός ετεροχρονισμένου αξιαγάπητου geek που αρχικά έγινε πράκτορας με το στανιό και μετά το έκανε όνειρό του. Η προσθήκη του Intersect 2.0 στις αρχές της τρίτης σεζόν ήταν εξαιρετική ιδέα γιατί έδωσε τη δυνατότητα στους σεναριογράφους να γυρίσουν τον τόνο της σειράς προς πιο ενεργές κατευθύνσεις, να την κάνουν πιο κατασκοπική, να γυρίσουν σκηνές δράσεως πιο «εφετζίδικες». Από τα μισά της τρίτης σεζόν ήδη και πολύ περισσότερο κατά την τέταρτη ο πυρήνας της ιστορίας ήταν πλέον αν «θα το πάρει το κορίτσι», κι αυτό μας χάρισε εξαιρετικά επεισόδια και σκηνές, όπως η πρόταση γάμου στο διάδρομο του νοσοκομείου (που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το φινάλε της σειράς). Προσέξτε, μιλάμε για το Chuck, όχι για κάποια άλλη σειρά – που έχει παράδοση ως προς το ότι τα σημαντικά storylines σώζονται πάντα στο τέλος ως εκ δια μαγείας. Και περιμένεις ότι μετά την επιλογή του Chuck να θυσιάσει το Intersect για να σώσει τον κόσμο στην όπερα, θα έχει κάποια ηθική ανταμοιβή: τη γυναίκα του πίσω.

Και το φέρνεις από δω κι από κει, πετάς άπειρες σπόντες κατά τη διάρκεια του διώρου ότι οι αναμνήσεις της Sarah δεν έχουν διαγραφεί αλλά βρίσκονται κάπου εκεί μέσα σε καταστολή και το φτάνεις στην τελική σκηνή στην παραλία και αφήνεις το μεγαλύτερο cliffhanger της νεώτερης τηλεοπτικής ιστορίας. Από τη μία ήταν μαγκιά των δημιουργών ότι δεν κώλωσαν να το λήξουν όπως ήθελαν, από την άλλη είναι ένα είδος προδοσίας προς το κοινό της σειράς, που ήθελε ένα happy end και δεν το είχε. Δεν ήταν κακό φινάλε, κάθε άλλο. Προσωπικά όμως, ως πιστός θεατής της σειράς από το πρώτο επεισόδιο, μου έκατσε κάπως στραβά. Δεν είναι το τέλος που έπρεπε να έχει ο τηλεοπτικός Chuck. Ας είναι, highly rated.

Ένα μικρό aside: αυτό το επεισόδιο ανέδειξε υποκριτικά τον Zac Levi. Εξαιρετικός ηθοποιός, χαρισματικός, ταλαντούχος και ιδιαίτερος, βγάζει μια μοναδική ειλικρίνεια στην οθόνη. Πέραν του ότι γράφει, πέραν του ότι παίζει πάρα πολύ καλά, ίσως είναι ο μοναδικός υποψήφιος για το ρόλο του Chuck που είχε το απαραίτητο geekness για να τον υποδυθεί σωστά. Major props.

Και έτσι τελείωσε κι αυτή η σειρά. Mac-friendly, geek friendly, καθιέρωσε τη δική της κουλτούρα, από τα δικά της inside jokes (pineapple για λέξη-κλειδί εκκένωσης του Buymore, δεν ξεχνιέται) μέχρι τους μοναδικούς κομπάρσους που έδιναν την ψυχή τους για κάθε επεισόδιο και δείχνει στο γυαλί. Και μία από τις ελάχιστες σειρές που είχε τέτοιο δέσιμο με τους θεατές της και τόσο ενθουσιώδες ακολούθημα. Δεν έληξε ακριβώς όπως θα ήθελα, αλλά ήταν πέντε ωραία χρόνια.

Zac, Josh, Yvonne, Adam, Sarah, Ryan, Vic, Scott, Mark and Bonita, thank you for everything. It’s been a great five years and a great show; well done.

SOPA – PIPA, δυο λόγια

Να τα πούμε λίγο γρήγορα;

Σήμερα γίνεται φασαρία σε όλο το Internet, επί τη αφορμή δύο νομοσχεδίων που συζητούνται αυτόν τον καιρό στα νομοθετικά όργανα των ΗΠΑ. Οι δύο νόμοι προς ψήφιση λέγονται SOPA (Stop Online Piracy Acy, νόμος για την παύση της online πειρατείας) και PIPA (Protect IP Act,  νόμος για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας).

Δεν είναι τωρινή αυτή η ιστορία, έχει μήνες που συζητιέται, αλλά η ψήφισή των νόμων γίνεται πιθανά τον ερχόμενο μήνα και ειδικά σήμερα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του Internet διαμαρτύρεται με έντονο τρόπο για τα δύο νομοσχέδια και ό,τι αυτά συνεπάγονται. Μεγάλα sites και επιχειρήσεις, όπως η Google, η Wikipedia, το Wired και πολλοί άλλοι έχουν μαυρίσει τις σελίδες τους ή έχουν κατεβάσει ρολά (αυτολογοκρίνονται σαρκαστικά). Η ίδια η διακυβέρνηση Ομπάμα μέσα στο Σαββατοκύριακο δήλωσε ενάντια στα δύο νομοσχέδια και γενικότερα υπάρχει μεγάλη ένταση.

Θα μου πεις, κάτσε ρε μάστορα, Αμερικάνικοι νόμοι είναι, τι με κόφτει εμένα;

Να πούμε δυο λογάκια να δούμε τι προβλέπουν τα κείμενα αν περάσουν οι νόμοι;

Ουσιαστικά πρόκειται για νομικές διατάξεις που – θεωρητικά – έχουν ως σκοπό την πάταξη της πειρατείας στο Internet και την αντιμετώπιση της κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας. Για να το πετύχουν αυτό όμως, τα μέτρα που προβλέπονται είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενα.

Για παράδειγμα, με βάση τους SOPA/PIPA, αν ένα οποιοδήποτε site εδραζόμενο στην Αμερική θεωρηθεί ότι υποκινεί ή διευκολύνει με οποιονδήποτε τρόπο τη διακίνηση πειρατικού περιεχομένου, ο κάτοχος του copyright μπορεί με συνοπτικές διαδικασίες να ζητήσει από τον πάροχο του site να το κατεβάσει, χωρίς πρότερη ειδοποίηση του διαχειριστή, χωρίς διαπραγματεύσεις, χωρίς τίποτα. Και δε μιλάμε μόνο για το αμφιλεγόμενο περιεχόμενο, μιλάμε για ολόκληρο το site. Το αστείο είναι πως προσφέρεται πλήρης νομική αμνηστία στον πάροχο αν συνεργαστεί εξωδικαστικά με τις αρχές!

Άλλο παράδειγμα, αν κάποιος έχει ανεβάσει στο site του ένα παράνομα ripαρισμένο δίσκο σε MP3 κι εγώ λινκάρω από το site μου σε άσχετη σελίδα αυτού του site (γιατί μου άρεσε π.χ. ένα άρθρο του), μπορεί ξαφνικά να βρω το δικό μου site κατεβασμένο, χωρίς να με προειδοποιήσει κανένας, και με μικρές πιθανότητες να μπορέσω να το ξαναανεβάσω ή να αίρω τον περιορισμό.

Αντίστοιχα, αν τα υπό αμφισβήτηση sites είναι ξένα (το τι ορίζουν οι νόμοι ως ξένο και ημεδαπό για τις ΗΠΑ είναι αρκετά φλου και τεχνικά λάθος, όπως και σχεδόν η ολότητα του νομικού κειμένου), τότε και πάλι με μια απλή αίτηση από τους κατόχους του copyright δίνεται εντολή σε μηχανές αναζήτησης και παρόχους Internet, χωρίς τη δυνατότητα άρνησης, να βάλουν αυτά τα sites σε μαύρη λίστα και να εμποδίσουν την πρόσβαση σε αυτά. Αντίστοιχα, αν κάποιο site θεωρείται ύποπτο για διακίνηση πειρατικού υλικού (και μιλάμε για υποψία, όχι για αποδεδειγμένη εμπλοκή), με αντίστοιχες συνοπτικές διαδικασίες δίνεται η δυνατότητα σε τράπεζες και διαφημιστές που συνεργάζονται με το εν λόγω site να σταματήσουν να το εξυπηρετούν και μάλιστα χωρίς καμία χρηματική υποχρέωση.

Μεταξύ άλλων, όποιος γράφει ή προβάλλει («υποκινεί» νομίζω είναι ο χρησιμοποιούμενος όρος) προγράμματα και εργαλεία που να παρακάμπτουν τα μπλοκαρίσματα θεωρείται και ο ίδιος συνεργός. Τέτοια εργαλεία, να προσθέσω εγώ εδώ, είναι και οι VPN clients που χρησιμοποιούμε από τα σπίτια μας για να συνδεθούμε με το Πανεπιστήμιο και να χρησιμοποιήσουμε τις υπηρεσίες του, να έχουμε πρόσβαση σε δημοσιεύσεις και λοιπά! Και το πλέον κορυφαίο, δεν προβλέπονται καθόλου ποινές για ψευδείς και ανακριβείς καταγγελίες και κατηγορίες περί πειρατείας. Ο τρέχων νόμος στην Αμερική για την προστασία πνευματικών έργων, ο DMCA (Digital Millenium Copyright Act) προβλέπει σε περίπτωση καταγγελίας για πειρατικό υλικό το κατέβασμα του σχετικού υλικού με ειδοποίηση του διαχειριστή, αλλά: α) μόνο του υλικού και όχι όλου του site και β) αν τελικά η καταγγελία ήταν ψευδής και ο διαχειριστής το κυνηγούσε δικαστικά τους έκοβε τον κώλο. Αυτές οι δικλείδες με τους SOPA και PIPA θα πάνε περίπατο.

Τι μας νοιάζει τώρα: προφανώς αν κάτι τέτοιο ψηφιστεί από τις ΗΠΑ αργά ή γρήγορα θα φιλτράρει και σε άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα στην περίπτωσή μας, ή το Ευρωκοινοβούλιο για να το θέσουμε σε ευρύτερη βάση. Ακόμη και χωρίς να το συζητάμε όμως, μην ξεχνάτε ότι μεγάλα sites όπως το Google, το WordPress ακόμη (που φιλοξενεί επί του παρόντος αυτό το blog) και άλλα έχουν από το σημείο μηδέν τεράστιο πρόβλημα. Μπορεί να μη μας επηρεάζει νομικά (ακόμα) αλλά ως χρήστες μας δημιουργεί πρόβλημα από τώρα. Για να το πω χοντρά με δυο λόγια, πρόκειται για πρακτικές τύπου «ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, κι αν διαφωνείς άντε να αποδείξεις ότι είσαι ελέφαντας, και αν το αποδείξεις δεν τρέχει τίποτα, σε δυο ώρες σου κάνει άλλος καταγγελία και ξανά μανά τα ίδια». Ανοίγουν οι κερκόπορτες για λογοκρισίες, μαζικό φίμωμα απόψεων και τα λοιπά – οι ειδικοί μιλάνε καλά – καλά για διαμερισματοποίηση και για σκότωμα του Internet όπως το γνωρίζουμε.

Λινκς με περισσότερες πληροφορίες εδώ, εδώ κι εδώ για όσους ενδιαφέρονται.

Έτσι, για να μη σε πιάσουν αδιάβαστο στο net café της γειτονιάς σου που θα πας να πάρεις τη δόση σου WoW ζώον:P

Clock reset

Το τεχνικό postάκι που έταξα χθες έρχεται, απλώς δεν έχω αποφασίσει ακόμα θέμα:) Δυο σκέψεις για απόψε όμως, μη σας αφήσω χωρίς κουλτούρα χρονιάρες μέρες:P

Οφείλω να παραδεχτώ πως τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει και με κουράζει αυτός ο εξαναγκασμός του έξω στα ρεβεγιόν και τις γιορτές. Οι πάντες σκοτώνονται πότε θα γίνει η Ανάσταση/αλλάξει ο χρόνος/κλάσει η νύφη για να φύγουν τροχάδην για έξω, για να στριμωχτούν σα σαρδέλες με 500 άλλους και να πιουν όσο πιο γρήγορα μπορούν όσο περισσότερες μπόμπες γίνεται, για να ξυπνήσουν την επομένη το μεσημέρι ντενεκέδες από το hangover και να πουν ότι περάσανε γαμάτα.

Σόρι αγάπες αλλά δεν ορίζω έτσι τη διασκέδαση:)

Και δεν είναι μόνο η κούραση, οι αφραγκίες του κόσμου, οι δύσκολες συγκυρίες. Τα ντιριντάχτα και τα πανηγύρια έχουν γέλιο και πλάκα, όχι όμως όταν γίνονται για να γίνουν. Τέτοιες μέρες νομίζω είναι καλύτερο να τις περνάμε με τους δικούς μας ανθρώπους, με κόσμο που μας αρέσει η παρέα τους, που τους εκτιμούμε, που έχουν σημασία για εμάς. Λίγοι και καλοί.

Όσο για το 2011; Δύσκολη χρονιά ασυζητητί. Φάγαμε τα μούτρα μας – επανειλημμένα! – και μάλιστα οι περισσότερο σε πολλά επίπεδα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως, κάποια μαθήματα και κάποιες εμπειρίες έμειναν, όπως μένουν πάντα. Ανέκαθεν πίστευα ότι αυτό που είμαστε σε κάθε δεδομένη στιγμή αποτελείται από το σύνολο των εμπειριών και των αποφάσεών μας μέχρι τότε: το 2011 δεν έχει κάποια διαφορά, από αυτή την οπτική γωνία.

Καλά να περάσετε λοιπόν, όπως κι αν περάσετε απόψε. Καλή χρονιά με ό,τι χρειάζεται ο καθένας μας. Και πάντα με υπομονή, υγεία, υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.

 

Τα λέμε του χρόνου:)
Σπύρος

 

Pulmicort

Είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση σήμερα με έναν γνωστό ο οποίος έχει παραρρινοκολπίτιδα.

Ο λεβέντης πήγε σε συνάδερφο που του έδωσε για αγωγή Pulmicort. Ο γνωστός δεν είχε ούτε βρογχίτιδα, ούτε άσθμα, ούτε καπνίζει, ούτε φουσκώνει μπαλόνια σε τσίρκο για δεύτερη δουλειά. Καλό δεν είδε, πήγε σε δεύτερο συνάδερφο μετά από κάποιες μέρες που τον κοίταξε και του έδωσε μία συγκεκριμένη αντιβίωση.

Και εκφράζει την (εύλογη, μετά τα όσα του είπαν) απορία: μα έπαιρνα το εισπνεόμενο για πόσες μέρες και δεν έχω φτιάξει ακόμα. Τι θα μου κάνει η αντιβίωση;

Στοπ εδώ, να διευκρινίσω, δεν έχω τίποτα με το Pulmicort ούτε μου φταίει το φάρμακο. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για το οποιοδήποτε εισπνεόμενο κορτικοστεροειδές της αγοράς. Απλώς αυτό έτυχε να ακούσω σήμερα, αυτό αναφέρω.

Το θέμα είναι ότι η αγωγή ήταν λάθος. Άνθρωπος με καθαρό λαιμό, χωρίς ακροαστικά, χωρίς φλέμματα, χωρίς ιστορικό άσθματος ή ενεργά συμπτώματα άσθματος, χωρίς βήχα, μη καπνιστής, χωρίς προβλήματα στην ακτινογραφία θώρακος, χωρίς συμπτώματα από κατώτερο αναπνευστικό που έχει πονοκέφαλο, βαρύ κεφάλι και μπουκωμένη μύτη δε χρειάζεται εισπνοές κορτιζόνης.

Πάμε άλλη μία, με μπρίο: ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΙΣΠΝΟΕΣ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ._

Λογικό να μην του κάνει τίποτα το Pulmicort, τζάμπα το φορτώθηκε. Η αντιβίωση από την άλλη έχει μια σχετική ένδειξη: αφού ξεκίνησε συντηρητικά για κάποιες μέρες χωρίς αντιβιοτικό και δεν είδε βελτίωση, υπάρχει μια καλή πιθανότητα να έχει βακτηριακή λοίμωξη, άρα σωστά ο δεύτερος συνάδερφος τον ξεκίνησε σε αυτό που λέμε εμπειρική αγωγή: θεραπεία που δίνουμε με βάση τα συμπτώματα του ασθενούς ώστε να πιάσουμε τα στατιστικά πιθανότερα αίτια, και η οποία είναι πιο γενική παρά εξειδικευμένη προκειμένου να ξεκινήσει γρήγορα. Ζεστά, πολλά υγρά, καμιά πορτοκαλάδα, φυσιολογικό ορό στη μύτη για ξεβούλωμα και λογικά σε τρεις με πέντε μέρες θα έχει καλό αποτέλεσμα ο γνωστός:)

Φυσικά (το κλασικό disclaimer) σε καμία περίπτωση δε λέω να μην ακολουθείτε τις οδηγίες των γιατρών σας, ούτε ότι κάποιος που δεν είναι ο ίδιος γιατρός θα πρέπει να αποφασίζει μόνος του αν θα πάρει ή όχι κάποια αγωγή που του έδωσε ο γιατρός του. Ο κάθε άρρωστος και το κάθε περιστατικό διαφέρουν και θέλουν εξατομικευμένη εκτίμηση και αντιμετώπιση. Πρέπει όμως να διαλέγετε γιατρούς που να εμπιστεύεστε, που να σας εμπνέουν οι ίδιοι εμπιστοσύνη, ναι;:)

Πιθανό τεχνικό post ή απολογισμός για το 2011 αύριο, stay tuned. Χρόνια πολλά σε εορτάζοντες και μη, μιλάμε:)


Κατηγορίες

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αυγούστου 2015
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΕΖΟΝ…

del.icio.us

Twitter

ASK2USE

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μας διαβάζουν τακτικά:

Web site ROI

Powerful Blog Authoring Made Simple.


Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 1.714 ακόμα followers