Σημεία ζωής

Μην ανησυχείτε, δε μας δέρνουν κάθε χάραμα. Ούτε μας αφήνουν ατάιστους μες στη βροχή:)

Για να είμαι ειλικρινής, θα έλεγα ότι είμαστε πολύ καλά στο ΚΕΥΓ. Δε θα γράψω πολλά, δεν έχω το χρόνο εξ’ άλλου, απλώς μερικά highlights για όσους είναι απ’ έξω και διαβάζουν:

Το στρατόπεδο είναι… (well, πώς να το κάνουμε) στρατόπεδο. Όποιος μπει στα στρατά περιμένοντας σούπερ λουξ εγκαταστάσεις με WiFi hotspots και φρέντο καφέδες κάθε δεύτερη ώρα ζει στον κόσμο του.

Αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε τρώγλη: ζεστό νερό κανονικά, τα καλοριφέρ στο φουλ όσες ώρες είμαστε στους θαλάμους, φαγητό καλό και με ποικιλία σε γενικές γραμμές, ΚΨΜ και ψησταριά για τις δύσκολες ώρες… γενικά το ΚΕΥΓ είναι άνω του μετρίου ως ΚΕΝ.

Οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί σε γενικές γραμμές επίσης οκέι. Μας γρύλιζαν λίγο ένας δύο κατά τη διάρκεια των δύο εβδομάδων πριν την ορκομωσία αλλά με το πέρας των επισημοτήτων σου δίνουν να καταλάβεις ότι κι αυτοί άνθρωποι είναι και έχουν το άγχος τους κι αυτοί. Παρ’ όλ’ αυτά κάποιοι ξεχωρίζουν και σε κερδίζουν με διαφορετικό τρόπο από το καλημέρα σας. Η διοίκηση είναι του Πεζικού, τόσο κεντρικά όσο και στους Λόχους, και αυτό μερικές φορές φαίνεται στη νοοτροπία, αλλά τίποτα το τραγικό.

Ο κόσμος πολύ καλός και άνω του μετρίου. Υπάρχουν και τα σάψαλα της κοινωνίας, σαφώς, αλλά οι περισσότεροι ξέρουν τι πάει να πει καθαριότητα, ευπρέπεια, ευγένεια. Και αυτό φαίνεται στα πάντα, από τις καθημερινές αγγαρείες μέχρι τη διαγωγή στις αναφορές και τη συμβίωση. Ακραία φαινόμενα (αυτοκτονίες, πηδήματα φραχτών, σκληρές ουσίες, απείθιες) δεν είχαμε… δόξα τω Θεώ.

Εκεί που μας τα χαλάει άγρια το ΚΕΥΓ είναι στην τοποθεσία… Άρτα! Το κλίμα είναι επιεικώς για σφαλιάρες, δεν περνάει μέρα που ο καιρός να μην τραμπάρει τουλάχιστον πέντε φορές (χάθηκε να αρχίσει και να τελειώσει με ήλιο; τόσο πολλά ζητάμε; γκρρρ), τρελή υγρασία και τρελό κρύο μέχρι να βγει ο ήλιος. Ουαί τοις οπλίταις:/

Προσωπικά την έβγαλα λίγο αμφιλεγόμενα μέχρι την ορκομωσία μου: την πρώτη βδομάδα έτρεχα στο γραφείο ταυτοτήτων μέχρις ότου να βγάλουμε με τα παιδιά τις ταυτότητες όλης της ΕΣΣΟ (βγάλε φωτό, τσέκαρε στοιχεία, φώναξε για εκκρεμότητες, πάμε πάλι ξανά)… και τη δεύτερη βδομάδα ταβλιάστηκα με 38,5 πυρετό, Πονστάν και Αμοξίλ που άλλαξε σε Ζιναντόλ μετά τη δεύτερη μέρα. Απολογισμός ασθενείας: 4 μέρες ελεύθερος υπηρεσίας να ταβλιάζομαι στο θάλαμο – ακόμα βήχω :ffs:

Θα δούμε και την Άρτα από μεθαύριο που ξαναμπαίνω και θα αρχίσουν οι έξοδοι. Γενικά πάντως τα πράγματα δεν είναι τραγικά. Η ομάδα μου είναι καταπληκτική, όλοι ένας κι ένας, τρελή χημεία, καταπληκτικά παιδιά. Δυστυχώς το Κέντρο θα κρατήσει μόνο άλλες 6 βδομάδες – θα δούμε από εκεί τι θα ακολουθήσει.

Σας φιλώ σταυρωτά όλους, προσέχετε τις συνδέσεις σας όσο λείπω:)
Σπύρος

Η ώρα της κρίσεως

Έχω πει πρόσφατα πολλές φορές ότι έχουμε διάφορα να συζητήσουμε και ήρθε η ώρα – την τελευταία στιγμή, όπως πάντα:)

Όταν ξεκίνησα το Νυστέρι το Σεπτέμβριο του 2006 ήμουν ακόμα στη Σχολή. Προπτυχιακός, με τις ανησυχίες και την καθημερινότητα ενός φοιτητή (στο πρώτο του πτυχίο), ίσως λίγο πιο αφελής σε κάποια πράγματα, αρκετά πιο ονειροπόλος και ιδεαλιστής… ήταν καλά:) Και αυτό το blog, στα ψηλά και στα χαμηλά του, με βοήθησε πολύ σε αρκετές περιόδους. Κάπου εκεί, περί τα Χριστούγεννα του 2006, ξεκίνησε και το Νυστέρι Podcast, το “αδερφό” project. Έπαιξε η πρώτη σεζόν, το λήξαμε για το καλοκαίρι του 2007, έπαιξε και η δεύτερη – με μεγάλα μεσοδιαστήματα λόγω σπουδών – και το καλοκαίρι που μας πέρασε έκλεισα και τη δεύτερη σεζόν με μία υπόσχεση: ότι το podcast δε θα σταματούσε εκεί και ότι θα τα ξαναλέγαμε από φθινόπωρο.

Τι έχει αλλάξει από τότε μέχρι τώρα; Τελείωσα την Ιατρική, πήρα το πτυχίο μου, γράφτηκα πρωτοετής στην Πληροφορική Αθηνών (Καποδιστριακό, δεν εγκαταλείπουμε τα πάτρια), δήλωσα την αναμονή για την ειδικότητά μου – Γενική Χειρουργική, 6 χρόνια πλασματική, 4,5 με 5 πραγματική, ξεκίνησα να ασχολούμαι περισσότερο με διάφορα πρότζεκτ που έχουν να κάνουν με τη (μελλοντική) δουλειά και επιστημονική μου πορεία, συνέχισα να φτιάχνω την προσωπική και επαγγελματική μου ζωή, έκανα καινούργιους φίλους, έσβησα κάποιους από τους παλιούς, ξεχώρισα κάπως καλύτερα ποιοι είναι οι δικοί μου άνθρωποι… ήταν δύο γεμάτα χρόνια με καλά αποτελέσματα, δόξα τω Θεώ. Και άλλαξα κι εγώ ο ίδιος, όπως είναι αναμενόμενο: πιο ρεαλιστής, πιο πρακτικός και αποτελεσματικός, ίσως λίγο πιο κυνικός, πιο απευαισθητοποιημένος πάνω σε ορισμένα θέματα – αλλά πάντα με τον ίδιο πυρήνα, με τις ίδιες αρχές και την ίδια νοοτροπία.

Το blog και το podcast είδαν και αυτά μεγάλη κίνηση σε αυτά τα χρόνια φυσικά – κουβεντιάσαμε πολλά πράγματα, αρπαχτήκαμε άσχημα μερικές φορές αλλά το τελικό ισοζύγιο ήταν θετικό. Πολύ περισσότερο ειδικά για το podcast: μέχρι τώρα ακούω κόσμο να μιλάει με καλά λόγια για τις εκπομπές, να λένε ότι αξίζουν τα ιατρικά θέματα ακόμη και αν έχει περάσει καιρός από την ημερομηνία αρχικής εκπομπής των επεισοδίων, ότι το ύφος του podcast και η παραγωγή των επεισοδίων θύμιζαν το παλιό καλό ραδιόφωνο (προ διαφημίσεων) που ακούγαμε μικροί. Είναι αναγνώριση του κόπου σου να τα ακούς όλα αυτά: όταν αρχίζεις με είκοσι τριάντα άτομα να σε ακούνε και φτάνεις σε ένα τέτοιο σημείο νιώθεις ότι κατάφερες να φτιάξεις κάτι που έχει αφήσει το εντύπωμά του.

Μέσα σε όλες τις δουλειές και τις υποχρεώσεις που έχω στα χέρια μου πλέον, μεθαύριο θα μπω στο ΚΕΥΓ στην Άρτα, να υπηρετήσω τη μαμά Πατρίδα για 12 μήνες. Αφού ορκίστηκα γιατρός δεν υπάρχει λόγος να το καθυστερώ, είμαι πλήρως συμφιλιωμένος με την ιδέα της θητείας και περιμένω τη Δευτέρα που μας έρχεται για να παρουσιαστώ.

Όλα αυτά σημαίνουν κάποια πράγματα, για μένα, για το blog και για το podcast.

Προσωπικά δε χάνομαι – δε θα μπορούσα άλλωστε – αλλά αναγκαστικά, όπως καταλαβαίνουμε όλοι, το στίγμα μου θα είναι πιο ασαφές. Θα συνεχίζουμε να τα λέμε από εδώ, με διάφορα ποστάκια, στο γνωστό πνεύμα και ύφος που ξέρετε όσοι με διαβάζετε τα τελευταία δυόμιση χρόνια αυτά… πάντα εφ’ όλης της ύλης:)

Το podcast όμως;

Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Από την αρχή σκόπευα να βγάλω εκπομπή με το που θα ανοίγαν οι Σχολές το φθινόπωρο: με τον φόρτο εργασιών και τις αγγαρείες δε μπόρεσα ποτέ να βρω το χρόνο. Όταν δε έχεις ελάχιστα απογεύματα ελεύθερα, από ένα σημείο και μετά προτιμάς να βγεις και να πιεις έναν καφέ, να δεις μια ταινία, να περπατήσεις λίγο, παρά να μπαστακωθείς μπροστά στο μόνιτορ και να αρχίσεις να γράφεις, να βγάζεις θεματολογίες, να μιξάρεις, να ψάχνεις μουσικές. Με τα πολλά έχει φτάσει Φλεβάρης και το podcast… ακόμα χρωστάει:) Εν όψει της θητείας, θα ήμουν υποκριτής αν σας έλεγα να περιμένετε το επόμενο επεισόδιο. Και επειδή δε μου αρέσει να λέω μαλακίες, ήρθε η ώρα να το λήξουμε.

Από τούδε, το Νυστέρι Podcast μπαίνει στον πάγο – δεν ξέρω για πόσο, δεν ξέρω καλά – καλά αν και πότε θα το ξαναπιάσω. Μετά τη θητεία μου θα πρέπει να πάρω πολλές αποφάσεις για διάφορα πράγματα και δε μπορώ να γνωρίζω αν θα περισσεύει χρόνος και ενέργεια για παραπάνω ασχολίες όπως αυτή. Κάποια στιγμή θα τα ξαναπούμε, έστω και για μια φορά μόνο – αυτή την υπόσχεση έδωσα και θα την κρατήσω.

Θέλω λοιπόν σαν ένα πρόσκαιρο αντίο, να ευχαριστήσω όλους όσους με άκουγαν, όλους όσους με ενεθάρρυναν να συνεχίσω και όλους όσους άφησαν έναν καλό λόγο πίσω τους μετά από την ακρόαση κάποιου επεισοδίου. Και μέχρι την επόμενη φορά… να είστε πάντα καλά:)

Σας φιλώ όλους σταυρωτά, θα τα λέμε από εδώ όποτε το επιτρέπει ο χρόνος.
Σπύρος

Και το Flickr Pro πηγαίνει… (ταρατατζουμ)

Ήρθε η ώρα που όλοι περιμένατε.

Η ώρα της κρίσεως!

Πριν λίγο (να ξυπνήσουμε ντε, να ανοίξει κάνα βλέφαρο) έκανα την κλήρωση μεταξύ των 23 που συμμετείχαν (με τη σειρά, saperduper, jim_hellas, Hapagan, monospace, Anilikos, Kotsos, @ngel, tomtoub, fou, Costas, tmants, Spikon, Chrys@ki, Μάκη, amorphis, cosgr, jkalts, Βασίλη, Νάσσο, cvasilak, Pearly, Περικλή και vtsib).

… amorphi επικοινωνείς με τον γκισέ για να παραλάβεις το δώρο σου!:D Περιμένεις mail από στιγμή σε στιγμή στη διεύθυνση που δήλωσες όταν άφηνες το comment. Συγχαρητήρια στον νικητή (μα είσαι κωλόφαρδος ρε παιδί μου), ευχαριστώ όλους σας που συμμετείχατε.

Δεν έχει δωράκια για κάμποσο καιρό, θα μιλήσουμε αύριο για τους λόγους αναλυτικά. Ευχαριστώ που συμμετείχατε και πάλι παιδιά, no hard feelings όσοι δεν κερδίσατε, ναι;:)

Ξεφτίλες φωτογράφοι

Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη κάποιων επαγγελματιών να διαφυλάξουν τα κέρδη τους σε κλίμα ανταγωνισμού αλλά αυτό που έζησα σήμερα ήταν γελοίο.

Δε θα πολυλογήσω, απλά και λίγα: πήγα να πάρω τις φωτογραφίες από την ορκομωσία μου. Κατεβαίνω στο φωτογραφείο, ζητάω τα κατάστιχα της 5ης Αυγούστου 2008, μου βγάζουν τρεις μικρούς τόμους… που ήταν όλοι της προηγούμενης βάρδιας από τη δική μου. Βρε από δω βρε από εκεί, μήπως υπάρχουν άλλες φωτό (όχι), μήπως μπορείτε να δείτε από τα πρωτότυπά σας αν έχετε κι άλλες (ό,τι βλέπεις είναι), μήπως τότε να μου δώσετε κάποιες διευθύνσεις από τα υπόλοιπα φωτογραφεία που καλύπτουν τις εκδηλώσεις μας να πάω να ψάξω (δεν ξέρουμε, δε σου λέμε, ήθελες κάτι άλλο;) – τελικά έγινα πινγκ πονγκ μεταξύ τριων φωτογραφείων πριν φίλος μου πει ότι τις φωτό μας τις είχε ο συγκεκριμένος πρώτος στον οποίο και είχα πάει.

Μετά πολλών, γυρίζω πίσω, με όση ευγένεια επέτρεπαν τα νεύρα μου, ρωτάω αν υπάρχουν ίσως κι άλλες φωτογραφίες (τις είδατε, νομίζω δεν τις κοιτάξατε αρκετά), αν είναι πολύς κόπος να ξανακοιτάξουμε (να δω, αλλά δεν κάθεσαι να ξαναδείς αυτές), και μήπως υπάρχει πουθενά το υλικό της τρίτης βάρδιας (εδώ είναι ο Αύγουστος, ψάξε αν θες). Τελικά βρήκα **μόνος** μου τις φωτογραφίες, τρεις τόμους βαλμένους στο μήνα **Οκτώβρη**, και πήρα τη φοβερή απάντηση: οι πελάτες τα βάζουν στη θέση τους, αφού τα βρήκες κάτσε διάλεξε.

Η όλη εξυπηρέτηση είναι υπό του μετρίου αλλά δε θέλω να τσακωθώ και κάθομαι να διαλέξω φωτογραφίες. Καταλήγω σε καμιά εικοσαριά που ήθελα, και αποφασίζω να ρωτήσω για τη λυπημένη θλίψη. (Λέει η καλή κυρία) Οι φωτό κάνουν 8 οι δύο μικρές (8 επί 15 περίπου), 10 οι δύο μεσαίες (15 επί 21) και 20 οι μεγάλες (20 επί τριάντα). Και προσέξτε, όχι μαλακίες: μόνο σε ζεύγη τις πουλάμε – όχι επειδή το μηχάνημα τις βγάζει έτσι, αλλά επειδή… έτσι τις δίνουμε (κι αν σου αρέσει, συμπληρώνει ο μεταφραστής). Έστω, πάει στο διάολο, συντεχνιακό μονοπώλιο ανεφώνησε ο ήρως μας και ρωτάω πότε μπορώ να τις έχω έτοιμες μαζί με το δισκάκι με τα πρωτότυπα JPEG.

Αμ δε αγαπητέ αναγνώστη, που τις θες και σε ηλεκτρονική μορφή (δε δίνουμε). Τι εννοείτε δε δίνετε (εννοούμε δε δίνουμε), δεν τις έχετε ψηφιακές ή αρνείστε να μου τις δώσετε (είναι το αρχείο μας και δεν τις δίνουμε σε κανέναν), ούτε καν σε δισκάκι τις δικές μου (δε δίνουμε).

Τελικά για να μην αρχίσω να φωνάζω κράτησα τους αριθμούς και θα στείλω άλλους να μου τις παραγγείλουν και να τις παραλάβουν. Είναι γελοίο να μη δίνεις τις φωτογραφίες που ο πελάτης σου παραγγέλνει και σου πληρώνει σε JPEG, επειδή φοβάσαι μην τις βάλουν όλες κάτω και τις ανταλλάξουν και χάσεις τα λεφτάκια σου – στο κάτω κάτω ρε φίλε, η φάτσα μου είναι, στη ζητάω, έχεις υποχρέωση να μου τη δώσεις.

Οι λεβέντες λέγονται Άλφα Press, βρίσκονται στη Θεμιστοκλέους και **προς Θεού** αν ποτέ πέσετε στην ανάγκη να τους ζητήσετε να σας καλύψουν φωτογραφικά βάλτε τους πρώτα να δεσμευτούν ότι θα σας δώσουν το υλικό που θα τραβήξουν σε δισκάκια. Χου ξεφτίλες :nono:

Εκδόσεις Windows 7: Τα ίδια Παντελάκη μου

Update: διαβάζω στο Lifehacker ότι οι επίσημες εκδόσεις θα είναι οι Home Premium, Professional και Ultimate/Enterprise, ενώ οι άλλες τρεις θα διατίθενται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις αναπτυσσομένων αγορών και όχι νόμιμα στις περισσότερες ήδη ανεπτυγμένες (βλ. Δυτικού τύπου) αγορές. Επίσης, η αλλαγή/αναβάθμιση από έκδοση σε έκδοση θα γίνεται μέσα σε 5-10 λεπτά και χωρίς επανεγκαταστάσεις.

Κλαπατσίμπαλα, mesays – αντί να κοιτάξουν να φτιάξουν τα προβλήματα του λειτουργικού παίζουν με το… άντε να μην πω τώρα:Χ

Εμείς τα λέμε, εμείς τ’ ακούμε. Λέει τα Windows 7 θα τα δίνουν σε έξι διαφορετικές εκδόσεις, από σκάρτα 200 μέχρι 320 δολλάρια:

• Starter
• Home Basic
• Home Premium
• Professional
• Enterprise
• Ultimate

Η μεγάλη πλάκα: η έκδοση Starter λέει θα επιτρέπει να τρέχουν μέχρι 3 πρόγραμματα ταυτόχρονα μόνο (!). Προφανώς οι τύποι δεν ξέρουν τι τους γίνεται – μόλις σκοτώσανε τα Windows 7.

Και την ώρα που η Μicrosoft μαλακίζεται, το OS X κόβει κώλους και κοστολογείται στα 129 $ μόνο – άσε που περιέχεται φρι στο κουτί με όλους τους νέους Macs. Μία έκδοση μόνο, με όόόόόόόλα τα ωραία κόλπα του λειτουργικού. Άσ’ τους να βουλιάζουν… καλά είναι >:D

Κλήρωση για έναν λογαριασμό Flickr Pro!

Το έταξα, σας είπα ότι η υπόσχεση (όπως πάντα) ισχύει… και ήρθε η ώρα.

Κλήρωση για έναν λογαριασμό Flickr Pro!

Κατά τα γνωστά, αφήνετε σχόλιο από κάτω και κληρώνω μετά την Πέμπτη τα μεσάνυχτα (πέρας συμμετοχών Παρασκευή 6/2/2009 στις 00:00 τα μεσάνυχτα Πέμπτης προς Παρασκευή δηλαδή).

Οι όροι οι γνωστοί: μία συμμετοχή κατ’ άτομο, όχι άτομα που έχουν ήδη Pro account, οι διπλοεγγραφόμενοι κόβονται αυτομάτως, Γκρινιάρη εσύ που πήρες τους κωδικούς για τις καρτούλες δε συμμετέχεις (lol, να πάρει και κάνας άλλος ε;) – και όπως πάντα, αποδέχεστε το αποτέλεσμα άκριτα και χωρίς πριμαντονισμούς και διαμαρτυρίες. Μαλακίες δε σας λέω, αδικίες δεν έχω λόγο να κάνω, ξεκάθαρα πράγματα:) Αν κάποιος θέλει να σχολιάσει αλλά δεν επιθυμεί να συμμετέχει στην κλήρωση το λέει στο σχόλιό του ρητά. Θερμότατη παράκληση, αν έχετε ήδη Pro account μη συμμετάσχετε – δε θα κάτσω να σας ψάξω και να σας μπαστακώσω, αλλά αμαρτία απ’ τον Θεό: να δώσουμε και σε κάναν μη προνομιούχο… ναι;:)

Έχω τρελές εξελίξεις να μοιραστώ μαζί σας (θα τα πούμε πολύ πολύ σύντομα μαζεμένα) και αυτό είναι το τελευταίο και καλύτερο δωράκι μου προς τα εσάς για αρκετό καιρό. Βαράτε!:D