Παράδεισος είναι να μπαίνεις στις 9 για χειρουργείο και να βγαίνεις στις 6:30, με τον άρρωστο σε άριστη κατάσταση.
Και να φιλοσοφείς με γέλια μαζί με τους συναδέρφους πάνω από κοψίδια στην αίθουσα αναπαύσεως των χειρουργείων αμέσως μετά.
Και να ακούς τον Καθηγητή να αναλύει το νόημα της ζωής και να καταλαβαίνεις γιατί αυτός είναι ο Καθηγητής και εσύ ακόμα το εν τέταρτο του τίποτα. Και να τον γουστάρεις τρελά γιατί είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ όσο εσύ θα φτάσεις ποτέ.
Και να βγαίνεις από τα χειρουργεία για να πας να αλλάξεις και να σε σταματάει η μητέρα του ασθενούς με δάκρυα στα μάτια να σε ρωτήσει πώς πήγε η επέμβαση.
Και να της λες ότι η επέμβαση τελείωσε και ο γιος της είναι ξύπνιος και χαμογελαστός υπό παρακολούθηση, και να σε φιλάει σταυρωτά και να σε λούζει ευχές.
Και μετά απ’ όλα αυτά να σταματάς βγαίνοντας με τα πολιτικά στην πόρτα του γραφείου ιατρών κοντά καλές 8 το βράδυ για να ρωτήσεις με γνήσιο χαμόγελο τον συνοδό που περιμένει απ’ έξω αν θέλει κάτι και πώς μπορείς να τον βοηθήσεις.
Και στην τελική να βγαίνεις στο δρόμο με τη μουσική τέρμα στο iPhone και ένα φαρδύ πλατύ χαμόγελο στο στόμα παρά το ότι σε έχει γαμήσει το κρύο ακόμα δε ξεμύτισες.
Και όλα αυτά προπαραμονή Πρωτοχρονιάς!
Ε όποιος δεν το έχει ζήσει δεν ξέρει το νόημα της ζωής. Και όποιος το ζει και δεν το θεωρεί Παράδεισο είναι σε λάθος ειδικότητα και να αλλάξει άμεσα πριν κάψει φλάντζες.
Καλέσε γιορτέσε να εχουμένενε:D Του χρόνου πάλι!
Ακριβώς όπως τα λες! Όποιος δεν το έζησε δε μπορεί να το καταλάβει. Και όλα συμπληρώνονται γλυκά μόλις ξυπνήσει ο ασθενείς και σε κοιτάξει με το βλέμα της ζωής κατευθίαν στα μάτια…
Καλή χρονιά Σπύρο…με υγεία…εγκεφαλική και σωματική…
Καλή Χρόνια Σπύρο!
Να σαι πάντα καλά να προσφέρεις υγεία και ευτυχία στους συνανθρώπους σου που σε έχουν ανάγκη.
Ελπίζω να μην αποτελείς την εξαίρεση από τον κανόνα και όλοι οι νέοι γιατροί να έχουν την ίδια όρεξη για προσφορά και βοήθεια στο συνάνθρωπο!
Καλή χρονιά Σπύρο και από εμένα!
Σπύρο πραγματικά χαίρομαι που το κάνεις σωστά και το απολαμβάνεις! Εύχομαι να συνεχίσεις έτσι για όσα χρόνια το επιθυμείς! Και πίστεψέ με, ο καλός καθηγητής χαίρεται να βλέπει τους μαθητές του να φτάνουν πιο ψηλά από αυτόν και σου εύχομαι να το πετύχεις! Καλή Χρονιά και ευτυχισμένο το 2009!
Nysteri’s anatomy
Καλή χρονιά κύριε Νυστέρη, να έχουμε καλύτερα πράγματα για το 2009, αν και ακόμα όλα είναι gloom.
Καλή Χρόνια Σπύρο! Πολύ ενδιαφέρουσα η παραπάνω περιγραφή.. Σε ζήλεψα για το συναίσθημα που περιγράφεις.. αν και δεν μπορώ να πω το ίδιο για τον χώρο..
Καλή χρονιά σε όλους!
Ηλίας,
http://thevoyager.gr
εεεεεεεε
αυτό το άιφον να μην έβαζες, έπαιζε να σου έκανα και πρόταση γάμου:-)
Καλή Χρονιά ντοτόρε
αφου δεν εισαι εσυ ο ..σφαγμενος ολα καλα ειναι!
Σπύρο γιατί στο makthes.gr σε αναφέρουν ως νεαρή γιατρό? Τι μας κρύβεις?… Είναι τραγικοί!!!
Είναι τραγικοί:D Η πλάκα είναι πως στο about του blog γράφω το ονοματεπώνυμό μου (έχω και φωτό, αν έχετε το Θεό σας), και στο ποστάκι εδώ ένα κάρο κόσμος μου απευθύνονται ονομαστικά!
Ας είναι, εγώ τους έστειλα ένα mailάκι να το διορθώσουν – και στο κάτω κάτω απλώς απρόσεκτοι είναι οι άνθρωποι, καλή κουβέντα πήγαν να πουν. Χαρίζω λέμε, χρονιάρες μέρες!:D
Ελπιζω να συνεχιζεις να γραφεις τα ιδια και οταν γνωρισεις κανονικα την ιατρικη, οταν εργαστεις ατελειωτες ωρες ως πραγματικος ιατρος, σε ενα ελληνικο νοσοκομειο… οταν καταλαβεις οτι ο ασθενης δεν ειναι το κοψε-ραψε του εντερου, του πνευμονα, της κνημης ,αλλα ενας οργανισμος που εχει καρδια, εγκεφαλο, ηπαρ, εγκεφαλο, ειναι βιοχημεια, φυσιολογια, παθοφυσιολογια, και οχι μονο ανατομια. Οι πολλες ωρες χειρουργειου δεν ειναι μαγκια, αλλα ανικανοτητα τις περισσοτερες φορες. Ποσο σιγουρος μπορεις να εισαι οτι ο ασθενης ειναι σε τελεια κατασταση μετα απο τοσες ωρες χειρουργειου και αναισθησιας, αμεσως μετα τη ληξη του χειρουργειου.
Στους συγγενεις, αυτες τις στιγμες, οτι και να τους πεις θα εντυπωσιαστουν, ειναι ευχαλωτοι, γιατι απλα δεν εχουν ιδεα τι σημαινει χειρουργειο. Σου θυμιζω οτι παλια οι χειρουργοι για να εντυπωσιασουν εδειχναν τα κομμενα εντερα στους ασθενεις…
)
(οσο πιο εντυπωσιακο ηταν αυτο το θεαμα, τοσο πιο βαθια εβαζαν το χερι στη τσεπη οι συγγενεις
Μακαρι ολα να γινοταν οπως στις ταινιες, οπως τα ονειρευομαστε, ετσι και σε ενα ελληνικο νοσοκομειο.
@gf30: Θα σε διορθώσω γιατί παρεκτρέπεσαι σε ένα δύο σημεία – το “όταν γνωρίσεις κανονικά” την ιατρική να το δεχτώ, γιατί δεν έχω μεγάλη εργασιακή εμπειρία. Το “ως πραγματικός γιατρός όμως” δε μπορώ, καλή τη πίστη να το αφήσω ως έχει: τι σημαίνει ως πραγματικός γιατρός; Πώς ορίζεις και πώς κρίνεις τον πραγματικό γιατρό; Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εγώ δεν είμαι (ακόμα) ένας πραγματικός γιατρός;
Δεύτερον, λες “όταν καταλάβω” ότι ο ασθενής δεν είναι το κόψε ράψε του εντέρου και λοιπά αλλά πεντακόσια άλλα πράγματα – και πάλι, από πού βγάζεις το συμπέρασμα ότι θεωρώ τον ασθενή ένα κόψε ράψε του εντέρου και τίποτε άλλο; Το πτυχίο της Ιατρικής είναι ενιαίο – τουλάχιστον στην Ελλάδα – και την ίδια νοοτροπία διδασκόμαστε πάνω κάτω όλοι σε όλες τις Ιατρικές των Ελληνικών Πανεπιστημίων.
Τρίτον, ανικανότητα είναι να κάνεις περισσότερες ώρες απ’ όσες χρειάζονται για να πραγματοποιήσεις μια επέμβαση υπό φυσιολογικές συνθήκες και σε λογικά πλαίσια. Βρες μου άνθρωπο που κάνει Whipple σε δύο ώρες να φάω το πτυχίο μου! (άντε, σε μιάμιση, μη λέω μεγάλη κουβέντα). Όπως επίσης – άλλο παράδειγμα – αν κάνεις ηπατεκτομή και το ηπατικό κολόβωμα είναι εύθρυπτο και ματώνει εύκολα: εκεί θα βιαστείς να τον κλείσεις για να μην έρθει ο ΧΨΖ τυχαίος και σου πει αν καθυστερήσεις δεν κάνεις μαγκιά; Θα τον στείλεις στα τσακίδια και θα κάτσεις να εξασφαλίσεις ότι ο άρρωστος δε θα σου κάνει επιπλοκή.
Και να ξέρεις και κάτι ακόμα: καλώς ή κακώς, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι άνθρωποι (ασθενείς, συγγενείς, συνοδοί) δεν είναι άβουλα πρόβατα. Σε βλέπουν, σε κρίνουν, καταλαβαίνουν πότε τους δουλεύεις, πότε αξίζεις τον έπαινο, σε αμφισβητούν, σε προκαλούν κατά πρόσωπον. Και όλα αυτά αρκετές φορές ίσως και πάνω από τα όρια της λογικής και της ευπρέπειας. Το να τους θεωρήσεις απροστάτευτους μπροστά στον μπαμπούλα χειρουργό… είναι λίγο προκατειλημμένο, δε νομίζεις;:)
Γενικά, η συμβουλή μου προς τα σένα: άνοιξε λίγο το πνεύμα σου, ενημερώσου λίγο καλύτερα για το τι συμβαίνει, μη βιάζεσαι να κολλήσεις ταμπέλες. Α, και κάνας τόνος δε θα ήταν κακός:) Την καλησπέρα μου, και καλή βδομάδα.
@goofy, @spyro: Θα το πω με μια αμερικανιά, που ταιριάζει στην περίπτωση- αν έπαιρνα 1$ για κάθε φορά που άκουγα “ελπίζω να λες τα ίδια, όταν” ή “όταν γίνεις κι εσύ, τότε…”, τώρα θα έκανα φιλανθρωπίες στο θείο Σκρουτζ. Από κάθε μετερίζι που περνάω (τόσο στην ιατρική όσο και στον στρατό), προσπαθώ να δίνω τον καλό μου εαυτό, να αλλάζω τα στραβά και να ελπίζω στα καλύτερα- ε, λοιπόν, η συχνότερη αντίδραση του περίγυρου και των μεγαλύτερων είναι να μου εκθέσουν γι άλλη μια φορά τη μιζέρια του κουρασμένου εαυτούλη τους, προσβλέποντας κατά βάθος σε μια αδράνεια που τους βολεύει.
Ε, λοιπόν, όχι- θα συνεχίσω να ελπίζω και να αγωνίζομαι για το καλύτερο αύριο παρά την περιρρέουσα κατήφεια και απαισιοδοξία. Αυτό που έκανε την εφημερίδα να διαλέξει από τη βαθυστόχαστη μιζέρια των ελληνικών blogs, το έστω απλουστευτικό, αλλά ελπιδοφόρο ποστ του Σπύρου, είναι αυτό που με κάνει κι εμένα να λειτουργώ καθημερινά- είναι αυτή η μικρή λάμψη που μπορεί να φωτίσει και το μεγαλύτερο σκοτάδι…
καλή χρονιά!
@Β: Απλουστευτικό; Με λες απλοϊκό δηλαδή;:PP
Καλή χρονιά – η καλύτερη χρονιά!:D
Καταπληκτικό post!
Μην δίνεις ιδιαίτερη σημασία σε αυτούς που απλά δεν μπορούν να γνωρίζουν τα εκ των έσω…
Εγώ βέβαια δεν θα μπορούσα με τίποτα να γίνω γιατρός, καθώς υπάρχει και το ενδεχόμενο, να γυρνούσες σπίτι, με το ipod, αλλά χωρίς το χαμόγελο…
@V: Δεν πειράζει, ο καθένας έχει το δικαίωμα να διατηρεί άποψη:)
Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, το κάθε τι έχει τα καλά του και τα κακά του υποθέτω…
indeed. εγώ προτιμώ πάντως να ανοίγω pcs και να μου μένουν οι cpu στα χέρια…
οι συγγενείς πάλι, είναι πάντα ευχαριστημένοι με ενα “καινούργιο και γρηγορότερο”
PPppp
@Ventrix: Δυστυχώς, δε μπορώ να περάσω OSX σε έναν ασθενή και να τον κάνω τζιτζί… κάποιες φορές χρειάζεται και το format:P