Δε συνηθίζω να εκθειάζω πρόσωπα, συνήθως είμαι πολύ down-to-earth όταν κρίνω ή αξιολογώ ανθρώπους. Αλλά αναπόφευκτα υπάρχουν άτομα που έχουν σημασία για μένα είτε γιατί έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου, είτε επειδή αποτελούν ή αποτελούσαν κομμάτι της καθημερινότητάς μου και με στηρίζουν, άμεσα ή έμμεσα, υλικά ή πνευματικά.
Όταν ήμουν μαθητής, πάνε πάνω από δέκα χρόνια τώρα, άκουγα πολύ ραδιόφωνο. Από τότε που μετακόμισα Αθήνα το 1996 είχα ξεκινήσει να ακούω Radio Gold (105 τότε στα FM), και άκουγα πολλές ώρες καθημερινά (διάβασμα για τα φροντιστήρια γαρ 
). Κάποια στιγμή ανακάλυψα τον Capital, που τότε ήταν στα 96.5 – μετά μετακόμισε στα 96.3), και όταν ο Μαστοράκης άρχισε να βάζει όλο και περισσότερες από τις διαφημίσεις των μουσικών του συλλογών κάποια στιγμή άρχισα να μεταφέρω το βάρος μου στον Capital. Τελικά ο Gold έκλεισε για μεγάλο χρονικό διάστημα επί κυβερνήσεων Σημίτη με τις φασαρίες για τις ραδιοφωνιές άδειες, και άρχισα να ακούω σχεδόν αποκλειστικά Capital.
Ήταν η καλύτερη για μένα εποχή του Ελληνικού ραδιοφώνου: γύριζα σπίτι απ’ το σχολείο και άνοιγα το στερεοφωνικό, που από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 2 μετά τα μεσάνυχτα έπαιζε ασταμάτητα. Το καθημερινό σερί του σταθμού το θυμάμαι μέχρι τώρα: Παντολέων (αν θυμάμαι καλά), Πολυχρονίου, Καρατζής, Πλατύς, Ριχάρδος, Γεωργίου. Καταπληκτικές μουσικές, καταπληκτικές εκπομπές, φοβερό κλίμα, αφιερώσεις και κόντρα αφιερώσεις μέχρι τώρα. Έχω ακόμα κάπου σε κασσέτες ηχογραφημένες τέτοιες εκπομπές:) Όσο περνούσε ο καιρός άλλαζε το… καστ των παραγωγών: ο Ριχάρδος πήγε Σαββατοκύριακα, μετά έφυγε εντελώς και συνέχισε στον Rock FM, ο Γεωργίου πήγε στον Εν Λευκώ ίδιες ώρες (και δυστυχώς απεβίωσε το καλοκαίρι του 2007, ενώ το web radio σταθμός του, το Μoody Radio πήγαινε άψογα) – κι εγώ άρχισα να ακούω κι άλλους σταθμούς: Galaxy, Εν Λευκώ, Rock FM, Κόσμο, μέχρι και Love Radio (χου ρε Γκαραβέλα, τουλάχιστον παίζεις καλή μουσική).
Και τελικά ο Capital πωλήθηκε και σταμάτησε να μεταδίδει. Θυμάμαι ακόμα τη στεναχώρια που είχα περάσει – τις τελευταίες εκπομπές των παραγωγών, τα αστεία που έλεγαν όταν τελείωναν (Πλατύς με την κόρη του στο booth να παίζει με την κονσόλα, άπαιχτη κατάσταση)… και την τελευταία μεταμεσονύκτια μετάδοση που ήταν μαζεμένοι πέντε έξι από αυτούς και λέγανε τα αποχαιρετιστήριά τους. Τελευταίο θυμάμαι τον Τάσο τον Καρατζή που, όσο και αν προσπαθούσε να κρατήσει το κλίμα εύθυμο, στο τέλος λύγισε και αναγκάστηκε λέγοντας αντίο να κλείσει τα μικρόφωνα γιατί άρχισε να βουρκώνει και δεν ήθελε να ακουστεί στους ακροατές έτσι. Λίγο αργότερα κάποιοι από τους παραγωγούς πήγαν στον Profit 96.6 (ο Τάσος είχε αναλάβει διευθυντής προγράμματος εκεί), αλλά τελικά δεν πολυέκατσε η δουλειά. Ο Capital έγινε Red, και το ραδιόφωνο συνέχισε να ξεπέφτει όλο και περισσότερο. Ο Gold επανήλθε στα 103.3 ένα φεγγάρι, αλλά ποτέ δεν έπιασε όπως παλία, τελικά πωλήθηκε και έγινε… Σέντρα FM (ο σταθμός συνεχίζει τη μετάδοση online, 24/7). Τελικά σήμερα πλέον δεν ακούω καθόλου ραδιόφωνο, το έχω απομυθοποιήσει τελείως: διαφημίσεις 25 λεπτά της ώρας και μουσική την υπόλοιπη μισή, καθοδηγημένα playlists, συνεχείς διακοπές της ροής της μουσικής, στους ενημερωτικούς σταθμούς οι γνώμες πληρωμένες και στρατευμένες… για μένα το Ελληνικό ραδιόφωνο έχει καταντήσει ανοιχτή πληγή, ειδικά όσο το συγκρίνω με αυτές τις παλιότερες εποχές.
Ώσπου απόψε ήθελα να δοκιμάσω τη νέα έκδοση του Shazam για iPhone και ανοίγω το στερεοφωνικό που έχω ακόμα στο δωμάτιό μου – μία κίνηση που δεν κάνω σχεδόν ποτέ. Και αποφασίζω, δεν ξέρω πώς, να ξαναπεράσω τους σταθμούς που συνήθιζα να ακούω. Φτάνω στο 5 και πάω να ρυθμίσω τον Rock FM, ενώ παράλληλα αναρωτιέμαι αν ακόμα παίζει ο Ριχάρδος τα ΣΚ. Και όπως τελειώνει το κομμάτι που έπαιζε… ακούω μια φωνή.
Μια φωνή που επιφανειακά δε μου είπε τίποτα, αλλά υποσυνείδητα μου θύμιζε τόμους ολόκληρους. Και έμεινα κόκκαλο, κολλημένος στο κοντρόλ, να ακούω και με κάθε λέξη να θυμάμαι και περισσότερα. Η φωνή συστήθηκε, με την αλησμόνητη ατάκα “και επί της μουσικής ο Τάσος Καρατζής, 8 με 10 κάθε βράδυ στον Rock 96.9″, και εγώ γύρισα κοντά μια δεκαετία πίσω. Και φυσικά άφησα το ραδιόφωνο με τη βελόνα σταθερή, μέχρι το τέλος της εκπομπής, και με ένα χαζό χαμόγελο στο πρόσωπό μου:)
Στον Καρατζή έτρεφα τεράστια αδυναμία από τότε, τις παλιές εκπομπές. Όλο το τιμ του Κάπιταλ είχε τη χάρη του: ο Δημήτρης ο Παντολέων ήταν ευχάριστος και χαλαρός, ο Πολυχρονίου σκέτο τρελοκομείο, ο Ριχάρδος διαβασμένος όσο δεν πήγαινε και με φοβερό γούστο στη μουσική, ο Πλατύς μονίμως φαινόταν έκπληκτος και “σβούρας”, ο Γεωργίου με την τόσο χαρακτηριστική φωνή του “μας ταξίδευε στα μονοπάτια της τζαζ και μπλουζ δισκογραφίας” και μας αποχαιρετούσε με “την καληνύχτα του, σε όλους κι όλες”… αλλά πάντα ξεχώριζα τον τρελό, τον άπαιχτο Καρατζή: τότε έπαιζε στο Ploughman, ένα διάστημα είχε φύγει από εκεί και μετά ξαναγύρισε – και στο ενδιάμεσο είχε πάει στο ACE στο ΜΕΤΡΟ της Πανόρμου, Παρασκευή και Σάββατο. Θυμάμαι μάλιστα πως είχα πάει με έναν φίλο στο μαγαζί πριν γίνει pop art έκτρωμα, όταν ήταν ακόμα rock bar, είχαμε συστηθεί, του είχα μιλήσει: ένας τύπος γεματούλης με τη φαβορίτα του Έλβις, που έπαιζε μουσική στα πλατώ και βάραγε στον αέρα με virtual μπαγκέτες:) Και φυσικά σήμερα όταν πήρα πρέφα ότι παίζει ακόμα προσπάθησα να πάρω στο σταθμό και να πω μια καλησπέρα και ένα ευχαριστώ, χωρίς να τα καταφέρω… ακόμα:) Έχει δύο μήνες μόνο που επέστρεψε στις ραδιοσυχνότητες, σίγουρα χρειάζονται τέτοιοι άνθρωποι στα FM – δεν ξέρω πόσο θα αντέξει το αδυσώπητο φορμουλάρισμα που υφίστανται οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί τη σήμερον ημέρα.
Όταν ξεκινούσα το Νυστέρι Podcast είχα κάτι τέτοιο στο μυαλό μου – ήθελα να κάνω μια εκπομπή περίπου σαν τον Τάσο, όπως το είχα στο μυαλό μου. Δεν είναι τυχαίο που διάφοροι στη μπλογκόσφαιρα το έχουν χαρακτηρίσει ως το ραδιοφωνικότερο Ελληνικό podcast, αυτή ήταν η πρόθεσή μου: ένα podcast στα πρότυπα του παλιού, καλού Ελληνικού ραδιοφώνου, με το ίδιο στυλ, με τον ίδιο αέρα και την ίδια αίσθηση, με την ίδια ροή και προσοχή στη λεπτομέρεια. Και απ’ ότι βλέπω εκ των υστέρων, μάλλον το πέτυχα. Και αυτό το στυλάκι το κρατάει μέχρι τώρα ο ΤΚ: κυρίως μουσική, με διασκεδαστικά σχόλια. Όχι δημοσιογραφία, ούτε κοινωνική ανάλυση. Απλώς ένας άνθρωπος που παίζει τη μουσική που του αρέσει για την παρέα του, τους ακροατές.
Δεν ξέρω αν θα μπορώ να τον ακούω πλέον – έχω μεγαλώσει, δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν τότε, και το καθημερινό πρόγραμμα δεν επιτρέπει τέτοιες πολυτέλειες. Αλλά την παρουσία του αυτή στα ερτζιανά τη θεωρώ δώρο από τα σχολικά μου χρόνια και τη δέχομαι με μεγάλη ευχαρίστηση.
Όσοι δε ζήσατε αυτή την εποχή, πετύχετέ τον on air και ακούστε για να πάρετε μια γεύση του τι έκανε το ραδιόφωνο της δεκαετίας του 90 να μεσουρανεί στην Ελλάδα – όσοι μοιραστήκατε τις εμπειρίες μου, σχόλια από κάτω για να θυμόμαστε και να χαιρόμαστε. Και όπως λέει ο παραγωγός τόσα χρόνια στο τέλος της κάθε εκπομπής του…
“[...] και να μη μου αφήνετε τίποτε, μα τίποτε να σας στεναχωρήσει. Γεια χαρά!”
ΥΓ: Μία άλλη από τις κλασικές μεγάλες ατάκες του παίχτη: “Όλο μου ζητάτε ρε παιδιά, μου ζητάτε παίξε το ένα τραγούδι, βάλε το άλλο. Παράπονο το έχω, να μου χαρίσετε εσείς – να, να ανοίξει η πόρτα του στούντιο και να μπει μέσα ένας ακροατής, και να μου πει: ορίστε Τάσο, αυτή η πορτοκαλάδα είναι για σένα! Ή έστω, ένα ταψί μουσακά, δεν έχω πρόβλημα!” Α ρε Τάσο, μας έλειψες:)
ΥΓ 2: Μιας που μιλήσαμε και για τον Αλέξανδρο Ριχάρδο, τον άλλο μεγάλο παραγωγό του rock εν Ελλάδι, διαβάστε μία συνέντευξή του, και περάστε μια βόλτα απ’ το site του RockMachine.gr, του web radio που έχει ως πνευματικό του παιδί. Ο ίδιος δηλώνει ότι είναι η μετεξέλιξη του πνεύματος του Capital – κάντε τον κόπο και ακουστε:)
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ