Ορκομωσία

Αυτό ήταν. Πάει, φινάλε. Όχι, σοβαρά – φινάλε.

Γιατί μου περάσανε όλους τους χρωστικούς βαθμούς και μπόρεσα να κλείσω την καρτέλα μου. Επιτέλους, θα συμπλήρωνα! Που σημαίνει πως χωρίς πολλά – πολλά, την επόμενη βδομάδα ορκίζομαι. Και μετά χαρτούρα, αιτήσεις, διακοπές:)

Καλά ήτανε, δεν έχω κανένα παράπονο. Η φοίτησή μου στην Ιατρική Αθηνών ήταν όπως ακριβώς την ήθελα – διασκεδαστική, γεμάτη, ευχάριστη. Έμαθα πολλά, ανησύχησα για μαθήματα, έτρεξα για να προλάβω παρουσίες, έκανα φίλους, ανέπτυξα διάφορες δεξιότητες, χάρηκα, γέλασα, έκλαψα, φώναξα, τσακώθηκα, είδα ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν από τη ζωή, να μπαίνουν στο νοσοκομείο ημιθανείς και να ορθοποδούν – ή υγιείς και να πεθαίνουν – και το σημαντικότερο για μένα: κατάλαβα ακριβώς τι είναι αυτό που θέλω να κάνω στη ζωή μου. Ιεράρχηση προτεραιοτήτων θα την έλεγαν άλλοι, εγώ το λέω προσανατολισμό. Είχε και τα στραβά της η φοίτηση αυτή βέβαια: κατάλαβα τι πάει να πει καθικιά και υποκρισία, ήρθα στα χέρια με εκείνους που δεν το είχαν σε τίποτα να χαλάσουν τις σπουδές μου για να προωθήσουν τα θέλω τους, πουλήθηκα αρκετές φορές σε διάφορους τομείς. Δε γαμείς, έτσι ωριμάζει κανεις, αν δεν πέσεις δε θα μάθεις να σηκώνεσαι.

Τώρα που το αναφέρουμε πάντως, ένα πράγμα μου έμεινε άχτι στα 6 χρόνια αυτά: δεν έχω πάει ξενύχτης να δώσω μάθημα! Σε παρακολούθηση μαθήματος το πρωί σε κλινική έχω πάει με μισή ώρα ύπνο, μετά από πίστα – αλλά δεν κατόρθωσα ποτέ να πάω χαραματιανός με τα νυχτερινά, τα σακάκια και τις λυμένες γραβάτες σερί από τα μπουζούκια για να εξεταστώ σε μάθημα. Το φέρω βαρέως – αλλά ίσως να είναι για το καλύτερο:D

Εννοείται ότι δε διακόπτω τις επαφές με τη Σχολή μου, κάθε άλλο. Απλώς τώρα πια πρέπει να συμβιβαστώ με την ιδέα του ότι αλλάζω παραστάσεις και περιβάλλον και σε π.χ. δέκα χρόνια από τώρα αυτό που ήξερα όταν ήμουν ο ίδιος φοιτητής θα είναι εντελώς διαφορετικό. Ας είναι, οι φοιτητές Ιατρικής θα είναι πάντα φοιτητές Ιατρικής. Στους καινούργιους τι συμβουλές έχω να δώσω; Το Σεπτέμβριο αυτά, με τις εγγραφές στις σχολές:D Για τώρα κάντε τις διακοπές σας και ξεκουραστείτε, θα σας χρειαστεί.

Από την επόμενη εβδομάδα θα είμαι πάλι στο χωριό, μέχρι τα τέλη Αυγούστου τουλάχιστον. Μην ξεχάσετε το Νυστέρι, φυσικά και δε θα κλείσει το blog! Με κράτησε σε δύσκολες στιγμές και περιόδους αυτό το μαραφέτι, δε θα το παρατήσω έτσι εύκολα.

Σας φιλώ όλες και όλους σταυρωτά:)