Τον Ιατρόπουλο γενικά δεν τον πάω - για διάφορους λόγους. Ελάτε ρε σεις, τον γνωστό, που σκάει σε διάφορες εκπομπές, ποιητής και δε συμμαζεύεται.
Αλλά χθες, στην εκπομπή της Δρούζα στο Σταρ (που την πάω όλο και λιγότερο όσο περνάει ο καιρός) με θέμα τους Emo και τα περί αυτούς, είπε μεγάλη ατάκα και υποκλίνομαι γιατί συμφωνώ 110%:
“Να θυμόμαστε ότι η κατάθλιψη, τουλάχιστον με την ως τα τώρα επιστημονική και ιατρική θεώρηση, είναι αρρώστια, ιατρική πάθηση, και όχι στυλιστική επιλογή.”
Τεράστια κουβέντα, ας την έχουν κατά νουν κάποια κολλημένα που νομίζουν ότι κάνουν την επανάστασή τους.
Η καταθλιψη ειναι οντως αρρωστια, μπορει και επιλογη στο βαθμο που συνειδητα δεν αντιμετωπιζεται ως τετοια, σιγουρα οχι στυλιστικη επιλογη. Εχει βρεθει οτι τα φαρμακα οχι μονο δεν την αντιμετωπιζουν μακροχρονια αλλα υπαρχει και η σκεψη να μην συνταγογραφουνται. Νομιζω ομως οτι σε βραχυχρονια βαση θεραπειας και για προσφατη καταθλιψη με κατα τα αλλα χαρακτηρα με καλη αν οχι θετικη αποψη θεωρησης, επαρκουν και ενδεικνυνται.
Η καταθλιψη ειναι οντως αρρωστια, μπορει και επιλογη στο βαθμο που συνειδητα δεν αντιμετωπιζεται ως τετοια, σιγουρα οχι στυλιστικη επιλογη. Εχει βρεθει οτι τα φαρμακα οχι μονο δεν την αντιμετωπιζουν μακροχρονια αλλα υπαρχει και η σκεψη να μην συνταγογραφουνται. Νομιζω ομως οτι σε βραχυχρονια βαση θεραπειας και για προσφατη καταθλιψη με κατα τα αλλα χαρακτηρα με καλη αν οχι θετικη αποψη θεωρησης, επαρκουν και ενδεικνυνται.
Τα δήθεν emάκια να τα ακούνε αυτά…