Κάγκουρες!

Μόλις μου ήρθε ένα μέηλ, που ανάμεσα σε όλα τα άλλα αναλύει ετυμολογικά μία από τις μεγαλύτερες λεξιπλασίες του 21ου αιώνα, ένα από τα πιο “φλου” κοσμητικά επίθετα του Νεοέλληνα… τον κάγκουρα!

Βάσει του mail λοιπόν, κάγκουρες αρχικά λέγονταν οι θεατές σε αγώνες δρόμων – κόντρες, οι οποίοι επειδή έκανε κρύο έβαζαν τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν και χοροπηδούσαν πάνω κάτω (τραμπάλιζαν ίσως να είναι πιο δόκιμος όρος) με απώτερο στόχο να ζεσταθούν. Η όλη στάση και εικόνα θυμίζει τα προσφιλή μαρσιποφόρα:)

[έντιτ: Ο KCorax έχει άλλη γνώμη περί του θέματος κάγκουρας, την οποία εκθέτει στο blog του ("Μελετώντας την προέλευση του Κάγκουρα"). Βάσει της δεύτερης θεωρίας, κάγκουρες είναι οι παπάκηδες 20 - 30 ετών, που ξεκουράζουν τα πόδια τους στα πετάλια και μοιάζουν έτσι με καγκουρό. Επίσης, δεν παίρνουν δεύτερο φραπέ, ανακατεύοντας τον αφρό του πρώτου με καφέ.

Ρε συ μέητ, πέρα από τα παπιά, αυτό με τον καφέ που λες είναι ο παραδοσιακός Ελληνικός καφετεριακός φοιτητοφραπές, όπου επειδή ο αφρός είναι πιο πηχτός και από χοντρό σοβά τον αραιώνεις για να πιείς τον καφέ σου... πιάνεται για καγκουριλίκι αυτό; :uhoh:]

Τώρα ξέρεις κι εσύ! Γκέκε… κάγκουρα;:rooooooooofl:

Τηλεοπτικές σειρές

Τώρα που ξελασκάρω λίγο στις υποχρεώσεις μου, είπα να δω τι γίνεται στο σκηνικό των τηλεοπτικών σειρών που παίζουν (εννοείται εκτός συνόρων, οι εντός σειρές είναι ΌΛΕΣ για πέταμα – μόνο το Big Bang βλέπω ακόμα κι αυτό γιατί είναι εύπεπτο και ξεμουδιάζει ο εγκέφαλος).

Λοιπόν, από αυτά που έβλεπα: το Heroes πάει για Σεπτέμβριο, συνεχίζουν οι νουβέλες στο επίσημο site βεβαίως. Journeyman, αγνοείται η τύχη του. Κρίμα, και ο Dan ήταν καλός ως σύλληψη. Chuck ομοίως, επίσης πολύ κρίμα, ήταν το άλλο μεγάλο φετινό φαβορί. Dexter περιμένουμε πότε θα αρχίσει η τρίτη σεζόν (ελπίζω σύντομα), Jericho έπαιξε τρία επεισόδια και ξανασταμάτησε, Prison Break έπαιξαν τα 13 της τρίτης σεζόν και στοπ μέχρι νεωτέρας, House σταμάτησε εντελώς άδοξα μέχρι τις 28/4, Private Practice ούτε να το φτύσω, Stargate Atlantis τελείωσε η τέταρτη σεζόν και αναμένουμε εξελίξεις. Από τα υπόλοιπα, Smallville έβγαλε χθες επεισόδιο, Απρίλη πάλι, Reaper το ίδιο, και στοπ εκεί.

Οι ελπιδοφόρες σειρές τώρα: Scrubs συνεχίζει σε 13 μέρες (είμαστε στην τελευταία σεζόν έτσι κι αλλιώς, που θα είναι και με μειωμένα επεισόδια εκ προγραμματισμού), Grey’s Anatomy συνεχίζει σε ένα μήνα – όχι ότι καιγόμαστε κιόλας… και οι δυο μεγάλοι για κλου.

Ο πρώτος, Lost, έχει παίξει 8 επεισόδια από τον 4ο κύκλο, τα έχω όλα, δεν έχω δει κανένα (μη βαράτε ντε, θα ανακάμψω) και σε 27 μέρες συνεχίζει. Ο δεύτερος όμως είναι αυτό που περιμένω εναγωνίως εγώ προσωπικά – και που θα μας δώσει κάτι να κάνουμε τις κρύες νύχτες Παρασκευής (εντάξει, το παράχεσα). Battlestar Galactica! Σε μια βδομάδα έρχεται, τρίτη και τελευταία σεζόν, θα τα σαρώσει όλα, θα προκαλέσει ωστικά κύματα, θα φέρει τυφώνες… και τους επιζώντες στη Γη – αν η Starbuck τελικά έχει δίκιο. Και ποιος είναι ο τελευταίος Cylon;

Τα κάνανε μαντάρα τελικά φέτος με τις σειρές, αλλά υπάρχει ακόμη ελπίδα.

iPhone!

Αυτό είναι η άλλη μεγάλη είδηση που δε μπόρεσα να γράψω στο blog (όσοι με παρακολουθούν στο Twitter όμως το ξέρουν ήδη): από την περασμένη Κυριακή είμαι πλέον ο ευτυχής κάτοχος ενός 8αριού iPhone! Θέλω να γράψω δυο τρία σύντομα λογάκια δίκην review για τη συσκευή.

Κατ’ αρχάς η συσκευασία και το ίδιο το iPhone βρωμάνε Apple από χιλιόμετρα:) Η συσκευή είναι σχεδιασμένη στην τελειότητα, φοβερά ανθεκτική, στιβαρή, και πολύ ευχάριστη στο κράτημα – στα γνωστά υψηλά στάνταρ που έχουμε συνηθίσει. Το ξεκλείδωμα πήγε μια χαρά με το iPlus 2.0b, έριξα τον bootloader σε 3.9FakeBlank και η συσκευή είναι πλήρως λειτουργική 1.1.4 (όσοι μόλις διαβάσατε αλαμπουρνέζικα μη δίνετε σημασία – μόλις είπα ότι το ξεκλείδωσα για να παίζει με τα Ελληνικά SIMάκια:).

Η αυτονομία είναι πολύ καλή, με χρήση ως iPod, ως PDA και με WiFi/Safari/Google Maps και τηλέφωνο με βγάζει το διήμερο άνετα. Στη συσκευασία περιλαμβάνεται τόσο dock, όσο και φορτιστής τοίχου, μόνο που ο φορτιστής ειδικά έχει Βρεταννικό βύσμα (καθ’ ότι το iPhone είναι αγορασμένο στην Αγγλία) και μου είναι άχρηστος. Για τώρα φόρτιση και συγχρονισμός γίνεται από τον υπολογιστή, με μεγάλη άνεση – όλες οι επαφές μου, τα ημερολόγια με τις υποχρεώσεις μου και τα συναφή συγχρόνισαν τέλεια και επιτέλους βρήκα τη συσκευή που μιλάει τη γλώσσα του υπολογιστή μου!

Προβληματάκια προσαρμογής υπάρχουν φυσικά: τα Ελληνικά θέλουν αλλαγή γραμματοσειράς για να παίξουν 100% σωστά παντού, το τηλέφωνο δε ρυθμίζεται εύκολα για τη λήψη αναφορών παράδοσης για τα SMS που στέλνεις, η χρέωση στα Ελληνικά μηνύματα γίνεται λίγο παράξενα (δεν ξέρω πότε το θεωρεί Unicode και χρεώνει τα τριπλάσια) και δεν έχω βρει ακόμα επακριβώς το κόλπο για να μπαίνω στο Internet μέσω GPRS και WiND Plus Non Stop (αν και υποτίθεται ότι τα έχω κάνει όλα σωστά και είναι εφικτό). Μέσω WiFi πάντως τα πάντα παίζουν τέλεια και είναι απίστευτο το πόσες δυνατότητες σου δίνει ο Safari. Μεγάλο μείον ότι δε μπορείς να παίξεις άμεσα από το Web αρχεία MP3 ή βίντεο εκτός MP4/MOV, αλλά κάποια στιγμή θα βγει κάποιο κόλπο και γι’ αυτό. Με την προσθήκη προγραμμάτων τρίτων μπορώ να ηχογραφώ σημειώσεις, να ανοίγω PDFs και eBooks τοπικά, να διαβάζω semacodes με την κάμερα (που για την ανάλυσή της, 2 MPs, με έχει αφήσει άναυδο), και να κάνω και ένα κάρο άλλα πράγματα.

Το αποκορύφωμα: εκτέλεση εξομοιωτή Gameboy Advance και Super NES! Καλά, το ScummVM παίζει άψογα (δεν είναι εξομοίωση per se εξ’ άλλου – εδώ περισσότερα), αλλά το όποιο emulation τέτοιων συσκευών, και μάλιστα unoptimized, είναι μεγάλο επίτευγμα για μια συσκευή 667 MHz και 128 MB RAM. Ανυπομονώ να δω τι μαγκιά θα βγει τώρα που αρχίζει να ωριμάζει το επίσημο SDK.

Το μεγάλο μειονέκτημα που έχω μέχρι τώρα: δεν έχω βρει άκρη στο θέμα ιατρικά ebooks ακόμη. Αν είχα εκείνον τον Palm emulator που λέγαμε στα χέρια μου θα είχα λύσει τα προβλήματά μου. Υπάρχει και το πρόγραμμα Books.app, το οποίο όμως θέλει ιδιαίτερη προεργασία για να ανοίξει βιβλίο (τα κλασικά .pdb του iSilo δεν τα ανοίγει με το καλημέρα σας). Ακούγεται κάτι για επίσημη έκδοση του iSilo, με δυνατότητες αναζητήσεως κ.ο.κ., από την κατασκευάστριά του, αλλά αυτό αργεί ακόμα. Θα δείξει.

Γενικά είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος από την αγορά μου, βρήκα τη συσκευή που με συμπληρώνει και – αν εξαιρέσουμε μερικά προσωρινά προβληματάκια – πιστεύω ότι πρόκειται για επένδυση για το μέλλον. Θα το ξαναδούμε στο μέλλον, για τώρα πάω να παίξω κάνα γύρο Fire Emblem:D

Είναι πολλά τα δύοοοοοο;:DDD

Τελικά δε με ρίχνει τίποτα απ’ τα πόδια μου. Φτου φτου σκόρδα μη ματιάσω εμένα και το δίμετρο καλάμι μου από ενισχυμένο ανοξείδωτο χάλυβα:PP

Μετά από την κόλαση της περασμένης εβδομάδας, τα βρήκα σκούρα. Δε θα το παίξω χαλαρός, ήταν η βδομάδα της ξεκούρασής μου, είχα μετρήσει τις μέρες του διαβάσματός μου, είχα οργανωθεί για να κάνω καλή προετοιμασία για την Ιατροδικαστική… και τελικά λος πέος ντούρος. Όλα πήγαν κατά διαόλου: ούτε μπήκα, ούτε βγήκα, ούτε διάβασα, ούτε ξεκουράστηκα. Εκτός αν νομίζετε ότι να σηκώνεσαι καταπιασμένος από το κρεβάτι για σούπες και ζεστά, αποκομμένος από όλον τον κόσμο, είναι ξεκούραση – δεν είναι ο ορισμός μου.

Επομένως αυτή την εβδομάδα έπεσα στα βαθιά… πέντε μέρες σκάρτες για Ιατροδίκα, κι αυτές με παράλληλες εφημερίες και παραδόσεις. Τελικά σήμερα πήγα, έδωσα, και απήλθα τροπαιοφόρος:D Και επαληθεύω για μια ακόμη φορά το προσωπικό μου αξίωμα: αποδίδω καλύτερα υπό αντίξοες συνθήκες. Πέντε τα θέματα, ανάπτυξης, δύο ώρες η εξέταση, τρία στα πέντε αναμενόμενα, ένα όχι και τόσο, το πέμπτο κεραμίδα ουρανοκατέβατη. Έχω να γράψω τόσα σε γραπτή εξέταση τουλάχιστον δυο χρόνια – δίφυλλο αναφοράς; Οχτάρα σελίδες; Ή σε καλό θα μας βγει αυτό ή θα φάμε τα μούτρα μας… ρέπω προς το πρώτο όμως:) Να ‘ναι καλά η Διηάνειρα που με πουσάρισε να το δώσω και να μην το κωλοβαρέσω.

Τελικός απολογισμός: δύο ακόμη για πτυχίο (ανεπίσημα μέχρι να βγει ο βαθμός της Ιατροδικαστικής, αλλά αργεί ακόμα), και εγώ ξανά στις επάλξεις.

Όχι, πείτε – δε σας έλειψα;:D

Ελληνικό ιατρικό wiki!

Το mail μου ήρθε τις μέρες που ήμουν άρρωστος, οπότε ξέμεινε στα αζήτητα λίγο καιρό. Αλλά, επειδή *πάντα* κρατάω το λόγο μου, τώρα που έχω ορθοποδήσει (και καλά), διαβάστε!

Λοιπόν, τον hawkeye ίσως να τον θυμάστε οι παλιότεροι – είχε blog το παιδί, ιατρικό και αρκετά ενεργό. Για τους ΧΨΖ λόγους αναγκάστηκε να το κλείσει και να πάρει άδεια διαρκείας από τη μπλογκόσφαιρα. Τώρα έχει αρχίσει με κάποιους φίλους του μία προσπάθεια για δημιουργία ενός Ελληνικού wiki με θέμα την ιατρική ενημέρωση για επαγγελματίες υγείας.

[Σ. τ. Σ.: Wiki λέμε ένα site το οποίο είναι "ξεκλείδωτο" κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή το περιεχόμενό του είναι ελεύθερο προς επεξεργασία από οποιονδήποτε επισκέπτη του, ο οποίος μπορεί να προσθέσει, να διορθώσει, να τροποποιήσει, και γενικότερα να συνεισφέρει έτσι σε αυτό. Κλασικό παράδειγμα, η πασίγνωστη Wikipedia.]

Ο hawkeye λοιπόν έχει ξεκινήσει ένα τέτοιο wiki στα Ελληνικά, με σκοπό την ενημέρωση και την επιμόρφωση ττου κοινού επί ιατρικών θεμάτων. Το site απευθύνεται περισσότερο σε επαγγελματίες υγείας, οι οποίοι και έχουν τα φόντα να καταλάβουν το περιεχόμενο του, και να το αξιολογήσουν ορθότερα και αποτελεσματικότερα, αλλά κάθε επισκέπτης είναι ευπρόσδεκτος:)

Περάστε και ρίξτε μια ματιά, είναι μια καλή προσπάθεια, ανεξάρτητη και γνήσια – σπανίζουν στις μέρες μας τέτοιες απόπειρες και, εγώ τουλάχιστον, δεν είμαι διατεθειμένος να τις αφήνω να περνάνε χωρίς τουλάχιστον μια μνεία. Μπράβο στα παιδιά και περιμένουμε τα καλύτερα!

Απώλειες πολέμου

Όχι, δεν την κοπάνησα για Αυστραλία με κλεμμένα πιθηκοδολλάρια, ούτε παντρεύομαι (ακόμα) – αλλά από την περασμένη Δευτέρα είμαι μέσα άρρωστος.

Ναι, βδομάδα και βάλε. Οξεία στρεπτοκοκκική λοίμωξη του αναπνευστικού λέει ο γιατρός μου, ιογενής σε γρίππη επιμένω να υποστηρίζω εγώ. Δράμα όμως, 39,5 πυρετό και να πέφτω μετά βίας λίγο παραπάνω από τα 38 με Ντεπόν; Άσχημο, πολύ άσχημο. Κατ’ οίκον περιορισμό, φουλ κλινήρης, σούπες, ζεστά, χυμούς, the full complement που λέμε στην ιδιαίτερη πατρίδα μου τη Ρούμελη. Μου λέει ένας ξάδερφος χθες, αφού ήσουν σπίτι και δεν έκανες τίποτα, δεν έγραφες και στο blog; Έλα που δεν ήμουν σε φάση ούτε τηλέφωνο να σηκώσω!

Με τα πολλά τελικά απυρετήσαμε, έκανα και ένα ξεγυρισμένο μπανάκι (να πετάξω το ιικό φορτίο) και έγινα άνθρωπος – βεβαίως βήχω σαν το γαϊδούρι και νιώθω μια ζαβλακωμάρα ακόμα αλλά για τώρα παλεύομαι. Όχι τίποτ’ άλλο, την Παρασκευή είναι και οι εξετάσεις της Ιατροδικαστικής και έχουμε μείνει πολύ πίσω!

Λοιπόν, χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες για τη σημερινή διπλή γιορτή, και ιδιαιτέρως σε Βαγγέληδες και Ευαγγελίες. Εμείς έχουμε πολλά να πούμε, και θα το καλύψουμε το κενό τις επόμενες μέρες. Για τώρα πάω να ετοιμαστώ για αύριο… καθήκοντα:(

Φυσαρμόνικα;

Το τράκαρα πριν λίγο στο YouTube και έχω μείνει μαλάκας!

Ο φοβερός, ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ Buddy Greene και η φυσαρμόνικά του. Και όχι, δεν παίζει ούτε gospel, ούτε bluegrass, ούτε blues. Παίζει κλασική μουσική! Απίστευτο, πραγματικά απίστευτο.

Δείτε το!

Κουρκούλης live!

Και, πέραν των άλλων, σας έταξα να γράψω και δυο λογάκια για το χθεσινοβραδυνό γλέντι στο Βοτανικό. Κουρκούλης – Θεοδωρίδου – Σαρμπέλ και ένας συρφετός άκυρα ονόματα:)

Το γεγονός ότι είχα περάσει την Παθολογία το πρωί μου έφτιαχνε τη διάθεση. Το ότι ήμουν με τέσσερις ώρες ύπνο πάλι, καθόλου. Αλλά τελικά δεν κατόρθωσα να κλείσω μάτι όλη μέρα, τρέχοντας από εδώ κι από εκεί. Τουλάχιστον κατόρθωσα να κατέβω φαγωμένος… αλλιώς θα είχαμε ντράβαλα μεσονυχτιάτικο:)

Με τα πολλά φτάνω στο μαγαζί ένα τσικ καθυστερημένος (αλλά και πάλι πρώτος, το ακούτε ρεμάλια;), και σε βάθος χρόνου όλα πήγαν ρολόι. Ποτάκι, παρέα, όλα καλά. Είχαμε μαζέψει περί τα 250 άτομα, οπότε φαντάζεστε τι χαμός έγινε – δεν είναι λίγο το μισό μαγαζί να είναι γνωστοί σου! Δεν τιμήσαμε το Ντραμπούι (και πάσης Ελλάδος) σε αυτήν την περίσταση, περιοριστήκαμε στη Γαλέρα (Κάτι Σαρκ ντε), οπότε λίγο από ‘δω, λίγο από ‘κει, γέμισε η βραδιά και το σχολάσαμε… με τα κλειδιά στο χέρι, για ακόμη μια φορά:P

Μερικά σχόλια για το μαγαζί και το πρόγραμμα:

• Τρελό γέλιο το βίντεο γουόλ πίσω/πάνω από την πίστα: μέχρι να αρχίσει το σοβαρό πρόγραμμα (όσο έπαιζε Σαρμπέλ δηλαδή) έπαιζε demos φτιαγμένα με μία μηχανή τρισδιαστάτων γραφικών της κακιάς ώρας, με ένα τζίνι να πετάει, να χορεύει σε ρυθμούς Ανατολίτικους και τα συναφή. Τρελό γέλιο σε λέω!
• Τα πρώτα ονόματα πολύ μέτρια… και πολύ έκδυτα. Λογικό, ναι;
• Στα συνοδευτικά, εκτός από τα παραδοσιακά ξηρά καρπά (sic) είχε και “μεζέδες” μπανάνα, πορτοκάλι και πάει λέγοντας. Το είχα δει και στα Αστέρια (Κιάμος / Μερκούρη) – είναι νέα μόδα στα μπουζούκια αυτό;
• Ο χώρος στο Βοτανικό είναι αρκετά καλά διαρυθμισμένος, άνετος και στο πήγαινε έλα και για να καθίσεις και να βολευτείς, και το μαγαζί δίνει άνετα την αίσθηση ότι είναι επαρκώς μεγάλο (και είναι δηλαδή). Εγκρίνεται.
• Σαρμπέλ… ννννννναι. Δεν τον πάω, δεν τον πήγαινα και δε βλέπω να τον πηγαίνω. ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΚΑΘΕΤΑΙ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΤΑΝΟΜΑΣΤΟΥ! Γκρρρ, νεύρα μου. Έστω, γέμισε αδιάφορα μισή με μία ώρα προγράμματος περίπου.
• Θεοδωρίδου… χμμ, εδώ θέλει λίγη ανάλυση. Κατ’ αρχάς, άλλαξε το μαλλί σου καλή μου, δε σου πάει μία. Δεύτερον, κρατιέται καλά για την ηλικία της, δεν το περίμενα (την είχαμε δει και πέρυσι, με τον Γονίδη, αλλά φέτος ήμουν αρκετά πιο κοντά στην πίστα οπότε μπορώ να εκφέρω γνώμη). Τρίτον, εντάξει – έχει σαφώς πολύ καλή φωνή, αλλά ώρες ώρες κάνει κάτι κλαψιάρικους λαρρυγισμούς που το χαλάει εντελώς. Ας είναι, κράτησε για πολλή ώρα το πρόγραμμα και είχε καλή ανταπόκριση από τον κόσμο. Κάποια στιγμή μάλιστα έδωσε σε έναν τύπο το μικρόφωνο για ένα τραγούδι – αυτό δε συμβαδίζει με αυτά που ακούγονταν παλιότερα, ότι δεν ήθελε γαρύφαλλα και κόσμο στην πίστα κ. λπ. Συνυπολογίζοντας τα πάντα στο σύνολο, εγκρίνω.
• Κουρκού – εδώ είμαστε! Ο τύπος είναι απλά άπαιχτος. Μεγάλη φωνή, ξέρει να φτιάχνει τρελό κέφι, είναι πολύ χαβαλές και ΑΚΟΥΡΑΣΤΟΣ ο κερατάς. Μπράβο στο παληκάρι. Μας έκανε μία στραβή, όταν έπαιξε μισή ώρα κοντά στην αρχή της βραδιάς και μετά βγήκε καλές αργάμιση για τη συνέχεια – ουσιαστικά όμως από εκεί και πέρα τον άφησαν μόνο του να κλείσει το πρόγραμμα. Νομίζω ήταν η πινελιά που σφράγισε τη βραδιά. Μεγάλος, πολύ μεγάλος! Σούπερ εγκρίνεται με διπλή σφραγίδα και τριπλότυπο στο πρωτόκολλο.

Αυτά γενικά από χθες, καλά ήταν και το επαναλαμβάνω άνετα. Λοιπόν, περιμένω τα σχόλιά σας, κατεβαίνω για καφέ τώρα… το αξίζω πιστεύω:D

Μεντίσινα Ιντέρνα

Σήμερα που είμαι σε πιο ήρεμους ρυθμούς, να αποτυπώσω, με το γνωστό γλαφυρό μου τρόπο, τη χθεσινή εξέταση της Παθολογίας:)

Κατ’ αρχάς, να μη σας κρατάω σε αγωνία: πέρασα. Και με αξιοπρεπή αποτελέσματα, θα έλεγα.

Είμαστε τέσσερα άτομα για εξέταση. Μαζευόμαστε, συνεννοούμαστε με τους διδάσκοντες και μπαίνουμε μετά από κάποια ώρα στον καθηγητή.

[Σημείωση: η κλινική είναι ογκολογική/αιματολογική κυρίως, οπότε προς τα εκεί είχα προσανατολίσει κι εγώ το διάβασμά μου. Ξέραμε ότι αρέσκονται να ρωτάνε κάτι από λοιμώξεις, οπότε είχα δώσει ιδιαίτερη έμφαση σε κάτι ασυνήθιστα θεματάκια, όπως και νοσήματα του γαστρεντερικού - τίποτα ηπατίτιδες, παγκρεατίτιδες, φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, τέτοια. ΜΕΓΑΛΗ εξαίρεση στο διάβασμά μου για τα αιματολογικά οι λευχαιμίες: μια ζωή μου καθόντουσαν στο λαιμό, τις απεχθάνομαι και ίσα που είχα διαβάσει τρεις παραγράφους. Όλη την υπόλοιπη αιματολογία (αναιμίες, παραπρωτεϊναιμίες, αιμοσφαιριναιμίες, ανοσοανεπάρκειες, αιμολύσεις) την κατείχα σε αρκετά καλό επίπεδο. Πάμε στη συνέχεια τώρα:) ]

Ήμουν τέταρτος στη σειρά, τέσσερις οι ερωτήσεις για τον καθένα, τέσσερις γύροι. Στο πρώτο πέρασμα φτάνει σε εμένα: “Κύριε Σμπαρούνη, πείτε μου σας παρακαλώ τα κλινικά ευρήματα ασθενούς με καρκίνο στο παχύ έντερο”.

Χειρουργικό θέμα! ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΓΑΛΕ. Φυσικά οι νεοπλασίες είναι και κομμάτι της Εσωτερικής Παθολογίας, αλλά παίζαμε ήδη εντός έδρας:D Ξεκινάω να κατεβάζω συμπτώματα, συνεχίζει η ερώτηση σε εργαστηριακούς δείκτες, σε περαιτέρω διερεύνηση, θεραπευτική παρέμβαση, μεταστάσεις, σταδιοποίηση, όλα φουλ. Με σταματάει, γράφει κάτι στο χαρτί του (δέκα έμαθα μετά).

Στο δεύτερο πέρασμα έσκασε η ερώτηση περί λοιμωδών: μηνιγγίτιδες. Εγώ ο έξυπνος ρωτάω: “θέλετε τις λοιμώδεις ή όλες τις μηνιγγίτιδες” και φυσικά μου λέει αφού προσφέρεσαι πες τες όλες:) Ξεκινάω να κατεβάζω ταξινόμηση μηνιγγιτίδων, με κόβει μου λέει να μιλήσουμε για τις λοιμώδεις – σε ποιες κατηγορίες διακρίνονται. Εύκολο λέω, βακτηριακές, ιογενείς και φυματιώδεις. Με ρωτάει κάποια πραγματάκια παραπάνω, ευρήματα από το ΕΝΥ (εγκεφαλονωτιαίο υγρό) σε κάθε περίπτωση, θεραπεία ανά περίπτωση, γενικά κάποια κλινικά σημεία και ευρήματα στη μηνιγγίτιδα, πώς προσεγγίζουμε έναν τέτοιον άρρωστο διαγνωστικά, του τα λέω με περισσή άνεση. Ωραία μου λέει, καλός είσαι *χρούτσου χρούτσου* (κι άλλο δεκαράκι έμαθα μετά).

Στο τρίτο πέρασμα όμως την πατήσαμε. Ξεκινάει να ρωτάει τα αιματολογικά – στην πρώτη κοπέλα ρωτάει κάτι που δε θυμάμαι τώρα, στη δεύτερη πολλαπλούν μυέλωμα, στην τρίτη μεγαλοβλαστική αναιμία… και εμένα μου λέει: “Πέστε μου κύριε Σμπαρούνη τι γνωρίζετε για τη χρόνια μυελογενή λευχαιμία”.

Πούλο μεγάλε.

Βάζω το καλύτερο χαμόγελό μου, παίρνω άνετο ύφος, απλώνομαι αναπαυτικά στην πολυθρόνα και λέω: “κύριε καθηγητά, χτύπημα κάτω από τη μέση ήταν αυτό”. “Γιατί;” μου απαντάει. “Με πιάσατε στο μόνο κομμάτι της ύλης που είναι το αντιφόρτε μου”, λέω και περιμένω το ξεχέσιμο: “η Παθολογία τα περιλαμβάνει όλα, δεν είναι τμηματική”. Κάπου εκεί τα είδα όλα και του λέω: (πάντα ευγενικά, δε χάνουμε το πρεστίζ μας μακάρι να γκρεμίζεται ο κόσμος) “Στο αντικείμενο που με ενδιαφέρει είναι το μοναδικό κομμάτι της Παθολογίας που ίσως να μη μου χρειαστεί ποτέ. Ξέρω να σας πω ότι είναι χρόνιο κακόηθες νόσημα του μυελού των οστών με λευκοκυττάρωση στην περιφέρεια, κάτι άλλο δε γνωρίζω επί του θέματος. Μήπως να την αφήναμε εντελώς αυτήν την ερώτηση καλύτερα; Δε λέει να γίνω ρεζίλι!”

Με κοιτάζει με μισό μάτι, *χρούτσου χρούτσου* κάτι κακό γράφει στο χαρτί του, και προχωράει στον τελευταίο γύρο ερωτήσεων:)

Τελική ερώτηση από ρευματικά και αυτοάνοσα: ρευματοειδής αρθρίτιδα. Κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι που στο τέταρτο στην Παθολογία του Πάγκαλη είχα τον δάσκαλό μου τον Βαϊόπουλο που μας τα είχε μάθει καλά αυτά (και που μας τα έκανε παράδοση και φέτος, ως προσκεκλημένος από την κλινική). Νεράκι όλα, συμπτώματα, διαγνωστικά κριτήρια, αιτιολογία, μηχανισμοί. Πέφτει το τελικό *χρούτσου χρούτσου* και έρχεται η ώρα της κρίσεως. Τελικά μου έβαλε εφτά γιατί τον απογοήτευσα όπως είπε. Θα μου πεις, πας σε αιματολόγο να σε εξετάσει και δε διαβάζεις λευχαιμίες, πόσο μαλάκας είσαι; Λογικό, αν είχα απαντήσει θα πήγαινα για δέκα, ή τουλάχιστον εννιά.

Αλλά στο κάτω κάτω όντως η λευχαιμία δεν άπτεται άμεσα του γνωστικού μου πεδίου για να χρειάζεται να ξέρω απ’ έξω κάτι πέραν των απολύτως βασικών. Και επιπλέον, τα κατάφερα: πήγα, μπήκα και εντελώς αντισυμβατικά (και με μικρό πιστεύω τίμημα) βγήκα ασπροπρόσωπος:) Αν δεν κάνω κάτι με τον τρόπο μου θα σκάσω τελικά! :rofl:

Οπότε κάπως έτσι τελείωσε το τρίμηνο της Παθολογίας. Τρία για πτυχίο πλέον, με επόμενο στην εξέταση την Ιατροδικαστική, σε 14 μέρες από τώρα περίπου. Ο Θεός βοηθός, να το λήξουμε γρήγορα!

Καλό είναι…

… να βγεις και να περάσεις καλά. Κανείς δε μπορεί να φέρει αντίρρηση σε αυτό.

Καλύτερο όμως είναι να έχεις τον δικό σου άνθρωπο για να μοιραστείς τη χαρά σου αυτή. Το πρόβλημα είναι πως πρέπει να τον εμπιστεύεσαι ακράδαντα.

Τέσπαν, τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Σούπερ ήταν απόψε, θα γράψω αναλυτικά αύριο που θα είμαι έξτρα λαρτζ. Α, και πέρασα Παθολογία, κι αυτά θα τα πούμε αύριο:)

Πάω να την πέσω γιατί δεεεεεν :nonchalant_grin: