Άγιε… πες αλεύρι!!:)

Λοιπόν, τη γνώμη μου για την 14η Φεβρουαρίου την ξέρετε λίγο πολύ όλοι: απαξιώ να το χαρακτηρίσω γιορτή. Πανηγύρι είναι, για α) όσους κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους ότι κάτι άλλαξε αυτή τη συγκεκριμένη μέρα, β) τους βλάκες και τις ξεφωνημένες που τους πιάνουν βλάκες για να τους παίρνουν δώρα και να ψωνίζονται με τις φίλες τους, και γ) τους ανθοπώλες, ζαχαροπλάστες, κοσμηματοπώλες, μετόχους εταιρειών κινητής.

Στην (γ) κατηγορία σίγουρα δεν υπάγομαι, βλάκας δεν είμαι (και σίγουρα όχι ξεφωνημένη) οπότε και η (β) αποκλείεται… όσο για τις αυταπάτες, τις έχω κόψει προ πολλού, κάνουν κακό στο συκώτι.

Κοινώς: ρε φίλος, αν σφαζόσουν με την καλή σου χθες νομίζεις ότι επειδή έδειξε το ημερολόγιο 14/2 θα αλλάξει κάτι; Λύσατε τα προβλήματά σας; Ή, έχεις την αίσθηση πως σήμερα που ξημερώνει 15η θα έχετε ξεπεράσει τη δυσκολία, έτσι μαγικά; Και αν όχι, τι σε εμποδίζει να δράσεις οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους και χρειάζεσαι καλά και ντε αυτή τη ρημάδα τη συγκεκριμένη ημερομηνία; Αν θες να το παίξεις ρομαντικός, πήγαινε σε εντελώς άκυρη στιγμή και τσάκω ένα μάτσο βιόλες (βιολέτες, έτσι;:) και δώσ’ τες της κοπέλας να μείνει και να σε κοιτάει ως Θεό επί Γης. Όχι σήμερα όλοι τζάμπα μάγκες! Και εσείς, αχ εσείς χαζά, χαζά, χαζά και μάταια θηλυκά… καταδέχεστε να σας γιορτάζουν μια μέρα το χρόνο; Μια μέρα μόνο; Και χαίρεστε κιόλας;! Θλιβερό ρε κορίτσια, λίγη αξιοπρέπεια.

Τέσπαν, σήμερα δε μπορώ να πω πως πήγε πολύ άσχημα. Αν εξαιρέσουμε καμιά δυο εκπομπές στην τηλεόραση που με τσάντισαν (τι θέλω και το ανάβω το κέρατο;), και κάνα δυο ζευγαράκια έξω που το παράκαναν, ήταν μία φυσιολογική, και ίως και μουντή, Πέμπτη. Ίσα ίσα που αποκόμισα την αίσθηση πως ο κόσμος έχει αρχίσει και ξυπνάει. Ή αυτό ή έχουμε γίνει καθολικά και γενικότερα αναίσθητοι / απαθείς. Τώρα που το σκέφτομαι, πιθανότερο το δεύτερο.

Δε μου αρέσει να γίνομαι κυνικός, αλλά απ’ ότι συνειδητοποιώ βλέπω τα πράγματα πιο πρακτικά και ρεαλιστικά τον τελευταίο καιρό. Ψυχρότερα απ’ ότι πιο παλιά ίσως, αλλά με τις πραγματικές τους διαστάσεις. Και βλέπω ξεκάθαρα, πέραν κάθε αμφιβολίας, πως αυτή η βλακεία που λένε γιορτή των ερωτευμένων είναι η μεγαλύτερη πλάνη του σύγχρονου καταναλωτισμού – και ως τέτοια την αντιμετωπίζω. Πώς το λένε ρε παιδί μου, ένας χωρισμός που έπρεπε να γίνει κι ας πόνεσε για μένα έχει απείρως περισσότερο νόημα και αξία από μία προσωρινή συμφιλίωση/συμβιβασμό που γίνεται χάριν της συγκεκριμένης ημέρας. Κάφρος; Παρ’ το όπως θες, δεν παρεξηγώ:)

Για κερασάκι στην τούρτα, σήμερα δεν έχει καινούργιο τραγούδι, αλλά δείτε αν θέλετε αυτό το Song of the Day: πριν από έναν χρόνο περίπου (το link κρατάει γερά ακόμα!). Αφήστε τα δήθεν αγαπουλίστικα και ψάχτε τι πραγματικά έχετε ανάγκη και τι πραγματικά έχει σημασία για εσάς – το “δώρο” μου για φέτος.

Ψιτ, άγιος… τα μπογαλάκια σου και δρόμο – τέλος η φίεστα, στο καλό να πας και να μη μας ξανάρθεις.