Spiderman III και Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer

Είδα σήμερα (σε πριβέ προβολή, ατσσσς) δύο από τις ταινίες της περασμένης κινηματογραφικής σεζόν που έχασα στα σινεμά – το Spiderman 3 και τη δεύτερη συνέχεια των Fantastic Four. Δύο σχόλια για την κάθε μία, γιατί μου άφησαν ανάμικτα συναισθήματα.

Spiderman III (IMDB): Η ταινία προσπαθεί να εστιάσει στην εσωτερική διαμάχη του Πήτερ Πάρκερ και την ισορροπία του μεταξύ της απονομής δικαιοσύνης και της παρορμητικής εκδίκησης. Τα καταφέρνει πολύ οριακά και εν μέρει μόνο – οι σκηνές καφριλικιού του Spidey είναι μεν αρκετούλες αλλά οι μισές καταντάνε γελοίες. Υπάρχει ασυνάφεια επίσης στο θέμα της στολής: τελικά το symbiote απορροφήθηκε από τον ίδιο τον Spiderman (όπως φαίνεται στο τέλος της ταινίας στο καμπαναριό) ή από τη στολή, όπως αφήνεται να εννοηθεί σε όλη την υπόλοιπη ταινία; Η μουσική επένδυση μετριότατη, τα ειδικά εφέ καλά, οι παρατραβηγμένες χολυγουντιανές σκηνές αρκετές και… εγκχμμ… ακραίες, αλλά εκεί που τραβούσα τα μαλλιά μου ήταν στο βοηθητικό καστ. Μιλάμε για απόλυτη αχρηστία! Ο Μάρκο (Sandman) ήταν επιεικώς άχρηστος, θα μπορούσε να λείπει εντελώς από την ταινία (αλλά κάπως πρέπει να βγάλουμε εφέ για το μπάτζετ), άσε δε που σκιαγραφείται εντελώς μονοδιάστατα. Από την άλλη, γιατί να βάλεις τον Χάρι Όσμπορν αν δεν πρόκειται να τον χρησιμοποιήσεις δημιουργικά; Για μπάλωμα σε όσα κομμάτια του σεναρίου μπάζουν; Και τέλος, η μεγάλη χαμένη της ταινίας, Κίρστεν Ντανστ, σε ρόλο υστερικής αγα***ης χαζογκόμενας που κλαίει χωρίς λόγο, γκρινιάζει για μαλακίες και ουρλιάζει μανιωδώς με το παραμικρό. Οι μικρότεροι ρόλοι είχαν επίσης πρόβλημα: η Γκουεν Στέισι ήταν εντελώς ψόφια σαν χαρακτήρας, ο ορισμός της bimbo, ο δε Έντι Μπροκ Τζ. είχε ελάχιστο χρόνο για να αναπτυχθεί πραγματικά, κοντά στο φινάλε. Μόνο μέλος του καστ που λάμπει πραγματικά ο εκδότης του Πάρκερ, Τζ. Τζέημσον, που τα σπάει σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται:) Συνολικά μου άρεσε αλλά όχι πολύ – δεν θα έκλαιγα τα λεφτά μου αν πήγαινα στο σινεμά αλλά δεν ήταν αυτό που περίμενα… δώστε Βένομ στο λαό!

Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer (IMDB): Εδώ τα πράγματα είναι πιο ρευστά. Η ταινία δεν ακούστηκε τόσο πολύ, δεν πήγαινε και για τόσο μεγάλο χιτ και αυτό της δίνει μία κάποια ευελιξία. Ας μην ξεχνάμε δε πως και τα κόμικ των FF ήταν πιο χαλαρά και πιο χαβαλετζίδικα στα σημεία – και αυτό μεταφέρεται και στη δεύτερη ταινία σε ικανοποιητικό βαθμό. Λοιπόν, να αρχίσω με τα καλά: Τζέσικα Άλμπα (να το ξαναπώ αυτό, για όποιους το έχασαν: ΤΖΕΣΙΚΑ ΑΛΜΠΑ, μία από τις τρεις – τέσσερις ομορφότερες γυναίκες παγκοσμίως), Τζούλιαν Μακ Μάχον (έχει κάτι το εγγενώς κακό ο τύπος, δε βρίσκετε;:rofl:), οι κόντρες μεταξύ Thing και Human Torch είναι όλα τα λεφτά, τα ειδικά εφέ καλά και σε γενναίες ποσότητες, οι εφευρέσεις του Μίστερ Φαντάστικ απολαμβάνουν το φως του προβολέα για αρκετές σκηνές, τα stunts του Δαυλού ειδικά όσον αφορά στα μίντια αλλά και οι μικρογκάφες των μελών της ομάδας είναι σπαρταριστά… και στοπ. Από εκεί και πέρα η ταινία είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ασύνδετη. Προσπαθεί να δώσει ιδιαίτερη έμφαση στη σχέση μεταξύ των μελών της ομάδας, και αυτό γίνεται εις βάρος όλης της πλοκής, και δυστυχώς δε γίνεται ούτε καν σωστά. Σαφής κακός δεν υπάρχει (στην αρχή είναι ο Silver Surfer, μετά ο Ντουμ που προσπαθεί να πάρει τη σανίδα του πρώτου για να γίνει πανίσχυρος), έχουμε για χιλιοστή πολλοστή φορά το στερεότυπο του στρατόκ@βλου στρατηγού που κάνει το δικό του και χρειάζονται οι έξυπνοι πολίτες για να αποτραπεί η καταστροφή, για να μη μιλήσω για τον εντελώς άδειο ρόλο του Ντόκτορ Ντουμ που θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερος και σημαντικός. Μουσική επενδυσούλα άχροα και άγευστη, χολυγουντιανή για ταινίες δράσεως, εφέ να φαν κι οι κότες, μπόλικο ξύλο και ειδικές δυνάμεις, συμπαθητική ταινιούλα επίσης. Αλλά ρε γαμώτη, βάλτε περισσότερο Ντουμ!

Και οι δύο ταινίες παίρνουν επιεικώς ένα 7 στα δέκα (για να μην πω 6,5). Καλές αλλά όχι πολύ καλές… ελπίζω στα sequels να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα!:)